.jpg)
.jpg)
 |
| Duncan Mc Kay (Pordean) |
(Διασκευή: Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)
Η νέα αγωνιστική χρονιά ξεκινούσε, στα μέσα του καλοκαιριού του 1975 και με έβρισκε με διπλά καθήκοντα,
αυτά του παίκτη-προπονητή. Η κατάκτηση του Κυπέλλου
Ευρώπης είχε δημιουργήσει τεράστιες ευθύνες σε μένα και τα υπόλοιπα παιδιά,
όσο και μεγάλες προσδοκίες στο φίλαθλο κόσμο του συλλόγου.
Είχα αποφασίσει να εφαρμόσω ένα νέο, πρωτοποριακό για εκείνη την εποχή
αγωνιστικό σύστημα, που πίστευα ότι θα ταίριαζε καλύτερα στο στυλ της Μέλτσεστερ. Στην πρώτη μας προπόνηση στο
«Μελ Παρκ» ανέλυσα την τακτική του «4-2-4», όπως την είχα σκεφτεί. "Έχω τραβήξει τον Τζάμπο στο κέντρο, για να
παίζει δίπλα στον Σλέηντ" θυμάμαι ότι είπα, ελπίζοντας ότι η ταχύτητα
του Τράνζον θα βοηθούσε την επίθεσή μας και πάντα σε συνδυασμό με την
πληθωρικότητα του Τζάϊλς, ο οποίος θα κάλυπτε το κενό του πρώτου, όταν εκείνος θα
έβγαινε μπροστά.
Ήταν αυτό που κάποιοι ανόμασαν αργότερα "ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο" και είχα την τιμή να το δοκιμάσω
πρώτος σε όλη την Ευρώπη, έναν καιρό που οι Ιταλοί έπαιζαν «κατενάτσιο», ενώ οι Γερμανοί
περιορίζονταν σε... πασίτσες ανταλάσσοντας τη μπάλα με έναν εκνευριστικό,
επαναλαμβανόμενο τρόπο, οι Ισπανοί δοκίμαζαν την αντοχή των αντιπάλων τους στα
σκληρά τζαρτζ και όχι μόνο, ενώ οι Γάλλοι προτιμούσαν ακόμη το ποδόσφαιρο της
δεκαετίας του '60...
