Ο Λούκυ Λουκ… 80άρισε!

(Επιμέλεια αφιερώματος: Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Lucky Luke (Λούκυ Λουκ) είναι ο χαρακτηριστικός τίτλος της αγαπημένης χιουμοριστικής σειράς κόμικς με θέμα την Άγρια Δύση, η οποία δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 1946 από τον Βέλγο σχεδιαστή Maurice De Bevere, γνωστότερο με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Morris. Ο Morris σχεδίαζε τη σειρά και έγραφε ορισμένες από τις πρώτες περιπέτειες, ενώ ο αδελφός του, Louis, έγραψε ή συνέγραψε κάποιες άλλες μέχρι το 1955. Εν συνεχεία, ο Morris άρχισε να συνεργάζεται με τον Γάλλο συγγραφέα René Goscinny. Η σύμπραξή τους διήρκεσε μέχρι τον θάνατο του Goscinny (1977). Ακολούθως, ο Morris συνεργάστηκε με διάφορους άλλους συγγραφείς μέχρι τον θάνατό του (2001). Μετά τον θάνατο και του Morris, τη σειρά σχεδιάζει ο Γάλλος καλλιτέχνης Achdé, αξιοποιώντας  τα σενάρια διαφόρων νέων συγγραφέων.

Ο αγαπημένος Σνούπι, έγινε… 76 ετών!

Ολόκληρη η παρέα του Σνούπι.

(Γράφει ο λάτρης - νοσταλγός Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Η διάσημη σειρά κόμικ-στριπς Peanuts (η οποία στην Ελλάδα έγινε ευρέως γνωστή ως Σνούπι), που δημιούργησε ο Αμερικανός καλλιτέχνης Charles M. Schulz (1922-2000) ξεκίνησε επίσημα στις 2 Οκτωβρίου του 1950, από επτά Αμερικανικές εφημερίδες. Δύο ημέρες μετά (4.10.1950) η φιγούρα αυτού του τόσο χαριτωμένου, όσο και νωχελικού σκυλάκου της ράτσας Beagle με τις… φιλοσοφικές αναζητήσεις, εμφανίστηκε ως αυτόνομο περιοδικό (κόμικ). Ο δημιουργός της, συνέχισε ακατάπαυστα (επί μισό σχεδόν αιώνα) να παρουσιάζει τη σειρά του μέχρι και το θάνατό του, που ήλθε στις 12 Φεβρουαρίου του 2000 σε ηλικία 77 ετών. Μνημειώδεις παραμένουν οι ατάκες που αντάλλασσαν ο σκύλος με τον μικρό Charlie Brown, οι οποίες κατά κανόνα περιέχονταν σε σύντομα στριπ (τριών καρέ) ενώ οι ιστορίες τους κυκλοφόρησαν και σε άλμπουμ. Ο Schulz αφιερώθηκε ψυχή τα και σώματι στην δημιουργία του, καθώς μέσω αυτής βρήκε την ευκαιρία να εκφράζει τους δικούς του προβληματισμούς, αλλά και να παρουσιάζει διάφορες πλευρές του πολύ ευαίσθητου χαρακτήρα του.

 

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ # 358 (17) - Παρουσίαση τεύχους

(Γράφει ο νοσταλγός Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Η Επιδρομή (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: WOBAK)

Παρουσιάζουμε σήμερα την ιστορία του Λοχαγού Μαρκ με τίτλο Η Επιδρομή, που δημοσιεύτηκε (ολόκληρη) για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το #17 του περιοδικού ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ (εκδόσεις Περιοδικός Τύπος), την Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 1983. Την διαβάσαμε ξανά στις 19 Απριλίου 1990 (#358) κατά τη δεύτερη περίοδο έκδοσης του περιοδικού.

Συντελεστές (σενάριο & σχέδιο): eSseGeSse (Pietro Sartoris, Darrio Guzzon, Giovani Sinchetto)

Η συγκεκριμένη ιστορία κυκλοφόρησε στην Ιταλία για πρώτη φορά από τις εκδόσεις Araldo  (#9) του Sergio Bonelli (1932-2011) τον Μάιο του 1967. Υπενθυμίζω ότι η Ιταλική έκδοση ήταν μεγάλου μεγέθους (επίτομη), έγχρωμη μόνο στο εξώφυλλο  (ασπρόμαυρη στις εσωτερικές σελίδες) και έβγαινε σε μηνιαία βάση, σε αντίθεση με τη χώρα μας, όπου όλα σχεδόν τα περιοδικά της δεκαετίας του 1970 κυκλοφορούσαν κάθε εβδομάδα. 

Vincent Larcher

Vincent Larcher

(Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Ο κεντρικός χαρακτήρας (Vincent Larcher) αυτής της πολύ ενδιαφέρουσας εικονογραφημένης σειράς είναι ένας διεθνής ποδοσφαιριστής, μέλος της Εθνικής Ομάδας της Γαλλίας. Σε μία συνδυαστική εκδοχή αθλητικής δράσης και επιστημονικής φαντασίας, οι ιστορίες εξελίσσονται σταδιακά σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, που περιλαμβάνει σαφείς επιρροές από την Αμερικανική Σχολή κόμικς. Στην τριλογία Olympio (1967 – 1969) ο πρωταγωνιστής συνεργάζεται με έναν γενετικά τροποποιημένο υπεράνθρωπο, για να κατανικήσουν μια σειρά από απειλητικούς εχθρούς που αποτελούν θανάσιμο κίνδυνο για την ανθρωπότητα. Ο Vincent Larcher δημιουργήθηκε από το Βέλγο συγγραφέα και σχεδιαστή κόμικς Raymond Reding (1920-1999), πασίγνωστο και για την άλλη ποδοσφαιρική του σειρά με τίτλο Eric Castel (περιοδικό Super As, 1979).

Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από το εβδομαδιαίο περιοδικό Tintin (#770, 1963).

Δράση (#2)

 

(Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Μόλις επέστρεψα από διακοπές, έχοντας κατά νου να συντάξω μία κριτική για το περιοδικό Δράση (#2) των εκδόσεων ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ που πρόλαβα να αγοράσω στο νησί που βρισκόμουν, ήταν μάλιστα το προτελευταίο φύλλο των ΝΕΩΝ Σαββατοκύριακου (11-12 Ιουλίου) που είχε απομείνει στο σταντ ενός Μίνι Μάρκετ (ευτυχώς).

Έχουμε λοιπόν και λέμε: Διαστάσεις μεσαίες (23 Χ 17 εκ), σελίδες 52, έγχρωμα εξώφυλλο και οπισθόφυλλο, ασπρόμαυρη εκτύπωση και δέσιμο «καρφίτσας». Τιμή πώλησης (ανεξάρτητα) 4,20 ευρώ (Ομολογώ ότι τα 2 ευρώ που έδωσα για ολόκληρη την εφημερίδα είναι ένα μάλλον ευτελές τίμημα). Η γενική μου εντύπωση, μετά και από το δεύτερο αυτό τεύχος είναι πως πρόκειται για μία αξιοπρεπή προσπάθεια που καλό είναι να στηριχθεί από όλους και όλες. Οι εποχές είναι δύσκολες, οι πολεμικές σειρές πλέον σπανίζουν, τα γούστα των νεαρών αναγνωστών διαφέρουν σε σημαντικό βαθμό από εκείνα της δικής μου γενιάς (σε λίγες μέρες γίνομαι 62 ετών) αλλά όλους μας ενώνει η αγάπη για την «9^η Τέχνη» και αυτό είναι ένα δυνατό επιχείρημα.

ΤΙΡΑΜΟΛΑ #1

Το #1 του αγαπημένου περιοδικού ΤΙΡΑΜΟΛΑ

(Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

[1η δημοσίευση από τη στήλη ΝΟΥΜΕΡΟ 1 του περιοδικού ΜΠΛΕΚ]

Το εβδομαδιαίο εικονογραφημένο περιοδικό «Τιραμόλα» (Tiramolla) πρωτοεκδόθηκε στην Ελλάδα -με αρχικό κόστος 3 δραχμές- από την εταιρία «Καμπανάς – Ελλάς» (που είχε εισάγει και τον Σεραφίνο) στις 26 Ιουνίου του 1970 και ημέρα Παρασκευή, ως μία αποκλειστικότητα των Ιταλικών εκδόσεων Alpe. Στη γειτονική χώρα η εκδοτική του πορεία υπήρξε μακρά, αφού διάρκεσε από τις 8 Αυγούστου του 1952 (αρχικά ως δευτερεύων χαρακτήρας του περιοδικού Cucciolo και εν-συνεχεία, από τις  15 Ιουλίου 1959 σε αυτόνομο τίτλο) μέχρι τα μέσα του 1993.

Οι δημιουργοί του λαστιχάνθρωπου

Εμπνευστής της λαστιχόμορφης φιγούρας ήταν ο συγγραφέας Roberto Renzi (1923 – 2018) ένας δραστήριος και πολυπράγμων δημοσιογράφος, Ιταλός συνεργάτης της Walt Disney Co. Ο ήρωάς του (εντελώς διαφορετικός από τον Akim, που επίσης δημιούργησε με τη βοήθεια του σχεδιαστή Augusto Pedrazza και τον έφερε στην Ελλάδα ο εκδοτικός οργανισμός Δραγούνη) ήταν μία αστεία, σάρκινη εκτινασσόμενη μάζα (όπως υπονοεί και το όνομά του) που είχε υπηρέτη (τον «Ατσίδα»), φορούσε υμίψηλο καπέλο (!) και μπορούσε να πάρει οποιαδήποτε μορφή. Ο πρωτότυπος σχεδιασμός του Τιραμόλα πιστώνεται σε έναν νεαρό φοιτητή Ιατρικής που -ακολουθώντας το ταλέντο του- αφοσιώθηκε αποκλειστικά στα κόμικς εγκαταλείποντας την επιστήμη του. Ήταν ο Μιλανέζος Giorgio Rebuffi (1928 – 2014), ένας καλλιτέχνης που επίσης εργάσθηκε για λογαριασμό του Walt Disney. Ο Τιραμόλα  είναι μία παραλλαγή του Αμερικανού υπέρ-ήρωα Plastic Man του Jack Cole (1915 – 1958) που πρωτοεμφανίσθηκε στο #1 του περιοδικού Police Comics (Αύγουστος 1941, Quality Comics). Το 1992 ο Tiramolla έγινε κινούμενο σχέδιο, σηματοδοτώντας την ολοκλήρωση της τροχιάς του και τη δίκαιη καθιέρωσή του σαν ένας από τους πλέον αναγνωρίσημους καρτουνίστικους ρόλους της παγκόσμιας σκηνής.

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ #424 (83)

 

Το εξώφυλλο της Ιταλικής έκδοσης

ΜΑΡΚ: Ο Μυστηριώδης Γιατρός (La Valle Fumante)

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Σήμερα θα παρουσιάσουμε μία παλαιά ιστορία του αγαπημένου μας χαρακτήρα Λοχαγού Μαρκ (Il Comandante Mark) την οποία «αλιεύσαμε» (μεταφρασμένη στα Ελληνικά) από το #424 (83) του β΄ κύκλου του εβδομαδιαίου περιοδικού ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ, που εξέδωσε ο Περιοδικός Τύπος Α.Ε. (ιδιοκτησίας του αειμνήστου Στέλιου Ανεμοδουρά) την Πέμπτη 25 Ιουλίου 1991. Παρατηρούμε ότι ενώ ο πρωτότυπος τίτλος των τριών δημιουργών (Pietro Sartoris, Darrio Guzzon, Giovanni Sinchetto) οι οποίοι υπέγραφαν με το αρκτικόλεξο eSseGeSse, μεταφράζεται ως Η Καπνίζουσα Κοιλάδα, στην Ελλάδα προτιμήθηκε η φράση Ο Μυστηριώδης Γιατρός.

Η υπόθεση (περιληπτικά): Ενώ ο Μαρκ περιπλανιέται έφιππος κατά τη διάρκεια μίας ανιχνευτικής αποστολής, δέχεται πυροβολισμούς από δύο κρυμμένους στα φυλλώματα μίας πλαγιάς Άγγλους στρατιώτες, εκ των οποίων ο ένας διαφεύγει έντρομος. Πριν προλάβει να τον κυνηγήσει με το άλογό του, ο Μαρκ ακούει σπαρακτικές κραυγές και αντικρίζει έναν ηλικιωμένο ιχνηλάτη να παλεύει με μία γιγαντόσωμη αρκούδα. Ο Μαρκ σκοτώνει με το ξίφος του το άγριο ζώο, όμως ο δυστυχής άνδρας (γέρο-Κούργουοτ) έχει αφήσει την τελευταία του πνοή.

Ζαγκόρ # 22 (22-5-1971)

Παρουσιάζουμε σήμερα το ιστορικό τεύχος υπ' αριθμόν 22 του περιοδικού "Ζαγκόρ" που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα στις 22 Μαΐου του 1971, με τίτλο "Οι Πέντε δραπέτες".

Στη βασική ιστορία, ο Ζαγκόρ και ο Τσίκο γνωρίζουν τον απατεώνα μουσικό "Τζιμ Κιθάρα", που καταφέρνει να τους ξεγελάσει ώστε να γλυτώσει από την καταδίωξη των ανθρώπων του νόμου. Στο β΄μέρος, οι δύο φίλοι πέφτουν στα χέρια μιας αδίστακτης ομάδας πέντε δραπετών βαρυποινιτών που έχουν επικεφαλής έναν παλιό γνώριμο του "πνεύματος με το τσεκούρι" τον αιμοδιψή εγκληματία Σαμ Φλέτσερ ή "σιδερένιο". Το σενάριο είναι του Sergio Bonelli και η εικονογράφηση του Gallieno Ferri, μία αποκλειστικότητα του στούντιο Cepim του Μιλάνο.

Μπλεκ #220 (5-9-1973)

Παρουσιάζουμε σήμερα ένα σπάνιο τεύχος του αγαπημένου μας περιοδικού από την πρώτη του εκδοτική περίοδο (1969 - 1975) που κυκλοφόρησε πριν από ακριβώς 45 χρόνια και συγκεκριμένα την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου του 1973. Ήταν μικρής διάστασης ("τσέπης") κόστιζε 3 δραχμές και περιείχε τρεις ιστορίες. Εκτός της βασικής του "ξανθού γίγα", στο περιοδικό υπήρχαν ακόμη ένα επεισόδιο του "Ρίνγκο" ("Il Piccolo Ranger") και ένα ολιγοσέλιδο απόσπασμα από το ιστορικό ανάγνωσμα του Στέλιου Ανεμοδουρά "Το Παιδί Φάντασμα" (εναλλακτικός τίτλος για το "Μικρό Ήρωα") σε σχέδια του Βύρωνα Απτόσογλου.

Στο οπισθόφυλλο υπήρχε η φωτογραφία μιας ελληνικής ομάδας της Β΄ Εθνικής κατηγορίας.

Δείτε τις χαρακτηριστικές εικόνες που παραθέτουμε:

Επιστροφή στα '90ς - Περιπέτεια # 423 (82)

(Του Νίκου Δημ. Νικολαΐδη)

Παρουσιάζουμε σήμερα το τεύχος υπ’ αριθμόν 423 (82) του δημοφιλούς περιοδικού «Περιπέτεια», που κυκλοφόρησε την Πέμπτη 18 Ιουλίου του 1991. Τιτλοφορείται «Ο Θησαυρός του Κορτέζ» και αριθμεί 68 σελίδες. Πρόκειται για την πρώτη ανατύπωση της σειράς, η οποία ξεκίνησε από το τεύχος 342. Ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας είναι ο «Όμπραξ» (Alan Mistero, γαλλικά Ombrax) και το σχέδιο φέρει την υπογραφή του «τρίο» των περίφημων «eSseGeSse» (Sartoris, Guzzon, Sinchetto) οι οποίοι, σύμφωνα με την προσφιλή τους τακτική, εναλλάσονται στην εικονογράφηση των σελίδων.

Δύο νέες εκδόσεις του Νίκου Ζώη

Ο εκδότης Νίκος Ζώης («Λεωπαλαίοντες ΖΝ») επανήλθε πρόσφατα στο προσκήνιο, καθώς η συνεργασία του με την amazon.com μας δίνει την ευκαιρία να ενημερωθούμε για δύο καινούριους τίτλους που κυκλοφόρησαν και διατίθενται κατόπιν επικοινωνίας μαζί του.

Αναφερόμαστε στη συνεργατική δημιουργία «Comics & Pulps», που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2017, αποτελεί μία έκδοση υπό την αιγίδα του Ιδρύματος «Stockton Institute for Continued Learning»των ΗΠΑ και περιλαμβάνει δημιουργίες Αμερικανών και Ελλήνων συγγραφέων και καλλιτεχνών, όπως ο Θεοδόσης Στάλιας, ο Κώστας Φραγκιαδάκης (mythoscomics.gr) και ο Νίκος Νικολαΐδης.

'Νέος Μπλεκ' # 57 (Αύγουστος 2018)

(γράφει ο  Νίκος Δημ. Νικολαιδης)

Έχουμε ήδη όλοι φαντάζομαι στα χέρια μας το νέο τεύχος του αγαπημένου περιοδικού «Νέος Μπλεκ», που κυκλοφόρησε το Σάββατο 11 Αυγούστου. Με χαρά διαπιστώνω ότι το έντυπο συνεχίζει με επιτυχία την πορεία του για 5^η χρονιά, πλήρως ανανεωμένο και γεμάτο από ενδιαφέρουσες δημιουργίες. Ωστόσο, στο διαδίκτυο οι εντυπώσεις του αναγνωστικού κοινού δείχνουν έναν έντονο προβληματισμό, στον οποίο θεώρησα καθήκον μου να «απαντήσω», πάντοτε καλοπροαίρετα και με μόνο γνώμονά μου το συμφέρον της έκδοσης. Η ιστορία του «ξανθού γίγα», καθώς φαίνεται δεν άρεσε σε πολλούς, διότι την έχουμε ξαναδιαβάσει. Προσωπικά αυτό είναι κάτι που δεν με απασχολεί, καθώς αφενός μεν, υπάρχει δυσκολία στην εξασφάλιση άλλων ιστοριών των «eSseGeSse», ενώ από την άλλη δε βρίσκω κάτι κακό στη συγκεκριμένη ιστορία, το αντίθετο θα έλεγα.

Ένα «Αγόρι» ετών 43!

(του Νίκου Δημ. Νικολαΐδη)

Μέσα στη λαίλαπα της προηγούμενης εβδομάδας και το θρήνο για την απώλεια τόσων αθώων ψυχών, που όρεξη για αναζητήσεις... Ωστόσο και όσον αφορά στους φίλους των εικονογραφημένων εκδόσεων, καλό θα ήταν να επισημανθεί μια ιστορική επέτειος, αφού την περασμένη Πέμπτη 26 Ιουλίου (ανήμερα της Χριστιανικής Εορτής της Αγίας Παρασκευής) συμπληρώθηκαν ακριβώς 43 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία στην Ελλάδα του ιστορικού περιοδικού «Δυναμικό Αγόρι». Ήταν Παρασκευή 26 Ιουλίου του 1975 και το έντυπο εξέδωσε ο Νίκος Δεληγιώργης, υπό τη σκέπη του εκδοτικού του οίκου «Εκδόσεις 2001, Νίκος Δεληγιώργης & ΣΙΑ Ε.Π.Ε.» που προηγουμένως μας είχε προσφέρει το «Γκολ» και τη «Μανίνα». Διευθυντής ήταν ο πιστός συνεργάτης του Ν. Δεληγιώργη, αείμνηστος Κώστας Μπαζαίος, του οποίου η κόρη Μανίνα, «δάνεισε» το όνομά της στην ομώνυμη έκδοση.

Μεγάλος ΜΠΛΕΚ - Ιούνιος 1976

(Παρουσιάζει ο Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Παρουσιάζουμε σήμερα ένα από τα τελευταία τεύχη του εμβληματικού μηνιαίου περιοδικού «Μεγάλος Μπλεκ» το οποίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 1976 και ήταν το 67^ο της σειράς του, καθώς η έκδοση τερματίσθηκε στους 75 μήνες (Φεβρουάριος 1977). Το τεύχος αποτελούνταν από πέντε συνολικά ιστορίες. Εκτός εκείνης του βασικού χαρακτήρα («Μπλεκ») περιείχε τρεις ακόμη (αυτοτελείς  ιστορίες)  με ηρωίδες γυναίκες, όπως  και το τελευταίο μέρος μιας περιπέτειας Γουέστερν στην οποία πρωταγωνιστεί ο γνωστός μας «Τομ» («Un Ragazzo nel Far West»).

Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά τα περιεχόμενα του περιοδικού.

Κόρτο Μαλτέζε #11 & #12 - "Παρωδία Μεταξύ Ζύνκοτ & Μπράϊ Ντιν" & "Για Άλλους Ρωμαίους Και Άλλες Ιουλιέτες" (Παρουσίαση / Κριτική)

Εξώφυλλο του 11ου τεύχους

"Εγώ δεν είμαι ένας ήρωας... Εγώ είμαι σαν όλους τους άλλους... και έχω το δικαίωμα  να κάνω και εγώ λάθη όπως όλοι, με την ησυχία μου, χωρίς κάθε φορά να πρέπει να με ελέγχει η συνείδησή μου ή η ψυχή μου..."

- Κορτο Μαλτέζε

Την Κυριακή 24 Ιουνίου μαζί με το Έθνος Της Κυριακής κυκλοφόρησε το 11ο κόμικς άλμπουμ του Κόρτο Μαλτέζε, από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως, με 2 ακόμα κλασσικές ιστορίες του Hugo Pratt, με νέα εξώφυλλα. «Παρωδία Μεταξύ Ζύνκοτ & Μπράϊ Ντιν» και «Οι Αιθίοπες: Η Τελευταία Βολή Της Ερήμου» είναι οι περιεχόμενες 2 ιστορίες, που ανήκουν στο συγκεντρωτικό άλμπουμ «Κέλτικα» και «Αιθιοπικά». Αποτελούν την 18η και 19η ιστορία που έγραψε χρονολογικά ο Hugo Pratt, ενώ αποτελούν την 19η και 20η χρονολογικά στο μύθο του Μαλτέζε. Το τεύχος 11 επίσης περιέχει το μονοσέλιδο αφιέρωμα στον Τρίσταν Μπαντάμ, έναν από τους σημαντικότερους χαρακτήρες του μύθου του Κόρτο Μαλτέζε, του Λευτέρη Ταρλαντέζου.

Εξώφυλλο 12ου τεύχους

Την Κυριακή 1 Ιουλίου μαζί με το Έθνος της Κυριακής κυκλοφόρησε το 12ο κόμικς άλμπουμ του Κόρτο Μαλτέζε, από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως, με 2 ακόμα κλασσικές ιστορίες του Hugo Pratt, με νέα εξώφυλλα και για πρώτη φορά έγχρωμες. «Το Τελειωτικό Χτύπημα» και «…Για Άλλους Ρωμαίους Και Άλλες Ιουλιέτες» είναι οι 2 περιεχόμενες ιστορίες,, που ανήκουν στο συγκεντρωτικό άλμπουμ «Αιθιοπικά». Αποτελούν την 20η και 21η ιστορίες που έγραψε χρονολογικά ο Pratt, ενώ αποτελούν την 21η και 22η ιστορία χρονολογικά στον μύθο του Κόρτο Μαλτέζε. Το τεύχος 12 επίσης περιέχει το μονοσέλιδο αφιέρωμα στον Κας, έναν από τους σημαντικότερους χαρακτήρες στον μύθο του Κόρτο Μαλτέζε!

ΠΑΡΩΔΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΖΥΝΚΟΤ ΚΑΙ ΜΠΡΑΪ ΝΤΙΝ: Ακτή της Βόρειας Θάλασσας, σύνορα μεταξύ Ζύνκοτ και Μπράι-Ντυν, στα όρια της Γαλλίας και της Φλάνδρας το 1918: Τρία χρόνια μετά την Μπαλάντα Της Αλμυρής Θάλασσας, ο Κόρτο Μαλτέζε συναντά ξανά τον Άγγλο πλούσιο ευγενή Κάιν Γκρούβεσνορ. Σε μικρή απόσταση από την πρώτη γραμμή του μετώπου του Μεγάλου Πολέμου, παρακολουθούν μαζί ένα θέατρο σκιών για τις ένοπλες δυνάμεις με ζωντανούς ηθοποιούς και μαριονέτες. Όλοι μαγεύονται από την μαγευτική φωνή της Μελίντας Γκαέλ – το αηδόνι της Βρετάνης.

Η ιστορία ξεκινάει με μία θεατρική παράσταση που πολλοί, συμπεριλαμβανομένων και εγώ, δεν έδωσαν μεγάλη σημασία στα λόγια. Όταν όμως μετά καταλαβαίνεις πως τα λόγια αυτά επηρεάζουν την ιστορία, αναγκαστικά γυρνάς πίσω τις σελίδες για να διαβάσεις τα λόγια. Η ιστορία χρειάζεται σίγουρα μία 2η ανάγνωση για να την καταλάβεις εξ’ ολοκλήρου. Είναι γεμάτη μυστήριο και ανατροπές. Η γνώμη πάνω σε όλα αυτά είναι αρνητική. Η ιστορία είναι πάρα πολύ μπλεγμένη και υπερβολική, που καταντάει γελοίο στο τέλος. Οι χαρακτήρες μόνο μου άρεσαν στο τρόπο που εξελίσσονται. Ο ρόλος του Μαλτέζε είναι ίσως ο χειρότερος μέχρι στιγμής σε ιστορία. Ντετέκτιβ και άλλα πολλά πρόσωπά του αποκαλύπτονται, κάνοντάς τον υπερβολικό. Και το σενάριο είναι αρκετά μέτριο. Η πλοκή είναι ανώμαλη, και σε πηγαίνει από μέρος σε μέρος, από σκηνή σε σκηνή χωρίς να το καταλάβεις. Συγγνώμη Pratt αλλά έχεις πολύ καλύτερες ιστορίες από δαύτην…

ΟΙ ΑΙΘΙΟΠΕΣ: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ: 1918. Κάπου στην έρημο της Αραβίας, κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα, ο Κόρτο Μαλτέζε και ο Ελ Όξφορντ, ένας Αφρικανός σπουδαγμένος στην Αγγλία, στην Αμερική και τη Γαλλία, κατευθύνονται με τις καμήλες τους προς το τούρκικο φρούριο Τουρμπάν. Εκεί κρατείται αιχμάλωτος ο μικρός πρίγκηπας Σαούντ. Τον κρατά αιχμάλωτο ο θείος του, Αμπντουλλάχ Πασάς με σκοπό να πάρει, είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο, την εξουσία μετά το τέλος του Μεγάλου Πολέμου. Αποστολή τους είναι να απελευθερώσουν το μικρό παιδί από τους Τούρκους.

Μετά από τα «Κέλτικα», η πρώτη ιστορία από τα «Αιθιοπικά» είναι άκρως απογοητευτική. Το σενάριο δεν έχει κάποια ιδιαιτερότητα, και φαίνεται επαναλαμβανόμενο. Μερικοί διάλογοι είναι πάρα πολύ καλοί, με τα καλύτερα σημεία να προέρχονται από τα αποσπάσματα του Κορανιού. Ο Κας είναι ένας αρκετά ενδιαφέρον χαρακτήρας, αν και δίνονται σχετικά λίγα για εκείνον. Το χρώμα με απογοήτευσε πάρα πολύ, και αυτό ίσως οφείλετε ολίγον τι στα σχέδια που είναι από τα χειρότερα του Κόρτο μέχρι στιγμής. Γενικά, πολύ απογοητευτική ιστορία, η οποία κρίση μου όμως επηρεάζεται από τα «Κέλτικα», καθώς μετά από 6 αριστουργηματικές ιστορίες είναι δύσκολο να προσαρμοστείς σε κάτι κατώτερο…

ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ: 13 Σεπτεμβρίου 1918. Ο Κόρτο Μαλτέζε έχει μια σοβαρή λογομαχία με τον διοικητή του βρετανικού οχυρού, τον άκαμπτο λοχαγό Μπραντ, που φημολογείται ότι είναι δειλός. Ο Μπραντ, που λατρεύει την ποίηση του Αρθούρου Ρεμπώ, φέρεται άσχημα στον πολεμιστή Κας που ο Κόρτο υπερασπίζεται.

Ο τίτλος είναι από τους λιγότερο ευρηματικούς που έχει δημιουργήσει ο Hugo Pratt. Ο τίτλος δεν σε βάζει καθόλου στη μαγεία της ιστορίας, κάτι που ενόχλησε πάρα πολύ. Προς έκπληξή μου όμως η ιστορία, παρ’ ότι τον απογοητευτικό τίτλο, είναι πάρα πολύ καλή. Καταρχήν, τα ποιήματα που συμπεριλήφθηκαν είναι από τα αγαπημένα μου και χαίρομαι που συμπεριλήφθηκε. Επιπλέον, το χρώμα και το σχέδιο είναι πάρα πολύ καλά, πράγματα που κάνουν καλύτερη την ανάγνωση.

Το μεγαλύτερο όπλο της ιστορίας όμως δεν είναι αυτό. Η δουλειά που έχει γίνει πάνω στους χαρακτήρες είναι άκρως αριστουργηματική! Καταρχήν, ο χαρακτήρας που εισάγεται στην ιστορία, ο λοχαγός Μπραντ, δημιουργεί αισθήματα στον αναγνώστη αγάπης-μίσους, κάνοντάς τον ιδιαίτερα αγαπητό θα έλεγα. Ο Κας εξελίσσεται ως χαρακτήρας μετά το «Στο Όνομα Του Ελεήμονα Και Σπλαχνικού Αλλάχ» με μεγάλη ταχύτητα, μετατρέποντάς τον σε έναν επαναστάτη, αντί-ρατσιστή και ιδεαλιστή. Μπορώ να πω πώς μετά από αυτή την ιστορία δέθηκα με τον χαρακτήρα.

Το φινάλε όμως είναι το καλύτερο κομμάτι της ιστορίας. Το τελειωτικό χτύπημα του Κόρτο Μαλτέζε ήταν και πολύ συγκινητικό. Από τα καλύτερα φινάλε σε ιστορία κόμικς όλων των εποχών!

...ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΟΥΛΙΕΤΕΣ: 1918. Μέσα στην καρδιά της ερήμου της Αιθιοπίας, στην κοιλάδα των διαβόλου, ο Κόρτο Μαλτέζε και ο Κας συναντούν τον Σαμαέλ, τον μεγαλύτερο από τους Αβησσινούς μάγους και πιθανόν έκπτωτο άγγελο, ο οποίος θα τους αποκαλύψει κάποια πράγματα για το μέλλον τους.

Ο τίτλος είναι θα έλεγα ολίγον τι «παραπλανητικός». Δεν γνωρίζουμε τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα της ιστορίας μέχρι τις τελευταίες σελίδες. Η σύγκρουση 2 εθνών, με μοναδικό τρόπο ειρήνης την αγάπη, είναι πολύ ρομαντικό όσο και ποιητικό, ακριβώς το στοιχείο των ιστοριών του Κόρτο Μαλτέζε. Για αυτό το λόγο η ιστορία είχε μία μεγάλη σεναριακά ευκαιρία. Και όμως ο Pratt δεν το έκανε. Αντιθέτως, επικεντρώθηκε στο υπερφυσικό στοιχείο, στη χειρομαντεία και στον προφήτη. Ο προφήτης μας μίλαγε για το αβέβαιο μέλλον του Κόρτο, και αυτό το story το συνέχισε μέχρι τέλους, και το story με την διαμάχη των 2 εθνών ήρθε σε 2η μοίρα. Νιώθω μικτά ως προς αυτή την απόφαση. Από την μία χάνετε μία μεγάλη ευκαιρία για ένα άκρως ενδιαφέρον σενάριο. Από την άλλη χωρίς τον προφήτη, δεν θα είχαμε μερικούς από τους καλύτερους διαλόγους σε κόμικς του Κόρτο Μαλτέζε! Τελικά, πιστεύω πως δεν έγινε καλή κατανομή σελίδων και θα μπορούσαν και τα 2 stories να συνυπάρχουν αν είχε γίνει καλύτερη δουλειά στη πλοκή.

Πέρα από αυτά όμως, η ιστορία αποτελεί πραγματικό διαμάντι. Όπως ανέφερα παραπάνω η ιστορία περιέχει μερικούς εξαιρετικούς διαλόγους, αλλά και πράξεις που προκαλούν δέος. Το καλύτερο κομμάτι στην ιστορία όμως είναι το σχέδιο και το χρώμα. Πρώτα, το σχέδιο που είναι το πιο καλοφτιαγμένο από όλες τις ιστορίες του Κόρτο ως τώρα. Πολύ καλές γωνίες, πολύ όμορφος σχεδιασμός. Το χρώμα είναι τρομερό. Μερικοί μπορεί να πιστέψουν πως η ιστορία χρωματίστηκε και σχεδιάστηκε παράλληλα. Τόσο καλό χρώμα! Η Zanotti χρειάζεται πολλά credit για την εξαιρετική δουλειά της!

Οι 4 αυτές ιστορίες πρωτοεκδόθηκαν στα γαλλικά Pif Gadget #179 (27/7/1972), #183 (31/8/1972), #194 (16/11/1972), #204 (22/01/1973). Η ιστορία "Burlesca e no tra Zuyydcoote & Bray Dunes" είναι η 6η ιστορία στο συγκεντρωτικό άλμπουμ Les Celtiques, που κυκλοφόρησε από την Casterman τον Απρίλιο του 1980. Οι υπόλοιπες τρεις ("Nel Nome di Allah misericordioso e compassionevolle", "L' ultimo colpo", "...e di altri Romei e di altri Giuliette") είναι οι πρώτες 3 ιστορίες του συγκεντρωτικού άλμπουμ "Les Ethiopiques" που εκδόθηκε από την Casterman το 1978. Τα εξώφυλλα και οι ιστορίες έγχρωμες πάρθηκαν από την έκδοση Corto Maltese Poche #19-22, που κυκλοφόρησαν τον Ιούνιο του 2008 (#19-21) και τον Οκτώβριο του 2008 (#22). Και στις 4 ιστορίες το σενάριο και τα σχέδια αποδίδονται στον Hugo Pratt και τα χρώματα στην Patrizia Zanotti. Για την ελληνική έκδοση, η μετάφραση και η επιμέλεια έγιναν από τον Λευτέρη Ταρλαντέζο, με υπεύθυνο έκδοσης τον Λεωκράτη Ανεμοδουρά.

ΙΩΝΑΣ ΑΓΓΕΛΗΣ

Mister NO - Μία Νέα Ζωή

Εξώφυλλο του Ιταλικού Mister NO #379,
του τελευταίου τεύχους της σειράς.

Με αυτή την «τελευταία» περιπέτεια του Mister NO που εξελίσσεται σε 16 τεύχη που κυκλοφόρησαν από τον Σεπτέμβριο του 2005 έως τον Δεκέμβριο του 2006 κλείνει η τακτική μηνιαία σειρά του Mister NO, 31,5 χρόνια μετά το ντεμπούτο στα Ιταλικά περίπτερα (Ιούνιος 1975). Από τον Μάιο του 2007, σε εξαμηνιαία και όχι πλέον ετήσια βάση, ξεκίνησαν ειδικές εκδόσεις του ήρωα (Mister NO Speciale), που είχαν σταματήσει απότομα το 2001 με το #15: Una Storia Di Un Eroe. Τον Μάιο του 2009, όμως μετά από 5 νέους τόμους, η έκδοση αυτή διακόπτεται ξανά και με αυτήν όλες οι αδημοσίευτες ιστορίες του Μίστερ Νο.

Όμως δεν θα μιλήσουμε εδώ για εκείνη την έκδοση, αλλά θα εστιάσουμε στην ιστορία που έληξε τον μύθο του Μίστερ Νο, βάζοντάς τον σε νέα τροχιά και, ελπίζουμε, ένα καλύτερο μέλλον... Για την περίσταση, μετά από την απουσία του πάνω από μια δεκαετία, επέστρεψε για να γράψει το, κυριολεκτικά, τελευταίο του σενάριο, ο ένας και μοναδικός πατέρα του χαρακτήρα, Sergio Bonelli (ψευδώνυμο Guido Nollita). Ο Sergio έγραψε τελευταία φορά σενάριο του πιλότου στο Mister NO Speciale #7: Avventura A Manaus (στην Ελλάδα «Περιπέτεια στο Μανάους») που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1992 (βέβαια αυτό ισχύει αν εξαιρέσουμε μερικές σπάνιες και σύντομες ιστορίες εκτός οίκου Bonelli εκδόσεις)...

Οι 1508 σελίδες που συνθέτουν την τελευταία πτήση του “Κυρίου Όχι” των 14 τευχών αποτελούν μία πραγματική μίνι-σειρά. Πάντα σε σενάριο Bonelli, τα σχέδια δόθηκαν στους Stefano & Domenico De Vitto (802 σελίδες), Roberto Diso (357 σελίδες), Marco Bianchinni και Marco Staunocci (171 σελίδες), Fabrizio Beastani & Luana Peasani (150 σελίδες) και Fabio Civitelli (28 σελίδες).

Ο Mister NO και ο Έσε-Έσε στο Μανάους
το Millenium. Mister NO #295. Σχέδια Roberto Diso.

Η ιστορία λαμβάνει τόπο χρονολογικά στο σύμπαν  του Μίστερ Νο μεταξύ Δεκεμβρίου 1969 και Δεκεμβρίου 1971. Με αυτή την χρονολογία αποτελεί την δεύτερη “γηραιότερη” χρονολογικά ιστορία του ήρωα, μετά το “L’ Ultima Frontiera” (#295) καθώς μας δείχνει τον Μίστερ Νο και τον Έσε-Έσε να γιορτάζουν το Μιλένιουμ του 2000! Οι περισσότερες από τις περιπέτειες του πιλότου πραγματοποιήθηκαν γενικά στη δεκαετία του '50. Μόνο μετά την επιστροφή από τη Νέα Υόρκη (#273) η σειρά γλίστρησε ήσυχα στη δεκαετία του 1960 (#357). Σύμφωνα με τη χρονολόγησή του, ο Jerry Drake με αυτό το έπος πρέπει να είναι σχεδόν 50 ετών!

Η ιστορία αποτελείται από πολλές ιστορίες ως επί το πλείστων άσχετες μεταξύ τους, αλλά ενωμένες από βαθιές οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές στις αρχές της δεκαετίας του '70, που θα οδηγήσουν στην εκβιομηχάνιση του Μανάους και στην εντατική εκμετάλλευση των πόρων του Δάσος του Αμαζονίου από την κυβέρνηση της Βραζιλίας και από τις ξένες πολυεθνικές εταιρείες..

Λαμβάνοντας υπόψη το εύρος της ιστορίας, ο Guido Nolitta αρχικά περιμένει με υπομονή κάποια θέματα που στη συνέχεια θα αναπτυχθούν λίγους μήνες αργότερα. Με την πρόοδο των γεγονότων ο μηχανισμός μπλοκάρεται και μερικά νέα οικόπεδα (η εμφάνιση του Moreno Galindez, νέος προϊστάμενος της Κολομβιανής μάλης, ή τις εκδικητικές προθέσεις του Mestre Raimundo, του ιερέα Ayahuasca), που ακόμα παραμένουν ατελείς και ανοικτές εξελίξεις που θα συνεχιστούν στις ειδικές εκδόσεις του πιλότου...

Ο Mister NO αφήνει το μπαρ του Μανάους
 για τελευταία φορά

Στο τέλος της ιστορίας, ο Mister NO αφήνει το Manaus (αλλά από τα προαναφερθέντα στο  τεύχος 295 γνωρίζουμε ότι αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει) για να μετακομίσει, μαζί με τον Έσε-Έσε, στο Rurrenabaque, στη Βολιβία.

Η σειρά τελειώνει σε ένα «callback» (ανάκληση από το παρελθόν): Οι Mister No και Esse-Esse ακούν μία ανακοίνωση από ένα ταξιδιωτικό γραφείο της Νότιας Αμερικής στη Νέα Υόρκη, το ταξιδιωτικό γραφείο Coen & Bros. Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς, όμως, ο Coen από το ταξιδιωτικό του γραφείο πρότεινε σε τουρίστες ένα φανταστικό ταξίδι στο Manaus, εισάγοντας τον Mister No με αυτό τον τρόπο για πρώτη φορά στους αναγνώστες του.

Πολλά ιστορικά, γεωγραφικά και κοινωνιολογικά στοιχεία παρέχονται σε αυτά τα τεύχη για να κατανοηθούν καλύτερα οι μεγάλες αλλαγές στον Αμαζόνιο εκείνη την περίοδο. Η φωνητική αφήγηση είναι μπιστεμένη σε ένα όμορφο και ομιλητικό τουκάν που, ωστόσο, στα δύο τελευταία τεύχη της σειράς, θα έχει κακό τέλος...

Οι τελευταίες 84 σελίδες της σειράς, σχεδιασμένες από τον θρυλικό Roberto Diso, αποτελούν και την τελευταία ιστορία του Μίστερ ΝΟ “ΜΙΑ ΝΕΑ ΖΩΗ” (“Una Nuova Vitta”, 12/2006). Πραγματοποιούνται κυρίως κατά τη διάρκεια της τελευταίας νύχτας του Mister No στο Manaus (30 Νοεμβρίου 1971). Ένα φινάλε στο οποίο απουσιάζει κάθε περιπετειώδης πλοκή και που αφηγείται τον αργό αποχωρισμό του Τζέρι από την πόλη του Μανάους, που συνδέθηκαν μεταξύ τους όσο ποτέ άλλοτε...

Η πρώτη συνάντηση του Mister NO με τον μαύρο τραγουδιστή τζαζ Dana Winter

Για την περίσταση εμφανίζεται ο Dana Winter, ο χαριτωμένος μαύρος τραγουδιστή τζαζ κάνοντας την τρίτη του εμφάνιση στο σύμπαν του Mister No ("Rio Negro", #12-15 & "Musica maestro!" #196-198).  Με την μελωδία του "When The Saints Go Marchin' In", ο Τζέρυ τους αποχαιρετά όλους και φεύγει.

Ο Τζέρυ δωρίζει στην Jacira ένα ρολόι που λέει ότι της το είχε αγοράσει προσωπικά στη Γενεύη, ένα μέρος στο οποίο δεν το έχουμε δει ποτέ σε δράση αλλά στο οποίο μπορεί να έχει περάσει στις περιόδους της "χρονικής" τρύπας της βιογραφίας του.

Η τελευταία πτήση του Mister NO
πάνω από τον Αμαζόνιο

O Mister  No δεν φαίνεται να παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά στο τελευταίο τεύχος: ο Mister No κάνει λάθος την ημέρα του αποχαιρετιστήριου πάρτι του (έρχεται μία ημέρα νωρίτερα), και κάνει λάθος κάθε φορά (πιθανότατα επίτηδες) το όνομα των φίλων του και κοιμάται στο Πάιπερ χωρίς να μπορεί να δει την ανατολή του ηλίου την ημέρα της αναχώρησής του από το Μανάους.

Μετά την αναχώρηση από το Μανάους, ο Jerry κάνει μια μυστηριώδη στάση μέσα στο Porto Velho για τη διευθέτηση μιας απροσδιόριστης ύλης. Ο Τζέρι αποκοιμιέται στο δρόμο προς το Rurrenabaque, στη Βολιβία, όπως είχε ήδη ανακοινώσει στο #374. Εκεί βρίσκει να τον καλωσορίζει ο Esse-Esse, ήδη κουρασμένος από το ξενοδοχείο "Ο όμορφος γαλάζιος Δούναβις" , του οποίου έδωσε όλο το μερίδιό του μόλις έμαθε για την αναχώρηση του φίλου του...

To tουκάν, αφηγητής αυτού του έπους και διερμηνέας του πνεύματος του Αμαζονίου, στις δύο τελευταίες σελίδες τρώγεται από έναν καϊμάν. Πρόκειται για ένα από τα πιο βίαια και συμβολικά φινάλε ολόκληρης της έκδοσης...

Ο Mister NO αποχαιρετά τους αναγνώστες.
Artwork Roberto Diso.

«Με θλίψη και νοσταλγία αφήνω μαζί σας αυτή την πόλη που με είχε προδώσει με όλες τις ελπίδες με τις οποίες μου υποσχέθηκε, πριν από είκοσι χρόνια! Προσπαθούσα να ξεφύγω από τη φρίκη του πολέμου, όπου αγωνίστηκα σε πολλά μέρη του κόσμου... αλλά και τράπηκα σε φυγή από τα πλοκάμια μιας νέας εταιρείας που είχε αντικαταστήσει τη βία της ένοπλης σύγκρουσης με δηλητήρια, αλλά όχι λιγότερο επικίνδυνα. Ο εγωισμός, η επιθυμία να αναδειχθεί ο άνθρωπος με κάθε κόστος και με όλα τα μέσα... η λατρεία της επιτυχίας και του πλούτου... η έξαρση των τιμών των υλικών καταναλωτισμού και της δουλείας! Το Μανάους ήταν η μόνη θέση να βρει κάποιος το ιδανικό καταφύγιο αντί αυτού. Αδιάφοροι περνώντας τον χρόνο τους, που φαινόταν σαν να προορίζονται να παραμείνουν αιωνίως ακίνητοι στην εμφάνιση της φευγαλέας δόξας της κρίσης των πενήντα πριν από... και σε πλήρη απομόνωση που καθορίστηκε από ένα τεράστιο δάσος στο οποίο τα ποτάμια ήταν οι μόνοι δρόμοι που καθιστούσαν την ομιλία ενός άδειου και άχρηστου ανταγωνισμού. Ήταν μία κοινή πόλη καθημερινής επιβίωσης, η οποία, εντελώς στερημένη από ένα μέλλον, δεν θα μπορούσε να ανταμείψει τον πιο πονηρό ή να τιμωρήσει τον πιο αφελή... η πόλη της συνταξιοδότησης, στη συνέχεια, αλλά και της ηρεμίας και της τεμπελιάς... η γλυκιά τεμπελιά που σας επιτρέπει να αφιερώσετε χρόνο και προσοχή στους φίλους σας, στα προβλήματα των απλών ανθρώπων και, γιατί όχι, ακόμη και στις πιο κρυμμένες πλευρές της δικής σας προσωπικότητας. [...] Σήμερα, έξω από αυτή την πόρτα, υπάρχει μια πόλη που έχει γύρω στους 80.000 - 800.000 κατοίκους... που κρέμεται με την ελπίδα μιας εργασίας και ένα νέο πρότυπο ζωής, χωρίς, δυστυχώς, να είναι σε θέση να τηρήσει τις υποσχέσεις του... Κτίρια τόσο μεγάλα σαν εργοστάσια, αλλά και αηδιαστικοί κοιτώνες, μοντέρνα άσυλα για τους φτωχούς που έχουν έρθει εδώ από όλη τη Βορειοανατολική Λατινική Αμερική. Αυτή είναι η πατρίδα μου, η γλυκιά μου συνταξιοδότηση, που έχει γίνει η πόλη της αιώνιας ελπίδας, της εύκολης ψευδαίσθησης, αλλά και της αναπόφευκτης απογοήτευσης... πόλεις του κινδύνου, του έντονου ανταγωνισμού που, όπως δυστυχώς συμβαίνει και στον υπόλοιπο κόσμο, στο τέλος ανταμείβει τους ισχυρούς και τους έξυπνους. Μπορεί να είναι αυτός ο νέος τρόπος ζωής, που τελικά, κάνει καλό στους ανθρώπους που έχουν περάσει εδώ στον Αμαζόνιο, και δείχνει ολόκληρο το ακόμα καλό πρόσωπο της Βραζιλίας... Αλλά είναι βέβαιο ότι αυτό το νέο κλίμα δεν είναι καλό για μένα! Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ήθελα να σας αποχαιρετήσω όλους απόψε...»*

Ο αποχαιρετιστήριος λόγος του Μίστερ No, #379, σελίδες 32-37. Διάλογος από τον Guido Nollita.
*Η μετάφραση από το πρωτότυπο Ιταλικό κείμενο είναι του Ίωνα Αγγελή.

ΙΩΝΑΣ ΑΓΓΕΛΗΣ

Κόρτο Μαλτέζε - "Όνειρο Χειμωνιάτικου Πρωινού" & "Κοτ Ντε Νούι Και Ρόδα Της Πινκαρδίας" [Ανάλυση / Κριτική]

"Ναι... Αλλά ονειρεύεται με τα μάτια ανοιχτά και αυτοί που ονειρεύονται με τα μάτια είναι επικίνδυνοι, γιατί δεν γνωρίζουν πότε και που το όνειρό τους τελειώνει!"
- Μοργκάνα


Την Κυριακή 17 Ιουνίου μαζί με το Έθνος Της Κυριακής κυκλοφόρησε το 10ο κόμικς άλμπουμ του Κόρτο Μαλτέζε, από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως, με 2 ακόμα κλασσικές ιστορίες του Hugo Pratt, με νέα εξώφυλλα. «Όνειρο Χειμωνιάτικου Πρωινού» και «Κοτ Ντε Νούι Και Ρόδα Της Πινκαρδίας» είναι οι περιεχόμενες 2 ιστορίες, που ανήκουν στο συγκεντρωτικό άλμπουμ «Κέλτικα». Αποτελούν την 16η και 17η ιστορία που έγραψε χρονολογικά ο Hugo Pratt, ενώ αποτελούν την 17η και 18η χρονολογικά στο μύθο του Μαλτέζε. 

Το τεύχος επίσης περιέχει το μονοσέλιδο αφιέρωμα στον Ιερεμία Στάινερ, έναν από τους σημαντικότερους χαρακτήρες του μύθου του Κόρτο Μαλτέζε, του Λευτέρη Ταρλαντέζου. 

Κόρτο Μαλτέζε - "Κάτω Από Τη Σημαία Του Χρήματος" & "Κονσέρτο Σε Ο Μινόρε Για Άρπα Και Νιτρογλυκερίνη" (Παρουσίαση / Κριτική)

Γράφει ο Ίωνας Αγγελής

Ο 9ος τόμος του αγαπημένου μας ναυτικού Κόρτο Μαλτέζε, που κυκλοφόρησε μαζί με το Έθνος στις 10 Ιουνίου, είναι το θέμα της νέας παρουσίασης-κριτικής. Σε αυτό το τεύχος περιλαμβάνονται 2 από τις καλύτερες ιστορίες του Κόρτο Μαλτέζε: "Κάτω Από Τη Σημαία Του Χρήματος" και "Κονσέρτο Σε Ο Μινόρε Για Άρπα Και Νιτρογλυκερίνη". Και οι 2 κλασσικές δημιουργίες του Hugo Pratt, με νέα εντυπωσιακά εξώφυλλα!

Το τεύχος περιλαμβάνει επιπλέον το καθιερωμένο μονοσέλιδο αφιέρωμα του Λευτέρη Ταρλαντέζου, με αυτή τη φορά να είναι μία συνέντευξη του δημιουργού Hugo Pratt! Η συνέντευξη είναι από τη δεκαετία του '90, από τον ρεπόρτερ Dominique Petitfaux. Μία συνέντευξη που μιλάει για τα πάντα σχετικά με τα "Κέλτικα"! Πάρθηκε από το βιβλίο De L’ Autre Côte De Corto (Casterman, 1990), του Dominique Petitfaux. Ο Λευτέρης Ταρλαντέζος κάνει για την Ελληνική έκδοση την μετάφραση και την επιμέλεια στο απόσπασμα. Ας περάσουμε όμως τώρα αναλυτικά στην παρουσίαση – κριτική του τεύχους:

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ: 24 Οκτωβρίου 1917, Μεγάλος Πόλεμος, Ιταλικό Μέτωπο, Καόρλε, κοντά στη Βενετία: Ένας αμύθητος θησαυρός από ράβδους χρυσού έχει θαφτεί κάτω από το ιερό μιας εκκλησίας του Σέττε Καζόνι. Για να τον ανακαλύψει και να τον αποκτήσει ο Κόρτο Μαλτέζε χρειάζεται λεπτός και αριστοτεχνικός σχεδιασμός. Ο Κόρτο Μαλτέζε ενορχηστρώνει άψογα το ιδιοφυές σχέδιό του, χρησιμοποιώντας πρόθυμους λιποτάκτες από όλες τις πλευρές…

Τα «Κέλτικα» είναι το άλμπουμ όπου νέα είδη εξερευνιούνται στον μύθο του Μαλτέζε. Και αυτή η ιστορία είναι ένα παράδειγμα. Η ιστορία «Κάτω από τη Σημαία του Χρήματος» είναι μία πολεμική ιστορία, θα μπορούσε να πει κανείς μέχρι και ιστορική, όπου ολόκληρη η ιστορία εξελίσσεται σε ένα πεδίο μάχης στο Καόρλε στο Ιταλικό μέτωπο, όπου Αυστριακοί και Ιταλοί μάχονται στην ξηρά, στη θάλασσα και στον εναέριο χώρο! Η ιστορία αποτελεί επιπλέον παράδειγμα των εμπειριών που είχε ο Hugo Pratt και τις τυπώνει στο χαρτί. Ο Pratt στα αλήθεια βρισκόταν παρόν σε μία παρόμοια μάχη, μόνο που εκείνη τοποθετούταν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πάλι σε εκείνη την περιοχή...

Θέλω να την χαρακτηρίζω «βρόμικη» ιστορία, καθώς κυριαρχεί ο πόλεμος, η δολοπλοκία, η προδοσία και το κέρδος. Ο Κόρτο Μαλτέζε δείχνει την προσωπικότητά του, ως ένας συμφεροντολόγος, ένας αντί-ήρωας. Οι συζητήσεις του περί του πολέμου ήταν τρομερές. Με αυτή την ιστορία έχει γίνει περισσότερη επεξεργασία (εμβάθυνση) του χαρακτήρα του Κόρτο όσο ποτέ άλλοτε.

Η εμφάνιση του Μαλτέζε στην ιστορία ήταν αρκετά αργή, καθώς 15 σελίδες και ούτε μία αναφορά στο πρόσωπό του! Πάντως η εμφάνισή του άξιζε πάρα πολύ, και ο μικρός ρόλος του στην πλοκή ήταν θεσπέσιος, οπότε χαλάλι… Το σχέδιο ήταν αριστουργηματικό, συγχαρητήρια στον Hugo Pratt, και το χρώμα δούλευε με την ιστορία πολύ καλά! Από τις καλύτερες ιστορίες του Κόρτο Μαλτέζε αδιαμφισβήτητα!

ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΣΕ Ο ΜΙΝΟΡΕ ΓΙΑ ΑΡΠΑ ΚΑΙ ΝΙΤΡΟΓΛΥΚΕΡΙΝΗ: Ιρλανδία, 1917: Η δολοφονία του ηγέτη του Σιν Φέιν και φίλου του Κόρτο Μαλτέζε από τους Άγγλους, δεν μειώνει στο ελάχιστο την πάλη των μαχητών του ΙΡΑ για την ανεξαρτησία τους. Ο Κόρτο αναζητά ένα παράθυρο για να εκδικηθεί τον χαμό του φίλου του. Σε αυτό το κόμικς τα πράγματα περιπλέκονται… και καταλήγουν σε μία ιδιάζουσα διαπίστωση όπου το ποιος είναι ο προδότης και ποιος είναι ο ήρωας είναι πραγματικά μία άλλη ιστορία…

Ο τίτλος, πολύ μοναδικός, καθώς αναφέρεται στην Ιρλανδία και τον αγώνα της για ελευθερία. Το Ο’ είναι αρχικό πολλών ονομάτων ιραλνδικής καταγωγής , η κέλτικη άρπα είναι ένα έγχορδο όργανο Ιρλανδικής προέλευσης. Τέλος, η νιτρογλυκερίνη αναφέρεται στη βία της μάχης (όπως αποδεικνύεται από την ανατίναξη που προκάλεσε ο Κόρτο στο γραφείο του συνταγματάρχη στο Κάστρο του Δουβλίνου). Η ιστορία διαδραματίζεται τον Οκτώβριο του 1917 (και μπορεί κανείς να πει πως η ιστορία διαδραματίζεται πριν τα γεγονότα της ιστορίας «Κάτω Από Τη Σημαία Του Χρήματος»).

Το ίδιο που είπα πιο πάνω για την προηγούμενη ιστορία θα το πω και εδώ. Τα «Κέλτικα» δοκιμάζουν νέα πράγματα, και είναι αυτό που τα κάνει μοναδικά στο είδος τους. Το «Κονσέρτο σε Ο Μινόρε για Άρπα και Νιτρογλυκερίνη» είναι μία αριστουργηματική ιστορία του Κόρτο Μαλτέζε, καθώς συνδυάζει διάφορα είδη σε ένα. Από την αρχή σε βάζει σε μία ιστορία εκδίκησης, αλλά όσο προχωράμε και εμβαθύνουμε στο σενάριο, στο τέλος φτάνει σε ένα σημείο που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τι είδος περιπέτειας μόλις διάβασες. Και αυτό την κάνει εξαιρετική!

Τα μεγαλύτερα σημεία της ιστορίας είναι αδιαμφισβήτητα το τέλος. Η απόφαση του Κόρτο να ανατινάξει το φρούριο των Αυστριακών, μου φάνηκε περίεργη στην αρχή, αλλά πρέπει να σκεφτόμαστε πως ο Κόρτο είναι άνθρωπος και υποκύπτει στα αισθήματα. Το φινάλε της ιστορίας θα μπορούσα να πω πώς με στοίχειωσε… Η ανατροπή είναι μεγάλη, και η κατάληξη που φτάνουμε ήταν άκρως καταθλιπτική. Στο τέλος της ιστορίας ένιωσα μεγάλη λύπη για τον Κόρτο. Γενικά, ο Κόρτο, μέσα από αυτή την ιστορία, ήρθε ένα βήμα πιο κοντά στους ανθρώπους. Μακάρι να υπήρχαν περισσότερες τέτοιες ιστορίες…

Δεν θα ήθελα να σταθώ παραπάνω στον τίτλο καθώς πολλά αναφέρθηκαν παραπάνω. Τα σχέδια ήταν εξίσου καλά, βέβαια σε μερικά σημεία ξέφευγαν. Τα σκίτσα στις τελευταίες σελίδες ήταν τρομερά, καθώς απέδιδαν εξαιρετικά τα χαρακτηριστικά του προσώπου, δείχνοντάς μας τα αισθήματα των χαρακτήρων. Το χρώμα ήταν καλό, αν και θα το ήθελα ένα τόνο παραπάνω… Θα πάρω το θάρρος να πω πως είναι η καλύτερη ιστορία Κόρτο Μαλτέζε, και τον αξίζει αυτόν τον τίτλο οπωσδήποτε…

Το κόμικς  Sous le drapeau de l'argent πρωτοεκδόθηκε στο γαλλικό Pif Gadget #143, στις 18 Νοεμβρίου 1971. Έπειτα δημοσιεύθηκε στο συγκεντρωτικό άλμπουμ Les Celtiques, που κυκλοφόρησε από την Casterman τον Απρίλιο του 1980. Τα εξώφυλλα και οι ιστορίες έγχρωμες πάρθηκαν από την έκδοση Corto Maltese Poche #15, που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2007 . Το κόμικς Concert en O mineur pour harpe et nitroglycérine πρωτοεκδόθηκε στο γαλλικό Pif Gadget #151, στις 6 Ιανουαρίου 1972. Έπειτα δημοσιεύθηκε στο συγκεντρωτικό άλμπουμ Les Celtiques, που κυκλοφόρησε από την Casterman τον Απρίλιο του 1980. Τα εξώφυλλα και οι ιστορίες έγχρωμες πάρθηκαν από την έκδοση Corto Maltese Poche #16, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2008 . Και στις 2 ιστορίες το σενάριο και τα σχέδια αποδίδονται στον Hugo Pratt και τα χρώματα στην Patrizia Zanotti. Για την ελληνική έκδοση, η μετάφραση και η επιμέλεια έγιναν από τον Λευτέρη Ταρλαντέζο, με υπεύθυνο έκδοσης τον Λεωκράτη Ανεμοδουρά.