«Welcome to the club, Roy! – Η σύγκρουση» (τελευταίο μέρος)

(Διασκευή του Νίκου Δημ. Νικολαΐδη, από το έργο των Tom Tully - David Sque)

"... Την Τετάρτη παίζαμε με τη Σέλμπριτζ και είχαμε την ευκαιρία να διασκεδάσουμε λίγο τις εντυπώσεις απ' την άθλια παρουσία μας στο πρωτάθλημα, όπου είχαμε υποστεί τέσσερις συνεχόμενες ήττες. Είχα φροντίσει να γράψω και λίγα λόγια στο πρόγραμμα της αναμέτρησης, ένα καλωσόρισμα στο Μακέι και την υπόσχεση προς τους φιλάθλους μας, ότι η τύχη αυτή τη φορά δεν θα μας γυρνούσε την πλάτη.

Με την έναρξη, όλοι ήθελαν από μια μπάλα στα πόδια. Υπήρχε τρομερή διάθεση στα παιδιά να κερδίσουμε, κάτι που γρήγορα αντιλήφθηκε ο κόσμος στις κερκίδες. Προσπάθησα να οργανώσω σωστά μιαν επίθεση, αφού όλοι τους έκαναν σαν ερασιτέχνες, και έστειλα μια γωνιακή μπαλιά προς τον Μέρβυν Ουάλας, που έμπαινε από τα αριστερά. Όμως, σαν βέλος πετάχθηκε ο ...Μακέι και πήρε την πάσα μου ορμώντας στο κέντρο της αντίπαλης άμυνας, εκεί όπου πολλοί παίκτες της Σέλμπριτζ είχαν δημιουργήσει φραγμό. Τελικά, σούταρε με δύναμη πάνω από το οριζόντιο δοκάρι, σπαταλώντας τη σπουδαία ευκαιρία.

"Welcome to the club, Roy! - Ένας πονοκέφαλος παραπάνω" (Μέρος ΣΤ΄)

(Διασκευή από το κόμικ: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Στην πρώτη προπόνηση της εβδομάδας υποδεχθήκαμε με θέρμη το νέο μας μεταγραφικό απόκτημα. Ο Ντάνκαν Μακέι δεν ήταν από τους ανθρώπους που περνούσαν απαρατήρητοι. Γεροδεμένος, μελαχρινός, με φαρδύ θώρακα και ανοιχτές πλάτες, με μια προσεγμένη γενειάδα και μια πλατιά, κόκκινη κορδέλα στα πλούσια μαλλιά του, έδειχνε αγέρωχος και επιβλητικός. Τον παρουσίασα στα υπόλοιπα παιδιά, που έσπευσαν αμέσως να τον καλωσορίσουν. Εκείνος έδειχνε να απολαμβάνει τις πρώτες του στιγμές στην ομάδα μας, ενώ στο εσωτερικό διπλό που παίξαμε, κυνηγούσε με πάθος όλες τις μπαλιές και μάλιστα σκόραρε με κεφαλιά.

"Welcome to the club, Roy! - Σκωτσέζικο ντους" (Μέρος Ε)

(Διασκευή: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Όταν πήραμε θέση στα επίσημα θεωρεία του σταδίου, διαπιστώσαμε πως δεν είμαστε οι μόνοι που ενδιαφέρονταν. Δίπλα μας κάθονταν παράγοντες και προπονητές και άλλων συλλόγων. ο Μακέι είχε γίνει το "μήλον της έριδας" για πολλούς. Βγήκε στον αγωνιστικό χώρο περιχαρής, χαιρετώντας τον κόσμο και η αυτοπεποίθηση ήταν σίγουρα ένα από τα χαρακτηριστικά του. Μέσα στο ματς παρουσίασε πολλές αρετές, ενώ δεν παράλειπε να κινείται και να φέρεται σαν αρχηγός. Προς τα μέσα του β΄ημιχρόνου μάλιστα, ήταν και ο σκόρερ του μοναδικού γκολ, χαρίζοντας τη νίκη στην ομάδα του.

Δυο μέρες αργότερα, εμφανιστήκαμε στο συμβούλιο, μαζί με το Μπεν. Μόλις ήρθε η στιγμή να πω την άποψή μου, τόνισα ότι ναι μεν ήταν σπουδαίος ποδοσφαιριστής, αλλά δεν φάνηκε να τον συμπαθούν οι συμπαίκτες του, λόγω του αλαζονικού του χαρακτήρα. "Το στιλ του, ίσως να μην ταιριάζει με μας" κατέληξα. Τους παρακάλεσα να με αφήσουν να δώσω μια τελευταία ευκαιρία στο Φέιν, το επόμενο Σάββατο, που θα αντιμετωπίζαμε στην έδρα μας τη Μπέρντιν. Ο πρόεδρος συμφώνησε μαζί μου.

"Welcome to the club, Roy! – Σε αναζήτηση αντικαταστάτη" (Μέρος Δ)

(Διασκευή: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Την επόμενη του άτυχου αγώνα με την Ουέστον, βρεθήκαμε μαζικά στο νοσοκομείο για να συμπαρασταθούμε στο συμπαίκτη μας Ραλφ Ντέρι που είχε χειρουργηθεί στο πόδι. Ο καημένος ήλπιζε γρήγορα να επανέλθει στην ενεργό δράση και αστειευόταν συνεχώς, καθώς τα παιδιά υπέγραφαν πάνω στον τεράστιο γύψο που του είχαν τοποθετήσει οι γιατροί. "Θα τον χρυσοπουλήσω με τις υπογραφές σας πάνω" είπε με κέφι, πριν τον αποχαιρετήσουμε όλοι μας.

Βγαίνοντας, ο Μπλάκι με πληροφόρησε ότι το ιατρικό δελτίο έκανε λόγο για απουσία του από κάθε αγωνιστική δραστηριότητα τουλάχιστον για τους επόμενους 7-8 μήνες. Πραγματικά, δεν είχα την παραμικρή ιδέα περί του ποιος θα τον αντικαθιστούσε. 

Welcome to the club, Roy! – Ενός κακού μύρια έπονται... [Μέρος Γ]

(διασκευή: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Συνεχίσαμε με τον ίδιο «οργιώδη» ρυθμό του πρώτου 45λέπτου, αλλά η ατυχία μας χτυπούσε τώρα ακόμη πιο έντονα την πόρτα. Με τα πολλά, έφτασε η στιγμή που κερδίσαμε επιτέλους μια φάση και ο «Μπλάκι» ανατράπηκε μέσα στην περιοχή. Ήταν πέναλτι. Η μεγάλη ευκαιρία να ξαναπάρουμε το πάνω χέρι στον αγώνα. Έστησα τη μπάλα στα 9 μέτρα αποφασισμένος να σκοράρω, ειδεμή θα ξεκινούσαμε πολύ άσχημα τη χρονιά... Πήρα λίγα μέτρα φόρα για να εκτελέσω το πέναλτι που είχαμε κερδίσει μέσα στην έδρα της Ουέστον, αποφασισμένος να αποδείξω σε όλους πως είμαστε η καλύτερη ομάδα. Σούταρα με πολύ δύναμη στα αριστερά του γκολκίπερ όμως αυτός, κινούμενος πρόωρα (και παράνομα) στην τροχιά της μπάλας -λες και είχε μαντέψει που σημάδεψα- με "ψάρεψε". Τα δάκτυλά του την ακούμπησαν όσο ελάχιστα χρειαζόταν, για να την πετάξουν κόρνερ. Μα, επρόκειτο για κραυγαλέα παράβαση!

Welcome to the club, Roy! - Το Θύμα και ο Θύτης [Μέρος Β]

(Διασκευή από το κόμικ: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Καθώς το πρώτο επίσημο ματς πλησίαζε, η δημοφιλία των παιδιών αυξανόταν κατακόρυφα. Ο Τζίμυ, ο Τζεφ, ο Μέρβιν και οι υπόλοιποι δεν προλάβαιναν να υπογράφουν αυτόγραφα, σε κάθε επίσημη εμφάνισή μας. Διείδα τον κίνδυνο («να πάρουν τα μυαλά τους αέρα») και σκλήρυνα τη στάση μου μέσα στα αποδυτήρια, προειδοποιώντας τους πως, αν συνέχιζαν αυτή τη ναρκισιστική συμπεριφορά, θα τους τιμωρούσα! Έπρεπε να είμαι όσο το δυνατό πιο απαιτητικός μαζί τους, διότι οι κίνδυνοι πάραμόνευαν. Δεν ήθελε πολύ να έρθεί η πρώτη αποτυχία και τότε ήμουν βέβαιος ότι όλοι θα περίμεναν να επωφεληθούν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. "Όλες οι ομάδες θα παίξουν αφηνιασμένα για να μας κερδίσουν" θυμάμαι να τους λέω κάποια στιγμή, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς απορούσαν για τον έντονο ρυθμό που είχα επιβάλει.

Welcome to the Club, Roy! - Η Επιστροφή Της Βολίδας [Μέρος Α]

Duncan Mc Kay (Pordean)

(Διασκευή: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Η νέα αγωνιστική χρονιά ξεκινούσε, στα μέσα του καλοκαιριού του 1975 και με έβρισκε με διπλά καθήκοντα, αυτά του παίκτη-προπονητή. Η κατάκτηση του Κυπέλλου Ευρώπης είχε δημιουργήσει τεράστιες ευθύνες σε μένα και τα υπόλοιπα παιδιά, όσο και μεγάλες προσδοκίες στο φίλαθλο κόσμο του συλλόγου.

Είχα αποφασίσει να εφαρμόσω ένα νέο, πρωτοποριακό για εκείνη την εποχή αγωνιστικό σύστημα, που πίστευα ότι θα ταίριαζε καλύτερα στο στυλ της Μέλτσεστερ. Στην πρώτη μας προπόνηση στο «Μελ Παρκ» ανέλυσα την τακτική του «4-2-4», όπως την είχα σκεφτεί. "Έχω τραβήξει τον Τζάμπο στο κέντρο, για να παίζει δίπλα στον Σλέηντ" θυμάμαι ότι είπα, ελπίζοντας ότι η ταχύτητα του Τράνζον θα βοηθούσε την επίθεσή μας και πάντα σε συνδυασμό με την πληθωρικότητα του Τζάϊλς, ο οποίος θα κάλυπτε το κενό του πρώτου, όταν εκείνος θα έβγαινε μπροστά.

Ήταν αυτό που κάποιοι ανόμασαν αργότερα "ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο" και είχα την τιμή να το δοκιμάσω πρώτος σε όλη την Ευρώπη, έναν καιρό που οι Ιταλοί έπαιζαν «κατενάτσιο», ενώ οι Γερμανοί περιορίζονταν σε... πασίτσες ανταλάσσοντας τη μπάλα με έναν εκνευριστικό, επαναλαμβανόμενο τρόπο, οι Ισπανοί δοκίμαζαν την αντοχή των αντιπάλων τους στα σκληρά τζαρτζ και όχι μόνο, ενώ οι Γάλλοι προτιμούσαν ακόμη το ποδόσφαιρο της δεκαετίας του '60...

Διασκευής ("Roy of the Rovers") συνέχεια...

Roy of the Rovers - Η φυσιογνωμία της σειράς

(του Νίκου Δημ. Νικολαΐδη)

Είναι γεγονός ότι η ιστορία του κόμικ «Roy of the Rovers» κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον τουλάχιστον δυο γενιών αναγνωστών στη Βρετανία, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Αν εξαιρέσουμε τα πρώτα χρόνια όπου οι περιπέτειες περιορίζονταν στο αθλητικό πεδίο, σταδιακά, ο σεναριογράφος επέκτεινε εξαιρετικά τη θεματογραφία, με αποτέλεσμα, ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 1980, το σενάριο να αποκτήσει εκπληκτική αληθοφάνεια. Γνωστοί και αληθινοί χαρακτήρες παρέλασαν μέσα από τις σελίδες του περιοδικού, ενώ έγινε προσπάθεια να συνδεθεί με τη σειρά η τότε τρέχουσα πραγματικότητα.

"Bend it like... Roy!: ο θρίαμβος" (13/13)

(Διασκευή: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Εφόσον η Ρόβερς είχε πετύχει να αποκλείσει τόσες ισχυρές ομάδες και να βρεθεί στον Τελικό του ευρωπαϊκού κυπέλλου, ήταν απόλυτα φυσιολογικό όλοι οι προβολείς να στραφούν επάνω μας. Βλέπετε, η Κίνγκσμπεϊ και η Μόλτον είχαν αποκλειστεί από το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ενώ η Μπρίτζγουολ που ήταν πρωταθλήτρια Αγγλίας για το 1974, απέτυχε στα προημιτελικά του κυπέλλου πρωταθλητριών. Οπότε οι μόνοι εκπρόσωποι του βρετανικού ποδοσφαίρου που συνέχιζαν στην Ευρώπη ήταν η Ουαλική Σουάνσι (στο ΟΥΕΦΑ) και εμείς στο κύπελλο Κυπελλούχων, που σαφέστατα διατηρούσε τη μεγαλύτερη αίγλη μεταξύ των δυο διοργανώσεων.

Βλέπετε, εκείνα τα χρόνια το σύστημα αγώνων ήταν εντελώς διαφορετικό, με διπλά παιχνίδια σε κάθε γύρο κατόπιν κληρώσεως, με ενδεχόμενο κάποιος σύλλογος, όσο μεγάλος και αν ήταν, να πέσει θύμα εκπλήξεως. Είδατε τι πήγαμε να πάθουμε από τη Ντάρμσταντ παρά το θρίαμβό μας στο πρώτο ματς και ο κίνδυνος αυτός θα ελλόχευε -όπως γρήγορα αποδείχθηκε- και στο μονό Τελικό που θα δινόταν στη Γλασκώβη, στις 5 Μαΐου του 1975. Ήμουν πια στα 36 μου, ήδη δοκιμασμένος στα δύσκολα σαν παίκτης όλα αυτά τα χρόνια, απέμενε τώρα να αποδείξω ότι τα «κότσια» μου βαστούσαν και για προπονητής!

"Bend it like... Roy! Μια ανάσα από το θρίαμβο" (12/13)

(Διασκευή από το κόμικ: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Πάνω στην ώρα, πετάχτηκε ο δεύτερος λάινσμαν και δήλωσε ότι σαν παλαιότερος, θα αναλάμβανε εκείνος τα ηνία του παιχνιδιού. Σκέφτηκα πως δε θ’ άλλαζε τίποτα ούτως ή άλλως. Τα ίδια θα μας έκανε κι αυτός… Το ματς ξανάρχισε με επίθεση του Σλέϊντ, τον οποίο ανέτρεψαν άγρια πριν γίνει απειλητικός. Αυτή τη φορά ο νέος διαιτητής σφύριξε και υπέδειξε φάουλ, σε ένα αρκετά επικίνδυνο σημείο. Οι οπαδοί στις εξέδρες απόρησαν αφού έως τότε είχαν συνηθίσει σε ευνοϊκή μεταχείριση.  Μάλιστα αρκετοί διαμαρτυρήθηκαν, αλλά εγώ έστησα ήδη τη μπάλα και περίμενα να τοποθετηθεί το τείχος στη σωστή απόσταση. Ο Τσέρνικ και η παρέα του στάθηκαν πολύ κοντά με θράσος και δεν εννοούσαν να μετακινηθούν. Εκείνη τη στιγμή του φώναξα να τους βάλει σε τάξη, αμφιβάλλοντας  κατά βάθος αν θα τολμούσε να κάνει τέτοια παρατήρηση…

"Bend it like... Roy!: Δια πυρός και σιδήρου" (11/13)

(Διασκευή: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Την επομένη μέρα βρέθηκα στο ιατρείο της ομάδας, όπου ο Τάφυ Μόργκαν με ενημέρωσε για την κατάσταση των τραυματιών μας, που ωστόσο δεν ενέπνεαν ανησυχία για τη ρεβάνς. Οι μώλωπες και τα γδαρσίματα σε πόδια, πλάτες και χέρια που είχαμε εισπράξει ήταν ένα μικρό μόνο δείγμα του τι μας περίμενε στη Βλάτνια. Πάνω στις αρνητικές σκέψεις που έκανα, ήρθε καπάκι ο μέλλων πεθερός μου ο Μπεν να με προσγειώσει στις υποχρεώσεις. «Σε περιμένουν οι δημοσιογράφοι Ρόϋ. Θα πρέπει να τους μιλήσεις!» «Είναι ανάγκη να τους δω;» γκρίνιαξα. «Το είχε κανονίσει ο Τόνυ και τώρα είσαι στη θέση του, ξέχασες;»

Βγήκαμε στο πλατύσκαλο έξω απ’ τα γραφεία της Ρόβερς, όπου μας πολιόρκησαν καμιά ντουζίνα ρεπόρτερ τη στιγμή που ο Μπεν με πληροφορούσε πως δεν υπήρχε ούτε ίχνος επαφής με τον Τόνυ Στορμ. Ο Γκάλογουεϊ δεν πίστευε με τίποτα πως εκείνος ήταν ο μυστηριώδης άνθρωπος που με συμβούλευε κατά τη διάρκεια των αγώνων μας. «Θα έλεγες Ρόϋ πως το ματς κατά της Ζάρνοβ ήταν το σκληρότερο της καριέρας σου;» ήταν η πρώτη ερώτηση που μου έκαναν. Απάντησα χωρίς αμφιβολία ναι. Πρόσθεσα βέβαια ότι μας περίμεναν πολύ χειρότερα στη χώρα της κεντρικής Ευρώπης. «Αν σας παίξουν σκληρά πως θα φερθείτε;» «Η Μέλτσεστερ θα αντιδράσει με απλό και ξεκάθαρο τρόπο. Θα …» Πριν ολοκληρώσω τη φράση μου, πρόσεξα εμβρόντητος στο βάθος του δρόμου μια φιγούρα τυλιγμένη με κασκόλ, να στέκεται παρακολουθώντας τη συζήτησή μου με τους συντάκτες.

"Bend it like... Roy!: Ένας σκληροτράχηλος αντίπαλος" (10/13)

(Διασκευή: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Επέστρεψα σκεπτικός στο σπίτι μου, όπου με περίμενε κι άλλη έκπληξη! Καμιά δεκαριά δημοσιογράφοι είχαν καταλάβει την είσοδο και μου ζητούσαν δηλώσεις. Αρνήθηκα ευγενικά αλλά εκείνοι επέμεναν καθώς όπως είπαν τους το είχε επιτρέψει η διοίκηση. Περάσαμε μέσα και το σαλόνι μου μετατράπηκε σε μίνι-στούντιο. Άρχισαν τα δύσκολα ερωτήματα όπως «Αν γίνεις μάνατζερ Ρόϋ, ίσως βρεθείς στη δυσάρεστη θέση να βγάλεις από την ενδεκάδα φίλους σου. Πως αισθάνεσαι γι’ αυτό;» Τινάχτηκα πάνω αστραπιαία και πλησίασα την κάμερα που είχαν στήσει. Ήθελα να απευθύνω μια απελπισμένη έκκληση και βρήκα την ευκαιρία, αφού χιλιάδες τηλεθεατές παρακολουθούσαν την εκπομπή: «Γύρνα πίσω στην ομάδα Τόνυ. Μην αφήνεις να χειροτερεύσει η κατάσταση!»

Το επόμενο Σάββατο, με ξύπνησε η οικονόμος μου: «Σήκω Ρόϋ. Δεν ξέρω τι να κάνω με τόσα γράμματα!» Κοίταξα από την κορυφή της σκάλας και αντίκρισα έναν ταχυδρόμο να μεταφέρει μέσα στο σπίτι τσουβάλια γεμάτα από επιστολές οπαδών μας! Χρειάσθηκαν πάνω από τρεις ώρες για να τις τακτοποιήσω με τη βοήθεια της Πέννυ και του Τζίμυ Σλέϊντ. Όλοι μου ζητούσαν να απαντήσω θετικά στην πρόταση του συλλόγου, για χάρη του Τόνυ Στορμ. Αισθανόμουν στριμωγμένος, ειδικά όταν μετά από λίγο εμφανίσθηκαν στην αυλή διάφοροι πιτσιρικάδες φίλαθλοι της Ρόβερς και κρατώντας ακόμη και πανό, σχεδόν με παρακαλούσαν «να σώσω την ομάδα».

Όταν έφθασα στο γήπεδό μας για το επόμενο παιχνίδι, φρόντισα να αποφορτίσω την ατμόσφαιρα. Οι συμπαίκτες μου αισθάνονταν μεγάλη ανασφάλεια από τις εξελίξεις σε σημείο που δεν ήμουν καθόλου βέβαιος αν θα μπορούσαν καν να παίξουν ποδόσφαιρο.

«Βάλτε τα δυνατά σας» φώναξα, «…γιατί ο νέος σας κόουτς δε σηκώνει πολλά!» Έπεσαν όλοι τους πάνω μου να με αγκαλιάσουν και να με συγχαρούν. Ήταν σίγουρο πως είχα πάρει την απόφαση που επιθυμούσαν! Βγήκαμε στο γήπεδο με διάθεση να ξεσπάσουμε πάνω στην Κάστλντιν, που ήταν ο αντίπαλός μας εκείνη τη μέρα. Στην προθέρμανση δέχθηκα μια μπαλιά από το Μπλάκυ και σούταρα με μεγάλη δύναμη, στέλνοντάς την ψηλά στην εξέδρα.

Οι περισσότεροι θεώρησαν ότι το έκανα από εκνευρισμό, όμως η αλήθεια ήταν άλλη. Είχα σαστίσει, παρατηρώντας ένα φίλαθλο τυλιγμένο με ένα κασκόλ που του κάλυπτε σχεδόν το πρόσωπο, να στέκεται στην πρώτη κάτω σειρά. Ήμουν απόλυτα βέβαιος ότι επρόκειτο για τον Τόνυ!  Το παιχνίδι ξεκίνησε ωστόσο αλλά εγώ ήμουν στον κόσμο μου, προσπαθώντας να μαντέψω το λόγο της παρουσίας του Τόνυ που μάλλον είχε έρθει για να δει πως θα τα πήγαινα στη θέση του.

Αφηρημένος καθώς ήμουν, «πούλησα» τη μπάλα στο χώρο του κέντρου και η Κάστλντιν αντεπετέθηκε. Γύρισα ευτυχώς ταχύτατα πίσω στην περιοχή μας και πήδηξα ψηλά για να διώξω μια επικίνδυνη σέντρα από την εστία του Τσάρλι, αλλά πάνω στη φούρια που με είχε πιάσει, τράκαρα με τον γκολκίπερ μας στον αέρα!

Προσπαθούσα να τα κάνω όλα μαζί. Έδινα εντολές στην άμυνα, έτρεχα άσκοπα εδώ κι εκεί και το αποτέλεσμα ήταν η πλήρης σύγχυση. Στο κόρνερ που εκτέλεσαν οι αντίπαλοι, ένας κυνηγός τους απόλυτα ξεχασμένος μέσα στην περιοχή άνοιξε το σκορ, ενώ οι φίλαθλοί μας ήταν το ίδιο μπερδεμένοι στην εξέδρα. Με έβλεπαν να παίζω πολύ πίσω, για να βοηθώ την οπισθοφυλακή μας, κάτι όμως που δε συνήθιζα παλιότερα, κάτι που επέτεινε την αναστάτωση στην ομάδα.

Πριν κλείσει το ημίχρονο χάναμε ήδη με 2-0 και σίγουρα οι παράγοντες της Ρόβερς θα έτρωγαν τα νύχια τους από την αγωνία. Μέσα στα αποδυτήρια, τα παιδιά προσπάθησαν να μου δείξουν ότι έσφαλα, όμως ήμουν τόσο συγχυσμένος και αγχωμένος που δεν άκουγα λέξη. Ξάφνου, εκεί που στεκόμουν στη μέση της αίθουσας ένας απρόσμενος επισκέπτης σφύριξε πλάϊ στο κεφάλι μου. Κάποιος άγνωστος είχε πετάξει μια πέτρα απ’ το παράθυρο που έβλεπε στο διάδρομο, με τυλιγμένο πάνω της ένα χαρτάκι. Το σημείωμα έγραφε «Σταμάτα να κάνεις σαν κότα και παίξε το παιχνίδι σου!».

Μονομιάς αντιλήφθηκα το λάθος μου και χωρίς να πω κάτι στους υπόλοιπους, βγήκα σχεδόν τρέχοντας στον αγωνιστικό χώρο. Πίσω μου, οι άλλοι φώναζαν να τους δώσω εντολές για το δεύτερο μέρος και το έκανα στα πεταχτά, στρίβοντας το κεφάλι μου «Να βάλετε πολλά γκολ!» Είχα αποφασίσει να αφήσω στην άκρη τις ανοησίες και να αγωνισθώ στην κλασσική μου θέση. Η αλήθεια ήταν πως ο συμβουλάτοράς μου πέτυχε διάνα! Από την άμυνα ξεκίνησα πάλι, αυτή τη φορά όμως για να κάνω αυτό που γνώριζα καλύτερα από οτιδήποτε άλλο. Ξεχύθηκα μπροστά, ενώ στα άκρα οι συμπαίκτες μου ανοίγονταν για την πάσα, κάτι που αιφνιδίασε τους αντιπάλους μας. Σούταρα απευθείας χωρίς άλλη σκέψη και η μπάλα σπαρτάρισε στα δίχτυα. Είχα επιστρέψει! Ζήτημα χρόνου ήταν να σκοράρω ακόμη δυο φορές μέχρι τη λήξη του ματς, εκμεταλλευόμενος τα λάθη των μπακ της Κάστλντιν και τα γεμίσματα των παικτών μας. Στο τέλος με αποθέωσαν όλοι, καθώς είχαμε πάρει τη νίκη με σκορ 3-2.

Συζητώντας με τους άλλους αμέσως μετά το παιχνίδι, αντιλήφθηκα γιατί ο Τόνυ έπαιζε αυτό το κρυφτούλι μαζί μας. Ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι η ομάδα τον ενδιέφερε πάνω από όλα και γι’ αυτό προσπαθούσε να μας βοηθήσει χωρίς όμως να φαίνεται, αφού όσα προηγήθηκαν είχαν ολοφάνερα πληγώσει τον εγωισμό του. Στην περίπτωσή μας, με υποχρεώσεις σε δύο μέτωπα (Πρωτάθλημα Αγγλίας και Κύπελλο Κυπελλούχων) το μόνο που χρειαζόμασταν ήταν απόλυτη ηρεμία και «κρύο αίμα». Ειδικά όταν ο Μπλάκυ μου ανέφερε την επόμενη αντίπαλο στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο, που ήταν η φημισμένη για το πολύ σκληρό της παιχνίδι Διναμό Ζάρνοφ από την απομονωμένη Βλάτνια του πρώην ανατολικού μπλοκ. Θα μας έκαναν στα σίγουρα δύσκολη τη ζωή!

Στο περιθώριο εκείνων των μεγάλων υποχρεώσεων που είχα αναλάβει, θεωρούσα απαραίτητο να αφιερώσω και λίγο χρόνο στον εαυτό μου, που γεγονός ήταν πως τον παραμελούσα συστηματικά. Μπορεί να ήμουν ο προπονητής της Μέλτσεστερ, αλλά δεν έπαυα να ζω και στην κοινωνία των ανθρώπων που ντύνονταν, χτενίζονταν, περιποιούνταν την εμφάνισή τους και γενικά έπαιρναν μέρος σε όλες τις δραστηριότητες, που ευτυχώς δεν ήταν μόνο το ποδόσφαιρο… Έραψα λοιπόν ένα καινούργιο κοστούμι και άλλαξα λίγο το χτένισμά μου, αφού τα μαλλιά μου είχαν κοντέψει να γίνουν αληθινή αλογοουρά! Όλα αυτά δεν πέρασαν απαρατήρητα από τους νεαρούς οπαδούς μας αλλά και τους παίκτες μου, που με πήραν στο ψιλό και με το δίκιο τους. Έως τότε με έβλεπαν μόνο με σορτσάκια, φόρμες και αντιανεμικά σπορ μπουφάν. Ε, καιρός ήταν να σουλουπωθώ λιγάκι, δε βρίσκετε;

Ήταν ώρα να συζητήσουμε σοβαρά για τη Διναμό, την πιο σκληροτράχηλη ομάδα της διοργάνωσης! Το πρώτο παιχνίδι θα γινόταν στην έδρα μας και περιμέναμε ότι θα έκαναν το παν για να εξουδετερώσουν τα ατού μας. Μαζί τους, είχαν ταξιδέψει χιλιάδες οπαδοί τους απ’ την κεντρική Ευρώπη που θα δημιουργούσαν πολλά προβλήματα, καθώς ήταν διαβόητοι για την κάθε άλλο παρά κόσμια συμπεριφορά τους. Κάτι σαν τους δικούς μας hooligans που τότε ήταν φόβητρο για κάθε πόλη. Απλά, η Ρόβερς δε διέθετε ευτυχώς τέτοιους, διότι φανταστείτε τι θα γινόταν!

Την ημέρα του αγώνα, οι φιλοξενούμενοι οπαδοί είχαν καταφέρει από νωρίς να κάνουν ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία τους στο Mel Park. Από ότι έλεγαν, είχαν τρομερά παράπονα για τον τρόπο που τους υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο η βρετανική αστυνομία και σκόπευαν να εκδικηθούν. Θεέ και Κύριε! Τα μπουκάλια και οι προκλήσεις έπεφταν από νωρίς προς τη μεριά των δικών μας φιλάθλων, μαζί με κραυγές του τύπου «Θα σας γδάρουμε», «γουρούνια» και άλλα τέτοια …γοητευτικά! Ήταν φανερό πως επεδίωκαν επεισόδια, ενόψει της ρεβάνς στη Βλάτνια.

Καθώς μπήκαμε στο γήπεδο, θυμάμαι την έκπληξή μας όταν αντικρίσαμε τους αντιπάλους ποδοσφαιριστές. Ήταν σχεδόν όλοι υψηλόσωμοι και σωματώδεις σε σημείο που ακόμη και ο Λόφτυ Πηκ να δείχνει κοντός! Ο αρχηγός τους, ένας γεροδεμένος κεντρικός αμυντικός γύρω στο 1,90 μ. στάθηκε μπροστά μου και μου έτεινε το χέρι. «Τιμή μας που θα παίξουμε στο γήπεδό σας. Ας νικήσει ο καλύτερος» μου είπε και πριν ολοκληρώσω τη σκέψη μου ότι επρόκειτο για εντάξει τύπο, το σφίξιμό του μου έκοψε την ανάσα. Είχε περάσει το μήνυμά του μ’ αυτό τον ύπουλο τρόπο και όλοι μας καταλάβαμε τι θα ακολουθούσε. Ξεκίνησαν παίζοντας πολύ αντιαθλητικά, αλλά ο διαιτητής ήταν προσεκτικός, υποδεικνύοντας τα φάουλ. Θυμάμαι πως έφτασα πολύ κοντά να σκοράρω απ’ την αρχή, όμως την ώρα που επιχειρούσα το σουτ μόνος μου με τον αντίπαλο γκολκίπερ, ένας οπαδός της Ζάρνοβ  πετάχτηκε ξαφνικά απ’ το πουθενά κόβοντάς μου το δρόμο, με αποτέλεσμα να σαστίσω και το γκολ να χαθεί!  Ήταν φανερό πως θα μεταχειρίζονταν κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο για να εξασφαλίσουν ένα ευνοϊκό αποτέλεσμα…

Τα σπρωξίματα και οι αγκωνιές έπεφταν βροχή, ενώ στις εναέριες μονομαχίες οι παίκτες μας υστερούσαν χαρακτηριστικά. Εκεί που είχα αρχίσει να απογοητεύομαι, πρόσεξα κάτι στην εξέδρα που μου τράβηξε την προσοχή. Κάποιος είχε υψώσει μια μικρή πινακίδα και το μυαλό μου πήγε αστραπιαία στον Τόνυ Στορμ. Δεν πρόσεξα το πρόσωπο του, αφού το παιχνίδι κυλούσε και είχα  ξεχασθεί μπροστά σε θέση οφ-σάϊντ. Τουλάχιστον όμως, πριν εξαφανισθεί, είχα καταφέρει να διαβάσω τις λίγες λέξεις που έγραφε: «Κοίτα να τον παίξεις από μακριά Ρόϋ». Εννοούσε βέβαια το θηριώδη Τσέρνικ, που μου είχε περιορίσει έως τότε τη δράση στο ελάχιστο. Φώναξα κοντά μου το νεαρό Σλέϊντ και τον συμβούλεψα για την επόμενη επίθεση. Όταν ο Τζίμι πήρε τη μπάλα από τα δεξιά, όλοι περίμενα ένα βαθύ γέμισμα προς το κεφάλι μου που ωστόσο θα έδιωχνε εύκολα ο προσωπικός μου φρουρός. Όμως η εντολή μου ήταν άλλη. Ο σέντερ χαφ μας, μου πέρασε μια συρτή χαμηλή πάσα που έκοψε στη μέση τη γραμμή αμύνης των παικτών της Βλάτνια. Πριν προλάβουν να πέσουν πάνω μου είχα πιάσει έναν κεραυνό ο οποίος έστειλε τη μπάλα στον ουρανό των διχτύων τους. Επιτέλους είχαμε ανοίξει το σκορ!

Με το γκολ αυτό πήγαμε για την ανάπαυλα, όπου είχαμε το χρόνο να σχεδιάσουμε την τακτική του δευτέρου ημιχρόνου. Στόχος μας ήταν ένα ακόμη τέρμα, το οποίο θα μας διασφάλιζε για τον επαναληπτικό. Εξάλλου, πέρα από τη δύναμη, η Ζάρνοβ δεν είχε δείξει κάτι αξιόλογο. Πάντως, το β’ 45λεπτο πέρασε στο ίδιο μοτίβο. Εμείς στην επίθεση, εκείνοι στην άμυνα, με ένα συμπαγές τοίχος από καλοφτιαγμένα αθλητικά κορμιά να απλώνεται μπροστά μας. Προς το τέλος επιχείρησα μια ψηλοκρεμαστή μπαλιά που θα με έβγαζε μόνο μου, αλλά ο στόπερ τους άπλωσε τα μακριά του χέρια και σταμάτησε τη μπάλα. Τι να την κάνουμε την κίτρινη κάρτα που πήρε, εκείνο που μετρούσε ήταν ότι γλύτωσαν την παραβίαση της εστίας τους, με μια ενέργεια που ένας άγγλος ποδοσφαιριστής δύσκολα θα έκανε σε παρόμοια φάση…

Ο χρόνος περνούσε και ο κίνδυνος να μέναμε στο «φτωχό» 1-0 ήταν πια ορατός. Προς το τέλος, ένας παίκτης της Δυναμό έπεσε κάτω και προσποιούμενος τον τραυματία προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο. Τότε ήταν που ο ευέξαπτος Λόφτυ έκανε την κουτουράδα να τον σηκώσει στα χέρια για να τον μεταφέρει εκτός αγωνιστικού χώρου. Όπως ήταν φυσικό, οι αναπληρωματικοί και οι παράγοντες της Ζάρνοβ έγιναν «πυρ και μανία» βρίζοντας και χειρονομώντας εναντίον του Πηκ, τη στιγμή που μπήκα στη μέση για να αποτρέψω το διαφαινόμενο καυγά. Ένα ελαφρύ μου σπρώξιμο (σχεδόν άγγιγμα) στον πιο εκδηλωτικό από αυτούς ο οποίος είχε φτάσει σε απόσταση αναπνοής, είχε σαν αποτέλεσμα εκείνος να σωριαστεί στο χορτάρι ουρλιάζοντας ότι δήθεν τον είχα χτυπήσει! Ήταν το απόλυτο μπλέξιμο! Όσο κι να τους έλεγα πως δεν τον είχα πειράξει, η κατάσταση χειροτέρευε.

Τραβήχτηκα από το κέντρο της συμπλοκής, τη στιγμή που το ματς έληγε κακήν κακώς, αλλά τότε συνέβη το αναπάντεχο. Οπαδοί των φιλοξενουμένων εισήλθαν στο γήπεδο απειλώντας θεούς και δαίμονες και εκσφενδονίζοντας εναντίον μας ότι μπορείς να φανταστείς. Οι ιαχές και οι βρισιές τους μας τρύπαγαν τ’ αυτιά, ενώ τρέχαμε πανικόβλητοι να μπούμε στα αποδυτήρια. Αν όλα αυτά είχαν συμβεί στην έδρα μας, τότε τι θα γινόταν στη ρεβάνς; Θα μας έτρωγαν ζωντανούς!

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

"Bend it like... Roy!: Ένας απίστευτος αποκλεισμός" (9/13)

(Διασκευή: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Ιδιαίτερες όμως ήταν και οι συνθήκες που επικρατούσαν στην έδρα της αντιπάλου μας. Φθάνοντας στο Σλίφορντ, όλη η πόλη ήταν στο πόδι. Όσο για το γήπεδο, θύμιζε ...κοτέτσι! Τα αποδυτήρια ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση, ενώ χάλια έδειχνε και ο πολύ στενός αγωνιστικός χώρος. Ντυθήκαμε στα γρήγορα και βγήκαμε με ανάμικτα συναισθήματα. Οι φίλαθλοι κρέμονταν σαν τσαμπιά σταφυλιού πάνω από τα κεφάλια μας, ενώ ήταν φανερό πως όλη η περιοχή είχε έρθει να δει εκείνο το ματς. Με τη σέντρα έβγαλα μια προωθημένη μπαλιά για τον Σπάνγκλερ, που ξεχύθηκε με ταχύτητα από τα αριστερά. Σύμφωνα με τις εντολές που είχαμε πάρει από τον Τόνυ, ο νέος μας άσσος θα ήταν η αιχμή του δόρατος, ώστε να διασπάσουμε την άμυνα της Σλίφορντ. Ενώ όμως ο Σάμυ κατέβαινε προς την αντίπαλη περιοχή, έγινε το απρόοπτο! Η παραφορτωμένη από τόσο κόσμο ξύλινη εξέδρα που βρισκόταν προς το μέρος του κατέρρευσε και φίλαθλοι κατρακύλησαν «σωρό-κουβάρι» μέσα στο γήπεδο μπροστά του, με αποτέλεσμα εκείνος να πανικοβληθεί. Σούταρε σαστισμένος και όπως-όπως τη μπάλα με όλη του τη δύναμη προς τα πίσω αντί για εμπρός και ο σέντερ φορ της Σλίφορντ δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Πήρε μια κεφαλιά μέσα στην περιοχή μας και τροφοδότησε έναν ακάλυπτο συμπαίκτη του που βρισκόταν σε θέση βολής. Ανενόχλητος αυτός, σούταρε και αφού η μπάλα χτύπησε στο κάθετο δοκάρι, κατέληξε στα δίχτυα μας, παρά την εκτίναξη του Κάρτερ. Είχε γίνει το απίστευτο. Αντί να την αιφνιδιάσουμε, η Σλίφορντ είχε καταφέρει να προηγείται σε βάρος μας με 1-0!

"Bend it like... Roy!: Το ρίσκο μιας επιλογής" (8/13)

(Διασκευή: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Το επόμενο παιχνίδι πρωταθλήματος ήταν με την Κίνγκσταουν. Δεν ξεχνιέται εύκολα ένα τέτοιο ματς, αφού ήταν η απαρχή για μια σειρά καταστάσεων που συντάραξαν τη Ρόβερς. Δεν είχε προλάβει καν να συμπληρωθεί ένα τέταρτο αγώνα, όταν ελίχθηκα από τα δεξιά και έστειλα μια χαμηλή σέντρα στο κέντρο της άμυνάς τους, εκεί που βρισκόταν ο «Τζάμπο» Τράνζον. Ο μέσα αριστερά μας με ένα πολύ ριψοκίνδυνο «ψαράκι» την έσπρωξε στα δίκτυα, αλλά ο φουκαράς δέχτηκε μια σκαριά στο κεφάλι από τον σέντερ μπακ της αντιπάλου μας. 

"Bend it like... Roy!: Μια σχέση αποκαθίσταται" (7/13)

(διασκευάζει από το κόμικ ο Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Ενώ οι συμπαίκτες μου παραμιλούσαν από τα φοβερά «καψόνια» που τους υπέβαλλε ο αγριεμένος Τόνυ (εγώ ήμουν τραυματίας όπως υποδήλωνε και το μπαστούνι που χρειάσθηκε να επιστρατεύσω αναγκαστικά εκείνες τις μέρες και έτσι τη γλίτωσα πολύ φθηνά...), στράφηκα έκπληκτος προς τη μνηστή μου και τη ρώτησα που είχε ανακαλύψει αυτό το «κελεπούρι» που είχε στα χέρια, ένα ταλαιπωρημένο σύγγραμμα με τον τίτλο “Memories of Archie Miller”. «Ψαχουλεύοντας το σωρό των βιβλίων που μου έδωσες για να προσφέρουμε στην κλήρωση της λαχειοφόρου αγοράς του χορού του συλλόγου, θυμάσαι; Ρίξε μια ματιά στην υποσημείωση που έχω κάνει στη σελίδα 29». Είχα καταλάβει πολύ καλά τι εννοούσε, μόλις κοίταξα στο επίμαχο σημείο. «Μόλις ο Τόνυ το διαβάσει αυτό, η συμπεριφορά του προς τον Μίλερ θα αλλάξει άρδην», σκέφτηκα φωναχτά. Κρατώντας παραμάσχαλα το σπάνιο πόνημα, ακολούθησα κατά πόδας τον προπονητή μας προς τα αποδυτήρια, καθώς οι παίκτες φαίνονταν έτοιμοι να επαναστατήσουν. Σκόπευα να του δείξω άμεσα το γραπτό, προκειμένου η εμμονή του στην κόντρα με τον αντίπαλο κώουτς να μην πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

"Bend it like... Roy!: Μια απρόοπτη συνάντηση" (6/13)

(του Νικου Δημ. Νικολαΐδη)

Το κλίμα στην έδρα των αντιπάλων μας ήταν φανταστικό. Αμέσως μόλις κάναμε την εμφάνισή μας στον αγωνιστικό χώρο οι Ολλανδοί οπαδοί «χάλασαν τον κόσμο» με τις ιαχές τους, αλλά εμείς δε φοβηθήκαμε, άλλωστε δεν ήταν η πρώτη φορά που θα παίζαμε κάτω από τέτοιες συνθήκες. Γνωρίζοντας ότι η Ζίντεν θα ξεκινούσε –αναγκαστικά- πολύ επιθετικά (αφού χρειαζόταν να μας βάλει δύο γκολ) κάναμε ότι ακριβώς δεν περίμενε. Δηλαδή φουλ επίθεση! Με τη σέντρα, έδωσα τη μπάλα δίπλα μου στον Τζάμπο Τράνζον  και εκείνος τη γύρισε στον Τζίμι Σλέϊντ, που ερχόταν με ορμή από την άμυνά μας. Όλοι πίστεψαν πως θα επιχειρούσε γέμισμα, όμως αυτός πάσαρε ακόμη πιο πίσω στο Μπάξτερ που με μία αστραπιαία τραβέρσα βρήκε στο αντίθετο άκρο της επίθεσής μας τον ήδη προωθημένο Ντέρυ και εκείνος την άνοιξε ακόμη περισσότερο, για τον Βέρνον Έλιοτ. Η υπέροχη σέντρα του αριστερού μας εξτρέμ κατέληξε στην καρδιά της μικρής περιοχής, εκεί όπου ο Λόφτυ πήρε μια παλικαρίσια κεφαλιά από δυο μπακ της Ζίντεν και μου πρόσφερε έτοιμο γκολ. Έτσι, με ένα μονοκόμματο βολέ πάνω στην κίνηση ξετίναξα τα δίχτυα τους και βρεθήκαμε με «αέρα» δύο τερμάτων. Όλα κυλούσαν ιδανικά για μας, παρά τη μεγάλη πίεση που δεχθήκαμε στη συνέχεια. 

"Bend it like... Roy!: Μια απάτη ξεσκεπάζεται!" (5/13)

(Διασκευή: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Στην τελευταία μας προπόνηση πριν τον αγώνα έδωσαν και πάλι το «παρών» οι ενθουσιώδεις νεαρές θαυμάστριες που δεν έλεγαν να αφήσουν σε χλωρό κλαρί τον Τσάρλυ, σε σημείο που μας κίνησε την περιέργεια όλη αυτή η κατάσταση. «Πως είναι δυνατόν να απέκτησε ξαφνικά τόση δημοσιότητα, με έναν μόλις δοκιμαστικό δίσκο που έκανε» αναρωτήθηκε εύλογα ο Μπλάκυ αν και οι δυο μας ήδη είχαμε σχεδόν αντιληφθεί τι πραγματικά συνέβαινε. Η ευχάριστη ωστόσο έκπληξη εκείνης της μέρας ήταν η εμφάνιση στο γήπεδο της Μπάρκλεϋ του στενού μου φίλου και διάσημου καλλιτέχνη Μάρτυ Μίλερ. Ο Μάρτυ δούλευε τότε στο γνωστό κλαμπ της πόλης «Κάθριν Χουήλ», το οποίο από ότι θυμόμουν ανήκε στις επιχειρήσεις «Σταρλάϊν» που ήθελαν να αποκτήσουν τον Τσάρλυ και να τον εντάξουν ως τραγουδιστή στο δυναμικό τους. 

"Bend it like.. Roy!: Ποδόσφαιρο και... πάλι ποδόσφαιρο!" (3/12) (του Ν. Νικολαΐδη)

Απόδοση σεναρίου: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης
Επιμέλεια κειμένου: Ίωνας Αγγελής
Σχέδια: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης

Bend it like... Roy!

Κεφάλαιο 3: Ποδόσφαιρο και... πάλι ποδόσφαιρο!

Ο Μπλακυ, η Σιου (το κορίτσι του) και η Πενυ είχαν πάρει πολύ ζεστά το θέμα με το πρόβλημα του Σαν Πάλος σε αντίθεση με μένα που δεν ήθελα να ακούσω κουβέντα. Είχαμε μόλις 10 μέρες για να ξεκουραστούμε πριν από μια νέα, απαιτητική σεζόν όπου μάλιστα θα μετείχαμε στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, και δε σκόπευα να τις χαραμίσω άσκοπα. 

Όταν λοιπόν οι υπόλοιποι πρότειναν μια βόλτα στη λουτρόπολη που μέναμε με ένα παραδοσιακό αμαξάκι δέχτηκα αλλά με την προϋπόθεση να μην μιλήσει κανείς μας για μπάλα. Είχα μπουχτίσει! Ωστόσο μόλις φτάσαμε στο κέντρο της πόλης αντίκρισα πολύ κόσμο συγκεντρωμένο να παρακολουθεί τι άλλο από ένα ματς του τουρνουά που λέγαμε.

Ήμουν βέβαιος ότι ο Μπλακυ ευθυνόταν για τη "σύμπτωση " αλλά δεν άντεξα στον πειρασμό να πλησιάσω. Έπαιζαν ο Φιλιπε και τα άλλα παιδιά του Σαν Παλος με αντίπαλο μια Βάλαγκα την οποίαν ενίσχυαν επί πληρωμή όπως επέτρεπαν οι κανονισμοί δυο επαγγελματίες παίκτες κάτι πού αδυνατούσε να κάνει η φτωχή ορεινή ομάδα που είχαμε γνωρίσει και που έτσι όπως ήταν φυσικό έχανε από νωρίς 1-0. Αυτό ήταν ! Αν κάτι δεν ανέχομαι είναι η αδικία οπότε αποφάσισα να ακούσω τις προτροπές της παρέας μου και να βοηθήσω τον κακόμοιρο σύλλογο. Ειχα ηδη αντιληφθεί τον τρόπο παιχνιδιού των αντιπάλων " διαβάζοντας " το ματς κι ετσι χάρις στις συμβουλές μου το Σαν Πάλος ανέτρεψε τα προγνωστικά που την ήθελαν χαμένη " από χέρι " νικώντας με  3-2 στα τελευταία λεπτά ! 

Ο ενθουσιασμός του Φιλιπε και των συμπαικτών του δεν μπορούσε να περιγράφει με λόγια κι έτσι, δίχως καλά καλά να το καταλάβουμε ο Μπλακυ κι εγώ βρεθήκαμε να παίζουμε στον επόμενο αγώνα τρεις μέρες μετά εναντίον της σκληροτράχηλης Καμπονα σε ένα γήπεδο που έμοιαζε με.. χωράφι!  Ξεκίνησα με γκολ στα πρώτα λεπτά αφού είμαστε απροπόνητοι και δε θα αντέχαμε πολύ την αφορητη ζεστη όμως οι αντίπαλοι με αναγνώρισαν κι ένας θεόρατος σέντερ μπακ παραλίγο να με... έκοβε στα δυο! Αντέξαμε όμως χάρις στον γκόλκιπερ μας τον Κάρλος κι εγώ πέτυχα ένα ακόμη τέρμα ενώ τα παπούτσια που φορούσα με πονούσαν γιατί ήταν πολύ σκληρά. Βρήκα όμως τη λύση να παίξω τερματοφύλακας όπου παρά τα σκληρά τζαρτζ που δέχτηκα, στάθηκα όρθιος και τελικά πήραμε τη δεύτερη νίκη μας!  Είμαστε πια στον Τελικό κατά της πλούσιας Καμπλόνα που είχε πρόεδρο έναν ανήθικο γαιοκτήμονα, το σενιόρ Χουάν Μπένιτεζ ο οποίος τόλμησε να θελήσει να μας δωροδοκήσει μέσα στο ξενοδοχείο μας άλλα του δώσαμε ένα καλό μάθημα στέλνοντας τον για βουτιά στην πισίνα.  Έτσι εκείνος έβαλε δυο ανθρώπους του να μας ξεγελάσουν με δόλιο τρόπο κατά τη διάρκεια μιας παραδοσιακης γιορτής με κυνηγητό ταύρων στο δρόμο!  Μας πότισαν υπνωτικό την παραμονή του τελευταίου παιχνιδιού και μας κλείδωσαν σε έναν μικρό πύργο στο βουνό από όπου είδαμε και πάθαμε να δραπετεύσουμε σκαρφαλώνοντας σαν... ορειβάτες ώρες αργότερα !!! 

Φτάσαμε κατάκοποι και μισολιπόθυμοι στο γήπεδο πάνω σε δύο... γαϊδουράκια ακριβώς τη στιγμή που άρχιζε ο τελικός. Χρέη προπονητή έκανε τώρα η... Πένυ που τα πήγαινε πολύ καλά αλλά στη λήξη του ημιχρόνου η Καμπλόνα άνοιξε το σκορ. Τα κορίτσια μας ξύπνησαν από το λήθαργο που είχαμε πέσει ριχνοντας μας παγωμενο νερο και ντυθήκαμε γρήγορα αποφασισμένοι να "καθαρίσουμε" το παιχνίδι όσο το δυνατόν ταχύτερα γιατί η νύστα θα επέστρεφε.. . Πράγματι ισοφάρισα άμεσα από φοβερή πάσα του Μπλάκυ κι ο Φίλιπε έβαλε ένα δεύτερο γκολ από δική μου σέντρα καθώς όλοι οι αντίπαλοι είχαν πέσει πάνω μου! Ξυπνήσαμε ώρες μετά από φωνές και γλέντια καθώς ολόκληρο το Σαν Πάλος, μαζί τους κι εμείς οι τέσσερις ξεφάντωναν για τη σπουδαία επιτυχία που θα τους έβγαζε από την αφάνεια και το μαρασμό! Δεν μπορείτε να φανταστείτε ποσό.. .. ανακουφισμένος ένοιωθα που δύο μέρες μετά θα γυρίζαμε στο Μέλτσεστερ!!!

Συνεχίζεται...

"Bend it like..Roy!: Μία απροσδόκητη πρόταση" (2/12) (του Ν. Νικολαΐδη)

Απόδοση σεναρίου: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης
Επιμέλεια κειμένου: Ίωνας Αγγελής
Σχέδια: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης

Bent it like... Roy!

Κεφάλαιο 2: Μία απροσδόκητη πρόταση!

Προσπαθώντας να ξεφύγουμε από τους έξαλλους οπαδούς μας που βάλθηκαν να μη μας αφήσουν σε ησυχία ούτε στην πανέμορφη Μαγιόρκα όπου είχαμε φτάσει για διακοπές με τον Μπλάκυ και τις αρραβωνιαστικές μας, σαν από "μηχανής Θεός ", που έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες, στο δρόμο μας βρέθηκε ξαφνικά ένα φορτηγάκι με οδηγό κάποιον ντόπιο μεσήλικα και δίχως να το σκεφτούμε περισσότερο πηδήξαμε και οι τέσσερις στην καρότσα!

Ο Ισπανός φάνηκε να μας γνωρίζει αλλά φυσικά αντιλήφθηκε ότι είμαστε τουρίστες σε διακοπές και μας πρότεινε να μας οδηγήσει σε ένα τοπικό Φεστιβάλ που γινόταν όπως είπε στο χωριουδάκι "Σαν Πάλος", μέσα στα βουνά!

Αφού κόντεψε να βγει η ψυχή μας από τις στροφές και την αγωνία μήπως βρεθούμε στο βάθος κάποιου γκρεμού, τελικά φτάσαμε επιτέλους στον προορισμό μας, όπου όμως μας περίμενε άλλη μία έκπληξη!

Δε γινόταν εκεί καμία πολιτιστική εκδήλωση, παρά μόνο δινόταν ένας ποδοσφαιρικός αγώνας σε ένα μικρό γηπεδάκι... Ο τύπος μας είχε ξεγελάσει για να μας παρασύρει σε παγίδα με στόχο να παρακολουθήσουμε το ματς στο οποίο δέσποζε ένας δεξιοτέχνης νεαρός ονόματι Φίλιπε, που μάλιστα έδειχνε να έχει αντιγράψει το στυλ που έπαιζα στη Μέλτσεστερ!!! Είχα γίνει έξαλλος θεωρώντας πως ήθελαν να μας πείσουν να τον πάρουμε στους Ρόβερς!!!

Ωστόσο είχα κάνει λάθος. Όπως μας εξήγησαν, το χωριό τους κινδύνευε με αφανισμό λόγω της εγκατάλειψής του από τη νεολαία και μόνη ελπίδα για να αποκτήσει αξία θα ήταν να κατάφερνε η ποδοσφαιρική του ομάδα να κέρδιζε ένα προκριματικό τουρνουά έτσι ώστε να έμπαινε στο πρωτάθλημα, γεγονός που θα οδηγούσε σε γενική αναβάθμιση της περιοχής.

Όπως θα καταλάβετε ήδη ήθελαν να μας πείσουν να τους βοηθήσουμε για να μπουν σε επίσημη κατηγορία! Ήταν συγκινητικά τα κίνητρά τους και σημειώστε ότι βρήκαν συμπαραστάτες τούς υπόλοιπους της παρέας όμως εγώ ήμουν ανένδοτος και δε θα παρατούσα με τίποτα τα μπάνια μου για να μπλέξω πάλι με τάκλιν και σέντρες.. 

Τους έκανα μια γρήγορη επίδειξη του πως έπρεπε να παίζουν, τους έδωσα και μία-δύο συμβουλές και απαίτησα να μας γυρίσουν στο ξενοδοχείο μας.

(Συνεχίζεται)

"Bend it like.. Roy!: Καλοκαίρι '74" (1/12) (του Ν. Νικολαΐδη)

Απόδοση σεναρίου: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης
Επιμέλεια κειμένου: Ίωνας Αγγελής
Σχέδια: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης

Bend it like... Roy!

Κεφάλαιο 1: Καλοκαίρι 1974

Ονομάζομαι Roy Race και από σήμερα θα σας διηγούμαι σε συνέχειες τις αγωνιστικές προσπάθειες της ομάδας μου, των Ρόβερς του Μέλτσεστερ που μας έφεραν στην κορυφή της Ευρώπης πριν από 43 ολόκληρα χρόνια.

Το καλοκαίρι του 1974 προερχόμαστε από μια κοπιαστική χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας είχαμε κατακτήσει μετά από σκληρούς αγώνες τα δυο εγχώρια Κύπελλα ("Λιγκ Καπ" και Κύπελλο Αγγλίας) και χρειαζόμαστε "αποτοξίνωση" από τη μπάλα. Αυτός ήταν και ο λόγος που αποφασίσαμε με το "Μπλάκυ" και τις κοπέλες μας (τότε δεν είχα ακόμη νυμφευτεί την Πένυ) να πάμε για διακοπές στην Ισπανία με την ελπίδα να περάσουμε απαρατήρητοι και να απολαύσουμε το Μεσογειακό ήλιο που τόσο πολύ μας λείπει στην Αγγλία. Που να φανταστούμε όμως τι μας περίμενε ...

Ενώ λοιπόν χαλαρώναμε σε κάποια δημοφιλή παραλία της Μαγιόρκα, πίνοντας τα αναψυκτικά μας και κρυμμένοι στην ανωνυμία των λουόμενων που προέρχονταν από ένα σωρό χώρες, ξαφνικά μια παρέα ντόπιων νεαρών έτρεξε προς το μέρος μας, αλαλάζοντας από ενθουσιασμό! Μας είχαν αναγνωρίσει, ο Θεός ξέρει πως, οπότε τα μαζέψαμε άρον-άρον (προς μεγάλη ενόχληση και των κοριτσιών) και σπεύσαμε να εξαφανιστούμε από προσώπου γης! Ε, αν αυτό λεγόταν χαλάρωση και ανανέωση, σίγουρα εμάς δε μας αφορούσε!!! Η δημοσιότητα, βλέπετε, εκτός από τις εκδηλώσεις λατρείας των οπαδών μας στο "Μελ Παρκ" και αλλού, έχει και τις... παρενέργειές της! Δεν μπορούσαμε όμως να φανταστούμε ποτέ ότι δε θα συμπληρώναμε ούτε μισής ώρας ξενοιασιά και θα τρέχαμε... πανικόβλητοι!!!

(Συνεχίζεται)