Δήλωση-κατοχύρωση πνευματικών δικαιωμάτων

Αυτός ο ιστότοπος
χρησιμοποιεί cookie από
το Google για την
παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση
της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του
ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε την χρήση των cookie.
Απαγορεύεται η με κάθε τρόπο (μηχανικό, έντυπο, ηλεκτρονικό κ.λ.π.) αναδημοσίευση ή αναπαραγωγή των κειμένων του παρόντος ιστολόγιου, καθώς και η εκμετάλλευσή τους από τρίτους χωρίς την έγγραφη συναίνεση των συντακτών, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Οι υπεύθυνοι συγγραφείς του ιστολόγιου αναγνωρίζουν εντίμως τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών και εκδοτών των τίτλων, των εικόνων και των χαρακτήρων τους οποίους χρησιμοποιούν στα άρθρα τους, θεωρούν δε ότι συμβάλλουν και οι ίδιοι στην προώθηση και τη δημοφιλία των σχετικών εκδόσεων. Νέος ΜΠΛΕΚ (BLEK MAGAZINE GROUP) Copyright 2015-2016



Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Ο ΡΟΫ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΕΙ (συνέχεια)




Ενώ οι συμπαίκτες μου παραμιλούσαν από τα φοβερά «καψόνια» που τους υπέβαλλε ο αγριεμένος Τόνυ (εγώ ήμουν τραυματίας όπως υποδήλωνε και το μπαστούνι που χρειάσθηκε να επιστρατεύσω αναγκαστικά εκείνες τις μέρες και έτσι τη γλίτωσα πολύ φθηνά...), στράφηκα έκπληκτος προς τη μνηστή μου και τη ρώτησα που είχε ανακαλύψει αυτό το «κελεπούρι» που είχε στα χέρια, ένα ταλαιπωρημένο σύγγραμμα με τον τίτλο “Memories of Archie Miller”.



«Ψαχουλεύοντας το σωρό των βιβλίων που μου έδωσες για να προσφέρουμε στην κλήρωση της λαχειοφόρου αγοράς του χορού του συλλόγου, θυμάσαι; Ρίξε μια ματιά στην υποσημείωση που έχω κάνει στη σελίδα 29».

Είχα καταλάβει πολύ καλά τι εννοούσε, μόλις κοίταξα στο επίμαχο σημείο. «Μόλις ο Τόνυ το διαβάσει αυτό, η συμπεριφορά του προς τον Μίλερ θα αλλάξει άρδην», σκέφτηκα φωναχτά. Κρατώντας παραμάσχαλα το σπάνιο πόνημα, ακολούθησα κατά πόδας τον προπονητή μας προς τα αποδυτήρια, καθώς οι παίκτες φαίνονταν έτοιμοι να επαναστατήσουν. Σκόπευα να του δείξω άμεσα το γραπτό, προκειμένου η εμμονή του στην κόντρα με τον αντίπαλο κώουτς να μην πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.


«Ξέρω πως θεωρείς το Μίλερ υπεύθυνο για το τέλος της καριέρας σου» πρόλαβα να του πω, για να συμπληρώσω ότι αν έκανε τον κόπο να κοιτούσε στο βιβλίο, θα ...Με έκοψε απότομα «Αν δε σε πειράζει...Έχω πάρα πολλή γραφική δουλειά να φέρω σε πέρας αυτή την ώρα και ...Είμαι έξω φρενών μ’ αυτή την ιστορία γύρω από τον Άρτσι Μίλερ. Αν χρειασθώ τη συμβουλή κάποιου θα τη ζητήσω, να’ σαι βέβαιος!»

«Εντάξει Τόνυ» του ανταπάντησα. Εξάλλου εκείνος αποφάσιζε, ήταν το αφεντικό ούτως ή άλλως. «Απλά ήμουν έτοιμος να σου δείξω κάτι πολύ σημαντικό. Αν ποτές βρεις το χρόνο, διάβασε στη σελίδα 29 τι λεει...» είπα και γύρισα ενοχλημένος την πλάτη μου φεύγοντας απ’ το γραφείο του.

Επιστρέφοντας στο σπίτι με το αμάξι, η Πένυ με ρώτησε με αγωνία αν πράγματι πίστευα πως θα κοίταζε εκείνη την παράγραφο. «Όχι τώρα άμεσα, αλλά μέχρι το ματς με την Κάρφορντ την άλλη Τρίτη, θα υπάρχει πολύς καιρός...» της απάντησα, χωρίς όμως να το πολύ-πιστεύω.


Το επόμενο παιχνίδι πρωταθλήματος ήταν με τη Χόλβερτον στην έδρα μας. Καθώς μόλις είχα αποθεραπευτεί, θεώρησα σκόπιμο να τσεκάρω τις δυνάμεις μου, ενόψει των δύσκολων υποχρεώσεών μας. Θυμάμαι ότι έκανα ένα πολύ δύσκολο «ψαλίδι» στέλνοντας τη μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα, όμως ακόμη και τώρα αντηχούν στ’ αυτιά μου οι αγριοφωνάρες του Στορμ που ακολούθησαν. Χειρονομώντας έντονα, μου υπενθύμιζε ότι είχε ζητήσει να μη ζορίζομαι και έσκουζε πως θα έβαζε τον αναπληρωματικό στη θέση μου, για τα τελευταία λεπτά. «Αυτό κι αν είναι γελοίο...» αναρωτήθηκα...

Όλη εκείνη η ένταση, που προέκυψε ύστερα από την πρόσφατη αναζωπύρωση της παλιάς έχθρας μεταξύ των δυο προπονητών, το έβλεπα πια καθαρά, άρχισε να κουράζει κι εμένα τον ίδιο. Τα πράγματα θα γίνονταν όλο και πιο ανυπόφορα, ήταν φανερό. Αλλά δεν ήμουν ο μόνος που είχε επηρεαστεί. Όταν η αποστολή μας έφτασε στο Κάρφορντ για τον επαναληπτικό, το κλίμα ήταν ιδιαίτερα ηλεκτρισμένο. Έφιπποι αστυνομικοί με γκλομπ είχαν επιστρατευτεί για να απωθήσουν τους οπαδούς των δυο ομάδων, που λίγο έλειψε να έρθουν στα χέρια. Η κατάσταση ξέφευγε απ’ τον έλεγχο...


Ενώ αλλάζαμε, κάποιος φροντιστής μας έφερε μια τοπική πρωινή εφημερίδα, που έγραφε ότι ο Μίλερ βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση. Οι διοικούντες την ομάδα ήταν έτοιμοι, σε περίπτωση αποτυχίας, να του δείξουν την πόρτα, λόγω πολλών οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε το κλαμπ τους. Κι όλα αυτά, παρά την περσινή τους επιτυχία να κατακτήσουν το Κύπελλο Ευρώπης.

Βγαίνοντας στο τερέν, οι αποδοκιμασίες ήταν τόσο έντονες που αρκούσε μια αμφισβητούμενη φάση για να βάλει «μπουρλότο» στην αναμέτρηση. Κι αν η Κάρφορντ δε θα έχανε και τίποτα με μια τιμωρία του γηπέδου της για επεισόδια, εμείς απ’ την πλευρά μας, ρισκάραμε πολλά. Τη φήμη μας, πρώτα απ’ όλα, αλλά και τις υψηλές μας προσδοκίες για διάκριση στην Ευρώπη, που τόσο επιθυμούσαμε.

(Συνεχίζεται)

6 σχόλια:

  1. Roy of The Rovers Season 1974-75

    1. Charlie Carter (The cat)
    2. Noel Baxter
    3. Ralph Derry
    4. Geoff Giles
    5. Jimmy Slade
    6. Lofty Peak
    7. Mervyn Wallace
    8. Blackie Grey
    9. Roy Race (Captain)
    10. Jumbo Trudgeon
    11. Vernon Elliot

    12. Graham Show

    και αναπληρωματικός γκολκήπερ ο χοντρούλης και ιδιαίτερα αγαπητός Tubby Morton στην τελευταία του σεζόν στην ομάδα. Πρέπει να ήταν κάτω από τα δοκάρια της Μέλτσεστερ από το 1965.

    Σε μια εποχή που οι ομάδες ξεκινούσαν με τα νούμερα από το 1-11 υποχρεωτικά και χωρίς ο κάθε παίκτης να έχει το δικό του απο αυτά. Δεν αναγράφονταν το όνομα στη φανέλλα και αν θυμάμαι καλά επιτρεπόνταν μόνο μια αλλαγή και αυτή έπερνε τη φανέλλα με το 12 και μόνο. Τα επόμενα χρόνια οι αλλαγές έγιναν δύο και πιο μετά τρεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Lofty Peak και Jeff Giles. Ενα απιθανο δίδυμο με πολλές κωμικές στιγμές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οι δυο τους ήρθαν στη Μέλτσεστερ το 1968, με διαφορά λίγων ημερών. Από αυτό το σημείο ξεκίνησε την ιστορία το Ζαγκόρ, στο τεύχος 53, το Δεκέμβριο του 1971. Λόφτυ Πηκ, το "βουνό", επάγγελμα δάσκαλος, Τζεφ Τζάϊλς, νευρόσπαστος με συχνές εξάρσεις, επάγγελμα εντομολόγος!!! Αλησμόνητη η περιπέτεια όπου οι δυο τους είχαν τσακωθεί, μπήκε πολύ αργότερα στο ΑΓΟΡΙ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Hunter πολύ καλή δουλειά το ρόστερ! Απλά επισημαίνω ότι ο Τάμπυ εμφανίστηκε και αργότερα επί ακλλιτέχνη David Sque, θα πρέπει βέβαια να ήταν πάνω από 40 ετών που αν σκεφτούμε τον Ντίνο Τζοφ, δεν φαντάζει απίθανο. Εξάλλου, ο Ρόϋ έπαιζε μέχρι τα ...54 του!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Βέβαια και το θυμάμαι, επέστρεψε για λίγο. Η χρονιά αυτή του 74-75 ήταν ουσιαστικά η καθιέρωση του "γάτου" που αργότερα με την παρουσία του έγινε κι ο πιο αγαπημένος από τους δύο στην ιστορία των Ρόβερς.

    Πάνο, το κεντρικό αμυντικό δίδυμο ήταν εγγύηση στην άμυνα αλλά μας τροφοδότησε με καταπληκτικές ιστορίες εντός και εκτός γηπέδου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Λέτε ο Μίλερ να μην είναι κακός χαρακτήρας και να έχει παρεξηγηθεί από όλους μας; Καλά θα ήταν αν ο Τόνυ έβαζε λίγο νερό στο κρασί του! Όσο για την Πέννυ…αχ αυτές οι γυναίκες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή