Δημοφιλείς αναρτήσεις

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Ρόυ Ρέης - Η Φανέλα Της Εθνικής Αγγλίας

Γράφει ο Ίωνας Αγγελής 

"Για εμένα το καλύτερο γκολ του κόσμου είναι το πολύ θεαματικό γκολ του Ντιέγκο Μαραντόνα ενάντια στην Αγγλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Και φυσικά δεν εννοώ το "Χέρι του Θεού", μα το άλλο!"
- Ρόυ Ρέης

Η Εθνική Αγγλίας το 1978
Η Αγγλία, όπως γνωρίζουμε, είναι η γεννήτορα χώρα του ποδοσφαίρου. Και φέτος στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ρωσίας 2018, η Αγγλία έφτασε αρκετά κοντά στην πρόκριση (4η θέση)... Ο Ρόυ Ρέης είχε αγωνιστεί σε διάφορες περιόδους για την χώρα του, φορώντας την φανέλα της εθνικής Αγγλίας, τις δεκαετίες του '60, '70, '80, '90! Θα μιλήσουμε λοιπόν σε αυτό το άρθρο για τα γεγονότα που πέρασε ο Ρόυ στην Εθνική Αγγλίας, γεγονότα που στιγμάτισαν τον Ρόυ για πάντα στην καριέρα του...


Ο Ρόυ θα φορέσει τα εθνικά του χρώματα, για τα χρέη του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το 1963, για έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Βραζιλίας όπου και νίκησαν 3-1 [και τα 3 τα έβαλε ο Ρόυ, κάνοντας χατ τρικ]. Το 1966 ο Ρέης δυστυχώς δεν κλήθηκε να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο (αν και από τραυματισμό ούτε το 1958 και το 1962 κατάφερε να συμμετάσχει)... Οι δημιουργοί εκείνων των περιόδων είναι οι Frank Stuart Pepper (σενάριο) και Yvonne Hutton (σχέδιο).

Το 1970 ο Ρόυ και οι παίκτες της Melchester, Τζίοφ Τζάιλς και Τάμπυ Μόρτον, ταξίδεψαν στο Μεξικό για να αγωνιστούν στη βασική 11άδα του Μουντιάλ του 1970! Στις 6 Ιουνίου αντιμετώπισαν την Ρουμανία, βγαίνοντας ισοπαλία, και επομένως περνώντας στον επόμενο γύρο, όπου και όμως δυστυχώς αποκλείστηκε...


Αλλά η πιο ένδοξη στιγμή του Ρόυ στο Παγκόσμιο Κύπελλο θα φτάσει στην σεζόν 1977-1978, μετά τα Χριστούγεννα - και την Πρωτοχρονιά - του 1977, και πιο συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο του 1978, ο Ρόϋ κλήθηκε να συγκεντρώσει την εθνική ομάδα της Αγγλίας για να παίξει ενάντια στην Ολλανδία και έβαλε μέρος με τους συμπαίκτες του της Melchester, αλλά και μαζί με τους κόμικς χαρακτήρες Nipper Lawrence και Johny Dexter, (ο Nipper εκδιδόταν στο κόμικς Tiger που φιλοξενούταν τα προηγούμενα χρόνια και ο Ρέης, με τον Johnny Dexter από το The Hard Man) και μερικούς από τους πραγματικούς παίκτες που αποτελούσαν την Εθνική Αγγλίας εκείνη την περίοδο. Οι δημιουργοί εκείνης της περιόδου είναι οι Tom Tully (σενάριο) και David Sque (σχέδιο). Οι ίδιοι δημιουργοί έφτιαξαν και την 3-σέλιδη ιστορία "Το Όνειρο Του Ρόυ", δείχνοντάς μας το πολυπόθητο όνειρο του Ρόυ για να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1986.

Η επιλογή των Κάτω Χωρών ως αντιπάλων της Αγγλίας δεν ήταν πιθανώς συμπτωματική. Είχαν αναγνωριστεί και στην πραγματικότητα με την πορεία τους στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1974 και το 1977 είχε περάσει μια κατηγορία πάνω κερδίζοντας 2-0 στο Wembley σε ένα φιλικό. Αυτό θα ήταν ένα πραγματικό rematch, αν και αντίθετα με την Αγγλία, η Ολλανδία είχε και ένα φανταστικό story, καθώς μας έδειξε πως ο Ρόυ επανενώθηκε με ένα παλιό φίλο του, τον Ολλανδό αρχηγό της εθνικής ομάδας Ολλανδίας: Johan Seegrun.


Σύντομα η "βολίδα" θα έσπαγε τη "κατάρα" συνεχών αποτυχιών για την Βρετανική ομάδα καθώς η Αγγλία έφτασε να κερδίσει 5-1 την Ολλανδία [2 έβαλε ο Ρόυ]. Οι θεατές που απεικονίζονται βλέποντας τον αγώνα στο Wembley ή στην τηλεόραση εμφανίζονται ευγνώμονες από το αποτέλεσμα, συμπεριλαμβανομένου ενός θεατή, ο οποίος - έχοντας προηγουμένως καταδικαστεί από τη σύζυγό του για να επικρίνει την απόφαση του Roy να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο - δηλώνει ότι ο νέος αρχηγός την εθνικής Αγγλίας είχε κάνει τη χώρα περήφανη. Η νύχτα ήταν πραγματικά η απόλυτη αποθέωση του Ρόυ.

Στη συνέχεια ακολούθησε ένα μεγάλο ερώτημα, καθώς ο Ρόυ σκέφτηκε αν θα γίνει πλήρους απασχόλησης μάνατζερ της ομάδας εθνικής Αγγλίας ή θα παραμείνει στη Melchester, η οποία κιόλας θα κερδίσει τη μάχη με την Αγγλία στην καρδιά του Ρόυ.


Πρέπει επιπλέον να αναφερθεί πως έπαιξε δύο ακόμα φορές για την Αγγλία υπό την ηγεσία του Μπόμπι Ρόμσον στα μέσα της δεκαετίας του '80. Αυτό αποδείχτηκε το τέλος της διεθνούς σταδιοδρομίας του, αν και θα περάσει το Καλοκαίρι του 1992 οδηγώντας την ομάδα της Αγγλίας στην επιτυχία σε ένα μίνι τουρνουά ως παίκτης-μάνατζερ, όπου η τετραεθνής αυτή διοργάνωση βγήκε με νικήτρια την Αγγλία νικώντας την Γαλλία [3-0, ένα του Ρόυ], Σεγκόβια [5-1, δύο του Ρόυ], και τις ΗΠΑ [2-1, ένα του Ρόυ]. Οι δημιουργοί της περιόδου 1991-1992 ήταν οι Mike McMahon (σενάριο) και Rob Davis (σχέδιο).

Πρέπει να ειπωθεί ότι, δεδομένου της άρτιας γνώσης του Ρόυ στον χώρο του ποδοσφαίρου, έχοντας 39 χρόνια (!) εμπειρία, τον κάνει έναν εκπληκτικό μάνατζερ για την εθνική ομάδα Αγγλίας. Φόρεσε συνολικά 32 φορές την φανέλα της Αγγλίας κατά τη διάρκεια της 39χρονης καριέρας του (κατά την οποία γερνούσε εξαιρετικά... αργά) και σημείωσε 17 γκολ. Υπάρχουν πιθανώς τρεις λόγοι γιατί δεν συμμετείχε σε περισσότερες διοργανώσεις. Πρώτον, ο τίτλος της ιστορίας ήταν Roy of the Rovers και συνεπώς οι προσπάθειες του συλλόγου του ήταν πάντα ο κύριος στόχος των δημιουργών του κόμικς. Δεύτερον, η συνεχής εναλλαγή μεταξύ του τι έκανε ο Ρόυ για τη Melchester και την Αγγλία θα είχε διαταράξει τη ροή της ιστορίας. Και τρίτον, ένα μεγάλο ποσοστό των αναγνωστών δεν ήταν Άγγλοι. Ενώ όλοι θα ήταν με το μέρος του Ρόυ όταν φορούσε τη φανέλα των Ρόβερς, εκείνοι από άλλα μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου ή του εξωτερικού ίσως δεν είχαν την ίδια επιθυμία να τον δουν να αγωνίζεται για την Αγγλία εναντίον των... χωρών τους!

Η Egmond έκδοσε το 2009 ένα άλμπουμ με ιστορίες από τον δρόμο του Ρόυ Ρέης στο Παγκόσμιο Κύπελλο, από τα έτη: 1963, 1978, 1992. 

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Mίκυ Μάους Ο ερημίτης της αβύσσου(Topolino e l'eremita degli abissi)από Casty&Giorgio Cavazzano

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

Εν όψει της κυκλοφορίας από αύριο των τόμων του Romano Scarpa από την Καθημερινή, ας δούμε και έναν μεγάλο νεότερο όμως δημιουργό που βαδίζει στα δικά του χνάρια..

Προσωπικά θεωρώ τον Andrea ”Casty” Castellan σαν τον τρίτο μεγάλο "ποντικάνθρωπο" μετά τους Floyd Gottfredson και Paul Murry(o μεγάλος μαέστρος Romano Scarpa είναι μία κατηγορία μόνος του και έχει διαπρέψει και στον Mickey και στους Duck)
Σήμερα θα σας μιλήσω για μία από τις πρώτες του ιστορίες με ήρωα τον Μίκυ στην οποία όμως(άν και δεν φτάνει το επίπεδο των μεταγενέστερων ιστοριών του)έχει την τύχη και την τιμή να συνεργάζεται στο σχέδιο με τον θρυλικό βετεράνο σχεδιαστή της Disney Giorgio Cavazzano!!
To "Topolino e l'eremita degli abissi" δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Topolino # 2577 το 2005.Στη χώρα μας δημοσιεύτηκε στο Μίκυ Μάους (Α' περιόδου) του Τερζόπουλου στο τεύχος # 2141 στις 27 Ιουλίου του 2007.


Μία ακόμα "καθαρόαιμη"περιπέτεια του Μίκυ,μακριά από αστυνομικούς γρίφους και υποθέσεις επιστημονικής φαντασίας και ταξιδιών στο χρόνο,στο στυλ που μας έχει συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια ο εξαιρετικός Casty.
Ένα γιγαντιαίο χταπόδι τρομοκρατεί τους κατοίκους και παραθεριστές στο Πόρτο Ξάπλα,όπου κάνουν διακοπές και ο Μίκυ με τον Γκούφυ.Εντελώς τυχαία συναντάνε τη Ρίτσα Πεσκαντρίτσα(Estrella Marina στο πρωτότυπο)την ωκεανολόγο που είχαν γνωρίσει και σε παλαιότερη περιπέτεια τους(πάλι από τους ίδιους δημιουργούς Το Μυστικό της μαύρης φάλαινας - Μίκυ Μάους #2055/Τοpolino e il segreto della balena nera - Top #2523)και αποφασίζουν να ερευνήσουν το μυστήριο του τεράστιου χταποδιού,με το βαθυσκάφος της Ρίτσας τον Καβουρίνο.Οι πληροφορίες που παίρνουν από τον λιμενάρχη Χοσέ είναι συγκεκριμένες.Το χταπόδι χτυπά μεγάλα πλοία με φορτίο(όπως και αυτό του Μαύρου Πήτ στην αρχή της ιστορίας,με το οποίο έκανε λαθρεμπόριο στη περιοχή)και πριν από κάθε επίθεση ακούγεται το τραγούδι του πειρατή Μαυρογένη που δρούσε στη περιοχή πριν πολλά χρόνια,και όλοι πιστεύουν ότι πρόκειται για την εκδίκηση του φαντάσματος του σύμφωνα πάντα με τους θρύλους...

Οι φίλοι αρχίσουν την εξερεύνηση στη περιοχή των επιθέσεων,αρχίζοντας μέσα στο βυθό της θάλασσας.Εκεί όμως δέχονται και οι ίδιοι επίθεση από το χταπόδι αλλά και από ένα μυστήριο υποβρύχιο όταν προσπαθούν να ξεφύγουν...Γκρεμίζονται σε μία άβυσσο και όταν συνέρχονται βρίσκονται μέσα σε ένα υποβρύχιο μεγάλο κάστρο...Εκεί θα γνωρίσουν τον ερημίτη της αβύσσου που θα τους κατηγορήσει ότι η φυλή τους μολύνει τους ωκεανούς με τα σκουπίδια τους...Ποιος όμως βρίσκεται πραγματικά πίσω από τον ερημίτη και κινεί τα νήματα της υπόθεσης;;;

Έξυπνο σενάριο με καταιγιστική δράση και όμορφα σχεδιασμένα υποβρύχια τοπία από τον μεγάλο Cavazzano,θυμίζει πολύ τις μετέπειτα ιστορίες του Μίκυ με μία άλλη χαρακτήρα που δημιούργησε ο Casty την Κλάρα Τόφτ(Eurasia Tost/Toft)και σίγουρα ο επηρεασμός του δημιουργού από τις κλασσικές ιστορίες τoυ Gottfredson είναι εμφανής.Ο Casty ακολουθεί μία "αμερικάνικη"προσέγγιση στις ιστορίες του παρά αυτήν της "ιταλικής" σχολής(την οποία εκπροσωπεί με τον καλύτερο τρόπο και ο Cavazzano)στο στύλ του Gottfredson,Murray και Barks και εδώ αν και δεν έχει εξελιχθεί στον Casty που γνωρίζουμε σήμερα με ιστορίες υπερπαραγωγές,άξια δομημένες σεναριακά και σχεδιαστικά(ειδικά και όταν τις σχεδιάζει ο ίδιος)παρόλα αυτά υπάρχουν οι σπόροι της μετέπειτα εξέλιξης του και έχουμε να κάνουμε με μία πολύ καλή καθαρόαιμη περιπέτεια, άξια της ιστορίας και του στυλ του Μίκυ που αγαπάμε.Πολύ καλή επίσης η δουλειά στα μελάνια από τον Sandro Zemolin στα εκπληκτικά(πάντα)σκίτσα του Cavazzano,κλείνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτή την συνεργασία η οποία φυσικά έχει συνεχιστεί και σε άλλες ιστορίες που έχουμε απολαύσει στο Μίκυ Μάους.

(Ευχαριστώ το inducks.org για τη βοήθειά του)

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Σαν σήμερα σίγησε η φωνή των καρτούν...



(γράφει ο Νίκος Δημ. Νικολαίδης)
Στις 10 Ιουλίου του 1989 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών (καθώς είχε γεννηθεί στις 30 Μαΐου του 1908) ο εμβληματικός Αμερικανός ηθοποιός Μελ Μπλανκ (Μέλβιν Τζέρομ "Μελ" Μπλανκ) ο άνθρωπος που «δάνεισε» τη χαρισματική φωνή του σε πολλούς δημοφιλείς χαρακτήρες καρτούν για τις ανάγκες σχετικών κινηματογραφικών ταινιών ή σύντομων τηλεοπτικών σειρών της τηλεόρασης που παράχθηκαν στις ΗΠΑ, κατά τις δεκαετίες ΄40 – ’60. 

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

Samurai Executioner (Kubikiri Asa首斬り朝)από Kazuo Koike και Goseki Kojima

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

''Punished is not the man himself,but the evil that resides in him..''

To Samurai Executioner ήταν η δεύτερη συνεργασία των Kazuo Koike(σενάριο)και Goseki Kojima(σχέδιο)μετά το Lone Wolf and cub(Kazure Okami子連れ狼 που θα παρουσιάσω σε μελλοντικό μου άρθρο) του 1970 και κυκλοφόρησε σε συνέχειες από το 1972 μέχρι το 1976.



Η ιστορία εξελίσσεται στην Φεουδαρχική Ιαπωνία της περιόδου του Edo(1603-1868).Κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας είναι ο Yamada Asaemon(ή περισσότερο γνωστός σαν Decapitator Asaemon-αυτός που κόβει τα κεφάλια)ένας Ronin που κύριο μέλημά του είναι να δοκιμάζει τα σπαθιά για το Σογκουνάτο.Επίσης αποκεφαλίζει ανθρώπους που έχουν διαπράξει εγκλήματα.Αναλαμβάνει τη θέση που είχε για χρόνια ο πατέρας του,τον οποίο μετά από δική του προτροπή(ενώ ξέρει ότι είναι άρρωστος)τον σκοτώνει για να δοκιμάσει την ικανότητά του στο σπαθί.Αυτή του όμως η δοκιμασία τον ξεγυμνώνει σχεδόν από κάθε συναίσθημα,το κυβερνητικό του πόστο και η αποστολή του,τον απομακρύνει από τους άλλους ανθρώπους..Ο ίδιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια,όταν εκείνος παίρνει ζωές ανθρώπων ακόμα και άν είναι ένοχοι..

Ο χαρακτήρας του Asaemon βασίζεται σε πραγματικούς ελεγκτές σπαθιών και εκτελεστές που είχαν υπηρετήσει το σογκουνάτο των Tokugawa της εποχής του Edo.Ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να θεωρηθεί "φίλος του" είναι ο  Sakane Kasajiro,ένας τίμιος και ικανότατος αστυνομικός που συχνά συμβουλεύεται τον Asaemon για προσωπικά και επαγγελματικά θέματα,και τον θεωρεί δικό του άνθρωπο.Ο Αsaemon θα εμφανιστεί σε μεγαλύτερη ηλικία και στο Lone Wolf and Cub για να αντιμετωπίσει τον Ogami Itto...

Η σειρά επίσης στηρίζεται στους ανθρώπους,που ο Asaemon καλείται να αποκεφαλίσει...Βλέπουμε σε πολλά κεφάλαια τη δική τους ιστορία,τους λόγους για τους οποίους διέπραξαν το έγκλημα,τα όνειρα τους που δεν πραγματοποιήθηκαν,τις τελευταίες τους επιθυμίες πριν τους εκτελέσει ο Asaemon...Πολλές από αυτές τις ιστορίες δίνουν τροφή για σκέψη τόσο στον Asaemon όσο και στον αναγνώστη...

Το κόμικ αποτελεί μία ξενάγηση/ταξίδι στην Φεουδαρχική Ιαπωνία,τα ήθη και τα έθιμα της,την κουλτούρα της,μία εικονογραφημένη τοιχογραφία της κοινωνίας της.Επίσης κινείται σε διαφορετικά μονοπάτια από το(πιο διάσημο)Lone wolf and cub και τον Ogami Itto,αφού δεν πρόκειται για μία ιστορία εκδίκησης,και ο χαρακτήρας του Asaemon είναι περισσότερο σεβαστός τόσο από αυτούς που τον γνωρίζουν,όσο και από αυτούς που εκτελεί!!Έιναι ακριβώς η προσωποποίηση της τιμής των Σαμουράι...

Σχεδιαστικά και σεναριακά το manga δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο δίδυμο από αυτό των Koike&Gojima.Για μιά ακόμα φορά η συνεργασία τους είναι άψογη,ο ένας συμπληρώνει τον άλλο,και το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά για μιά ακόμα φορά να είναι αριστουργηματικό...Ο Gojima μεγάλος μάστορας του σχεδίου,της σωματικής ανατομίας και των σκηνών δράσης ζωντανεύει τις εικόνες των καρέ μπροστά στα μάτια του αναγνώστη,ενώ οι εκφράσεις των προσώπων,και τα background σχέδια με έμφαση στη λεπτομέρεια ειδικά στα κτίρια και στα τοπία αφήνουν με το στόμα ανοικτό από θαυμασμό και τον πιο απαιτητικό κομικσόφιλο...Μαθήματα σεναρίου από το μεγάλο δάσκαλο Kazuo Koike που οι ιστορίες του και οι χαρακτήρες που έχει γράψει έχουν δημιουργήσει ολόκληρη σχολή...

Αν σας αρέσουν οι σαμουράι με τα σπαθιά τους,η ιαπωνική κουλτούρα,και οι ιστορίες εγκλήματος και προδοσίας δοσμένες όμως με το πιο ανθρώπινο τρόπο,τότε αυτό το manga επιβάλλεται να το έχετε στη συλλογή σας.Η σειρά κυκλοφόρησε το 2006 και στα αγγλικά από τη Dark Horse σε 10 τομάκια ενώ πρόσφατα κυκλοφορούν και omnibus εκδόσεις με περισσότερο υλικό από τις αρχικές.Αρχίστε τώρα τη συλλογή σας!!

Η περίπτωση της "Μάσκας"

Περιοδικά παραλογοτεχνίας και ιδεολογικό υπόβαθρο: Μια σύντομη εισαγωγή από τον «τελευταίο Μοϊκανό» της «Μάσκας»
(του Τζίμμυ Κορίνη)

Κάποτε οι αναγνώστες τους αριθμούσαν δεκάδες εκατομμυρίων κι οι τίτλοι τους πολλές εκατοντάδες. Ήσαν οι διάδοχοι των δεκαροφυλλάδων με τα αναγνώσματα του προπερασμένου αιώνα και των φτηνιάρικων αναγνωσμάτων των αρχών του περασμένου. Ξεκινώντας την σταδιοδρομία τους, ουσιαστικά, στη δεκαετία του 1890 έφτασαν στο ζενίθ της δημοτικότητάς τους στις δεκαετίες του 1920 και του 1930 και, σε μεγάλο μέρος, είχαν εξαφανιστεί μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Για πολλά χρόνια, όμως, ήσαν η κύρια πηγή ψυχαγωγίας ανθρώπων που, κυριολεκτικά, λαχταρούσαν να τα διαβάσουν.
Ήσαν τυπωμένα σε φτηνό χοντρό χαρτί από πολτό ξύλου, πωλούνταν στη φτηνότερη δυνατή τιμή (μια δεκάρα, όπως θα λέγαμε κάποτε) και πρόσφεραν στο αναγνωστικό κοινό όλες τις κατηγορίες της «μυθοπλασίας», όπως προτιμάμε να αποκαλούμε σήμερα όλα τα προερχόμενα από  την φαντασία αναγνώσματα (τέως μυθιστορήματα και διηγήματα) – με άλλα λόγια ότι μπορούσε να διανοηθεί ο νους του ανθρώπου – ιδιαίτερα από τις αρχές του 1900 μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 1950. Στην πορεία τους, μάλιστα, δημιούργησαν μια τάξη συγγραφέων που αποκλειστική δουλειά τους ήταν να ικανοποιούν τις ανάγκες αυτών των περιοδικών για δράση και περιπέτεια, όπως αυτές υπαγορεύονταν από τους αναρίθμητους αναγνώστες τους, πολλές φορές χρησιμοποιώντας δεκάδες ψευδώνυμα.

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

Κόρτο Μαλτέζε #11 & #12 - "Παρωδία Μεταξύ Ζύνκοτ & Μπράϊ Ντιν" & "Για Άλλους Ρωμαίους Και Άλλες Ιουλιέτες" (Παρουσίαση / Κριτική)

Εξώφυλλο του 11ου τεύχους
"Εγώ δεν είμαι ένας ήρωας... Εγώ είμαι σαν όλους τους άλλους... και έχω το δικαίωμα  να κάνω και εγώ λάθη όπως όλοι, με την ησυχία μου, χωρίς κάθε φορά να πρέπει να με ελέγχει η συνείδησή μου ή η ψυχή μου..."

- Κορτο Μαλτέζε

Την Κυριακή 24 Ιουνίου μαζί με το Έθνος Της Κυριακής κυκλοφόρησε το 11ο κόμικς άλμπουμ του Κόρτο Μαλτέζε, από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως, με 2 ακόμα κλασσικές ιστορίες του Hugo Pratt, με νέα εξώφυλλα. «Παρωδία Μεταξύ Ζύνκοτ & Μπράϊ Ντιν» και «Οι Αιθίοπες: Η Τελευταία Βολή Της Ερήμου» είναι οι περιεχόμενες 2 ιστορίες, που ανήκουν στο συγκεντρωτικό άλμπουμ «Κέλτικα» και «Αιθιοπικά». Αποτελούν την 18η και 19η ιστορία που έγραψε χρονολογικά ο Hugo Pratt, ενώ αποτελούν την 19η και 20η χρονολογικά στο μύθο του Μαλτέζε. Το τεύχος 11 επίσης περιέχει το μονοσέλιδο αφιέρωμα στον Τρίσταν Μπαντάμ, έναν από τους σημαντικότερους χαρακτήρες του μύθου του Κόρτο Μαλτέζε, του Λευτέρη Ταρλαντέζου.

Εξώφυλλο 12ου τεύχους
Την Κυριακή 1 Ιουλίου μαζί με το Έθνος της Κυριακής κυκλοφόρησε το 12ο κόμικς άλμπουμ του Κόρτο Μαλτέζε, από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως, με 2 ακόμα κλασσικές ιστορίες του Hugo Pratt, με νέα εξώφυλλα και για πρώτη φορά έγχρωμες. «Το Τελειωτικό Χτύπημα» και «…Για Άλλους Ρωμαίους Και Άλλες Ιουλιέτες» είναι οι 2 περιεχόμενες ιστορίες,, που ανήκουν στο συγκεντρωτικό άλμπουμ «Αιθιοπικά». Αποτελούν την 20η και 21η ιστορίες που έγραψε χρονολογικά ο Pratt, ενώ αποτελούν την 21η και 22η ιστορία χρονολογικά στον μύθο του Κόρτο Μαλτέζε. Το τεύχος 12 επίσης περιέχει το μονοσέλιδο αφιέρωμα στον Κας, έναν από τους σημαντικότερους χαρακτήρες στον μύθο του Κόρτο Μαλτέζε!

ΠΑΡΩΔΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΖΥΝΚΟΤ ΚΑΙ ΜΠΡΑΪ ΝΤΙΝ: Ακτή της Βόρειας Θάλασσας, σύνορα μεταξύ Ζύνκοτ και Μπράι-Ντυν, στα όρια της Γαλλίας και της Φλάνδρας το 1918: Τρία χρόνια μετά την Μπαλάντα Της Αλμυρής Θάλασσας, ο Κόρτο Μαλτέζε συναντά ξανά τον Άγγλο πλούσιο ευγενή Κάιν Γκρούβεσνορ. Σε μικρή απόσταση από την πρώτη γραμμή του μετώπου του Μεγάλου Πολέμου, παρακολουθούν μαζί ένα θέατρο σκιών για τις ένοπλες δυνάμεις με ζωντανούς ηθοποιούς και μαριονέτες. Όλοι μαγεύονται από την μαγευτική φωνή της Μελίντας Γκαέλ – το αηδόνι της Βρετάνης.

Η ιστορία ξεκινάει με μία θεατρική παράσταση που πολλοί, συμπεριλαμβανομένων και εγώ, δεν έδωσαν μεγάλη σημασία στα λόγια. Όταν όμως μετά καταλαβαίνεις πως τα λόγια αυτά επηρεάζουν την ιστορία, αναγκαστικά γυρνάς πίσω τις σελίδες για να διαβάσεις τα λόγια. Η ιστορία χρειάζεται σίγουρα μία 2η ανάγνωση για να την καταλάβεις εξ’ ολοκλήρου. Είναι γεμάτη μυστήριο και ανατροπές. Η γνώμη πάνω σε όλα αυτά είναι αρνητική. Η ιστορία είναι πάρα πολύ μπλεγμένη και υπερβολική, που καταντάει γελοίο στο τέλος. Οι χαρακτήρες μόνο μου άρεσαν στο τρόπο που εξελίσσονται. Ο ρόλος του Μαλτέζε είναι ίσως ο χειρότερος μέχρι στιγμής σε ιστορία. Ντετέκτιβ και άλλα πολλά πρόσωπά του αποκαλύπτονται, κάνοντάς τον υπερβολικό. Και το σενάριο είναι αρκετά μέτριο. Η πλοκή είναι ανώμαλη, και σε πηγαίνει από μέρος σε μέρος, από σκηνή σε σκηνή χωρίς να το καταλάβεις. Συγγνώμη Pratt αλλά έχεις πολύ καλύτερες ιστορίες από δαύτην…

ΟΙ ΑΙΘΙΟΠΕΣ: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ: 1918. Κάπου στην έρημο της Αραβίας, κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα, ο Κόρτο Μαλτέζε και ο Ελ Όξφορντ, ένας Αφρικανός σπουδαγμένος στην Αγγλία, στην Αμερική και τη Γαλλία, κατευθύνονται με τις καμήλες τους προς το τούρκικο φρούριο Τουρμπάν. Εκεί κρατείται αιχμάλωτος ο μικρός πρίγκηπας Σαούντ. Τον κρατά αιχμάλωτο ο θείος του, Αμπντουλλάχ Πασάς με σκοπό να πάρει, είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο, την εξουσία μετά το τέλος του Μεγάλου Πολέμου. Αποστολή τους είναι να απελευθερώσουν το μικρό παιδί από τους Τούρκους.

Μετά από τα «Κέλτικα», η πρώτη ιστορία από τα «Αιθιοπικά» είναι άκρως απογοητευτική. Το σενάριο δεν έχει κάποια ιδιαιτερότητα, και φαίνεται επαναλαμβανόμενο. Μερικοί διάλογοι είναι πάρα πολύ καλοί, με τα καλύτερα σημεία να προέρχονται από τα αποσπάσματα του Κορανιού. Ο Κας είναι ένας αρκετά ενδιαφέρον χαρακτήρας, αν και δίνονται σχετικά λίγα για εκείνον. Το χρώμα με απογοήτευσε πάρα πολύ, και αυτό ίσως οφείλετε ολίγον τι στα σχέδια που είναι από τα χειρότερα του Κόρτο μέχρι στιγμής. Γενικά, πολύ απογοητευτική ιστορία, η οποία κρίση μου όμως επηρεάζεται από τα «Κέλτικα», καθώς μετά από 6 αριστουργηματικές ιστορίες είναι δύσκολο να προσαρμοστείς σε κάτι κατώτερο…

ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ: 13 Σεπτεμβρίου 1918. Ο Κόρτο Μαλτέζε έχει μια σοβαρή λογομαχία με τον διοικητή του βρετανικού οχυρού, τον άκαμπτο λοχαγό Μπραντ, που φημολογείται ότι είναι δειλός. Ο Μπραντ, που λατρεύει την ποίηση του Αρθούρου Ρεμπώ, φέρεται άσχημα στον πολεμιστή Κας που ο Κόρτο υπερασπίζεται.

Ο τίτλος είναι από τους λιγότερο ευρηματικούς που έχει δημιουργήσει ο Hugo Pratt. Ο τίτλος δεν σε βάζει καθόλου στη μαγεία της ιστορίας, κάτι που ενόχλησε πάρα πολύ. Προς έκπληξή μου όμως η ιστορία, παρ’ ότι τον απογοητευτικό τίτλο, είναι πάρα πολύ καλή. Καταρχήν, τα ποιήματα που συμπεριλήφθηκαν είναι από τα αγαπημένα μου και χαίρομαι που συμπεριλήφθηκε. Επιπλέον, το χρώμα και το σχέδιο είναι πάρα πολύ καλά, πράγματα που κάνουν καλύτερη την ανάγνωση.

Το μεγαλύτερο όπλο της ιστορίας όμως δεν είναι αυτό. Η δουλειά που έχει γίνει πάνω στους χαρακτήρες είναι άκρως αριστουργηματική! Καταρχήν, ο χαρακτήρας που εισάγεται στην ιστορία, ο λοχαγός Μπραντ, δημιουργεί αισθήματα στον αναγνώστη αγάπης-μίσους, κάνοντάς τον ιδιαίτερα αγαπητό θα έλεγα. Ο Κας εξελίσσεται ως χαρακτήρας μετά το «Στο Όνομα Του Ελεήμονα Και Σπλαχνικού Αλλάχ» με μεγάλη ταχύτητα, μετατρέποντάς τον σε έναν επαναστάτη, αντί-ρατσιστή και ιδεαλιστή. Μπορώ να πω πώς μετά από αυτή την ιστορία δέθηκα με τον χαρακτήρα.

Το φινάλε όμως είναι το καλύτερο κομμάτι της ιστορίας. Το τελειωτικό χτύπημα του Κόρτο Μαλτέζε ήταν και πολύ συγκινητικό. Από τα καλύτερα φινάλε σε ιστορία κόμικς όλων των εποχών!

...ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΟΥΛΙΕΤΕΣ: 1918. Μέσα στην καρδιά της ερήμου της Αιθιοπίας, στην κοιλάδα των διαβόλου, ο Κόρτο Μαλτέζε και ο Κας συναντούν τον Σαμαέλ, τον μεγαλύτερο από τους Αβησσινούς μάγους και πιθανόν έκπτωτο άγγελο, ο οποίος θα τους αποκαλύψει κάποια πράγματα για το μέλλον τους.

Ο τίτλος είναι θα έλεγα ολίγον τι «παραπλανητικός». Δεν γνωρίζουμε τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα της ιστορίας μέχρι τις τελευταίες σελίδες. Η σύγκρουση 2 εθνών, με μοναδικό τρόπο ειρήνης την αγάπη, είναι πολύ ρομαντικό όσο και ποιητικό, ακριβώς το στοιχείο των ιστοριών του Κόρτο Μαλτέζε. Για αυτό το λόγο η ιστορία είχε μία μεγάλη σεναριακά ευκαιρία. Και όμως ο Pratt δεν το έκανε. Αντιθέτως, επικεντρώθηκε στο υπερφυσικό στοιχείο, στη χειρομαντεία και στον προφήτη. Ο προφήτης μας μίλαγε για το αβέβαιο μέλλον του Κόρτο, και αυτό το story το συνέχισε μέχρι τέλους, και το story με την διαμάχη των 2 εθνών ήρθε σε 2η μοίρα. Νιώθω μικτά ως προς αυτή την απόφαση. Από την μία χάνετε μία μεγάλη ευκαιρία για ένα άκρως ενδιαφέρον σενάριο. Από την άλλη χωρίς τον προφήτη, δεν θα είχαμε μερικούς από τους καλύτερους διαλόγους σε κόμικς του Κόρτο Μαλτέζε! Τελικά, πιστεύω πως δεν έγινε καλή κατανομή σελίδων και θα μπορούσαν και τα 2 stories να συνυπάρχουν αν είχε γίνει καλύτερη δουλειά στη πλοκή.

Πέρα από αυτά όμως, η ιστορία αποτελεί πραγματικό διαμάντι. Όπως ανέφερα παραπάνω η ιστορία περιέχει μερικούς εξαιρετικούς διαλόγους, αλλά και πράξεις που προκαλούν δέος. Το καλύτερο κομμάτι στην ιστορία όμως είναι το σχέδιο και το χρώμα. Πρώτα, το σχέδιο που είναι το πιο καλοφτιαγμένο από όλες τις ιστορίες του Κόρτο ως τώρα. Πολύ καλές γωνίες, πολύ όμορφος σχεδιασμός. Το χρώμα είναι τρομερό. Μερικοί μπορεί να πιστέψουν πως η ιστορία χρωματίστηκε και σχεδιάστηκε παράλληλα. Τόσο καλό χρώμα! Η Zanotti χρειάζεται πολλά credit για την εξαιρετική δουλειά της!

Οι 4 αυτές ιστορίες πρωτοεκδόθηκαν στα γαλλικά Pif Gadget #179 (27/7/1972), #183 (31/8/1972), #194 (16/11/1972), #204 (22/01/1973). Η ιστορία "Burlesca e no tra Zuyydcoote & Bray Dunesείναι η 6η ιστορία στο συγκεντρωτικό άλμπουμ Les Celtiques, που κυκλοφόρησε από την Casterman τον Απρίλιο του 1980. Οι υπόλοιπες τρεις ("Nel Nome di Allah misericordioso e compassionevolle", "L' ultimo colpo", "...e di altri Romei e di altri Giuliette") είναι οι πρώτες 3 ιστορίες του συγκεντρωτικού άλμπουμ "Les Ethiopiques" που εκδόθηκε από την Casterman το 1978. Τα εξώφυλλα και οι ιστορίες έγχρωμες πάρθηκαν από την έκδοση Corto Maltese Poche #19-22, που κυκλοφόρησαν τον Ιούνιο του 2008 (#19-21) και τον Οκτώβριο του 2008 (#22). Και στις 4 ιστορίες το σενάριο και τα σχέδια αποδίδονται στον Hugo Pratt και τα χρώματα στην Patrizia Zanotti. Για την ελληνική έκδοση, η μετάφραση και η επιμέλεια έγιναν από τον Λευτέρη Ταρλαντέζο, με υπεύθυνο έκδοσης τον Λεωκράτη Ανεμοδουρά.

ΙΩΝΑΣ ΑΓΓΕΛΗΣ

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Ξεκινούν από 15 Ιουλίου οι "Μεγάλες Ιστορίες Disney - Τα Άπαντα Του Ρομάνο Σκάρπα"!

Πέρσι ήταν μία αποικοδομητική χρονιά για τα Ελληνικά Disney κόμικς, καθώς ήρθαν στα Ελληνικά “Τα Άπαντα Του Ρομάνο Σκάρπα”, ενός από τους σημαντικότερους δημιουργούς Ιταλικών Disney κόμικς. Η Καθημερινή, λοιπόν, έφερε με τα Κυριακάτικα φύλλα της, 7 τόμους, οι οποίοι κυκλοφόρησαν από τις 30 Ιουλίου μέχρι και τις 10 Σεπτεμβρίου. Και οι 7 τόμοι των 180 σελίδων που αντιστοιχούν στους Ιταλικούς τόμους #1-4 (κάθε Ιταλικός τόμος αντιστοιχεί σε 2 Ελληνικούς). Και οι 7 είχαν μεγάλη επιτυχία, και πήραν κυρίως θετικές κριτικές. Πολλοί βέβαια έκριναν την ποιότητα και την έλλειψη αφιερωμάτων, αν και εγώ προσωπικά είμαι κάτι παραπάνω από ικανοποιημένος!


Αρκετά όμως με το παρελθόν! Ώρα να κοιτάξουμε το μέλλον. Ή μάλλον το άμεσο μέλλον. Ή ακόμα καλύτερα το αύριο. Κυριολεκτικά! Αύριο, 8 Ιουλίου, κυκλοφορεί ο πρώτος τόμος της συνέχειας της έκδοσης, δηλαδή ο 8ος τόμος του “Μεγάλες Ιστορίες Disney – Τα Άπαντα Του Ρομάνο Σκάρπα”! Από τις 15 Ιουλίου για τις επόμενες 10 Κυριακές θα πάρουμε ακόμα 24-30 ιστορίες! Βέβαια, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τα περιεχόμενα κάθε Ελληνικού τόμου, καθώς άμα κρίνουμε από την προηγούμενη χρονιά οι ιστορίες θα μπουν ανακατεμένες, με κάθε αντίστοιχο Ιταλικό τόμο χωρισμένο στα 2. 

Με βάση την υπάρχουσα διαφήμιση και τις καταχωρήσεις στο ISBN μπορούμε να κάνουμε μερικές ενδιαφέρουσες προβλέψεις. Μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου (που είναι πιθανό, αν σκεφτούμαι τις περσινές ημερομηνίες) θα πάρουμε 10 ακόμη τόμους, τους #8-17

Ας περάσουμε στις πληροφορίες κάθε ανακοινωθέν Ελληνικού τόμους #8-17, με δίπλα από κάθε καταχώρηση το αντίστοιχο Ιταλικό εξώφυλλο, με κάθε επιφύλαξη για αλλαγή σειράς (καθώς όλα τα περιμένεις από την Καθημερινή:


■ Νο8 – Ο Ντόναλντ Πράκτωρας Του FBI
Σελίδες: 176
Ημερ/νία: 15 Ιουλίου
Κύρια Ιστορία: Ο Ντόναλντ Πράκτωρας Του FBI (31 σελ.)
Ιταλικός Τόμος: Numero 5

■ Νο9 – Ο Αυτοκράτορας Του Μίκυ Σίτι
Σελίδες: 176
Ημερ/νία: 22 Ιουλίου
Κύρια Ιστορία: Ο Αυτοκράτορας Της Καλισότα (69 σελ.)
Ιταλικός Τόμος: Numero 5


■ Νο10 – Η Πεταλούδα Του Κολομβού
Σελίδες: 176
Ημερ/νία: 29 Ιουλίου
Κύρια Ιστορία: Η Πεταλούδα Του Κολομβού (61 σελ.)
Ιταλικός Τόμος: Numero 6

■ Νο11 – Η Αιώνια Φλόγα Της Καλχόα
Σελίδες: 176
Ημερ/νία: 5 Αυγούστου
Κύρια Ιστορία: Η Αιώνια Φλόγα Της Καλχόα (63 σελ.)
Ιταλικός Τόμος: Numero 6


■ Νο12 – Τα Έλατα Των Ιμαλαίων
Σελίδες: 176
Ημερ/νία: 12 Αυγούστου
Κύρια Ιστορία: Τα Έλατα Των Ιμαλαίων (31 σελ.)
Ιταλικός Τόμος: Numero 8

■ Νο13 – Το Κυνήγι Της Γραφομηχανής
Σελίδες: 176
Ημερ/νία: 19 Αυγούστου
Κύρια Ιστορία: Το Κυνήγι Της Γραφομηχανής (31 σελ.)
Ιταλικός Τόμος: Numero 8


■ Νο14 – Ο Μαθηματικός Παπαγάλος
Σελίδες: 176
Ημερ/νία: 26 Αυγούστου
Κύρια Ιστορία: Ο Μαθηματικός Παπαγάλος (29 σελ.)
Ιταλικός Τόμος: Numero 7

■ Νο15 – Το Καρναβάλι Του Ντόναλντ Μακ Ντακ
Σελίδες: 176
Ημερ/νία: 2 Σεπτεμβρίου
Κύρια Ιστορία: (31 σελ.)
Ιταλικός Τόμος: Numero 1


■ Νο16 – Ο Δραπέτης Του Αλκατράζ
Σελίδες: 176
Ημερ/νία: 9 Σεπτεμβρίου
Κύρια Ιστορία: Ο Δραπέτης Του Αλκατράζ (66 σελ.)
Ιταλικός Τόμος: Numero 9

■ Νο17 – Το Κοραλλένιο Καγκουρώ
Σελίδες: 176
Ημερ/νία: 16 Σεπτεμβρίου
Κύρια Ιστορία: Το Κοραλλένιο Καγκουρώ (66 σελ.)
Ιταλικός Τόμος: Numero 9

Ένα ακόμα Καλοκαίρι της Disney! Μην χάσετε τον 8ο τόμο αύριο, 8 Ιουλίου, με την “Καθημερινή Της Κυριακής”!


ΙΩΝΑΣ ΑΓΓΕΛΗΣ

Αντίο, Steve Ditko [1927-2018]

Ο καλλιτέχνης Steve Ditko (1927-2018), ο οποίος συν-δημιούργησε τον Spider-Man και τον Doctor Strange με τον Stan Lee, δυστυχώς απεβίωσε στην ηλικία των 90 ετών.

Το Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Υόρκης επιβεβαίωσε το θάνατό του στο The Hollywood Reporter, σήμερα στις 7 Ιουλίου.  Δεν αναφέρθηκε αιτία θανάτου. Ο Ditko βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στις 29 Ιουνίου και πιστεύεται ότι πέθανε περίπου δύο ημέρες νωρίτερα.
Το 1961, οι Ditko και Lee δημιούργησαν το Spider-Man. Ο Lee, ο αρχισυντάκτης στη Marvel Comics, έδωσε στον Ditko την αποστολή, αφού δεν ήταν ικανοποιημένος με τη δουλειά του Jack Kirby για την ιδέα ενός εφηβικού υπερήρωα με δυνάμεις αράχνης. Η εμφάνιση του Spider-Man - η ενδυμασία, οι εκτοξευτές ιστού, το κόκκινο και το μπλε χρώμα - όλα προέρχονταν από τον Ditko. Ο Spider-Man εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Amazing Fantasy No. 15. Το κόμικ ήταν μία απροσδόκητο επιτυχία και ο χαρακτήρας εκτινάχθηκε σε δική του έκδοση, το The Amazing Spider-Man. Ο Ditko βοήθησε να δημιουργηθούν τέτοιοι κλασικοί χαρακτήρες Spider-Man όπως οι Doctor Octopus, Sandman, Lizard και Green Goblin. Το run του Ditko ολοκληρώθηκε με το τεύχος 38.


Το 1963, ο Ditko δημιούργησε τον σουρεαλιστικό και ψυχεδελικό ήρωα, Doctor Strange. Ο χαρακτήρας έκανε το ντεμπούτο του στο Strange Tales No. 110 και ο Ditko συνέχισε το comic από το τεύχος 146, που καλύπτει τον Ιούλιο του 1966.

Μετά από αυτό, ο Ditko άφησε τη Marvel Comics έπειτα από μία σύγκρουση με τον Lee, οι αιτίες του οποίου παραμένουν μέχρι και σήμερα άγνωστες. Οι 2 συνάδελφοι δεν είχαν μιλήσει για αρκετά χρόνια. Ο Ντίκο δεν εξήγησε ποτέ την πλευρά του και ο Λι δήλωσε ότι δεν ξέρει πραγματικά ποιο ήταν το κίνητρο για την έξοδο του Ditko. Η καλύτερη εξήγηση δείχνει ότι ο Ditko ήταν απογοητευμένος από την επίβλεψη του Lee και την αποτυχία του να μοιραστεί σωστά τα κέρδη για τις συνεισφορές του Ditko στον Spider-Man και τον Doctor Strange. Ο χαρισματικός Lee ήταν πάντα το πρώτο πρόσωπο του Marvel Comics, αλλά ο Ditko (και ο Jack Kirby) σκέφτηκαν ότι ο Lee ενδιαφέρεται περισσότερο για την αυτοπροβολή του από το να πουλάει κόμικς για την εταιρεία και, συνεπώς, υπονοούσε ότι άξιζε το μερίδιο του λέοντος στα κέρδη για τη δημιουργία χαρακτήρων στο σύμπαν της Marvel.

Ο Ditko συνέχισε να εργάζεται για τους Charlton, DC Comics και άλλους μικρούς ανεξάρτητους εκδότες. Επέστρεψε στη Marvel το 1979, όπου εργάστηκε στο Machine Man και στους Micronauts, και συνέχισε να εργάζεται για αυτούς ως freelancer στη δεκαετία του 1990. Μεταξύ των τελευταίων του δημιουργιών ήταν το Squirrel Girl το 1992, το οποίο έχει γίνει φαβορί τα τελευταία χρόνια.
Μετά τη δουλειά του στο Marvel, ο Ditko είναι ίσως ο πιό γνωστός για τη δημιουργία του Mister Α το 1967. Ο χαρακτήρας ενέπνευσε την αντικειμενική φιλοσοφία του Ayn Rand, την οποία ο Ditko ήταν καυτός πιστός από τα μέσα της δεκαετίας του '60. Άλλοι εμπνευσμένοι από χαρακτήρες που ο Ditko δημιούργησε περιλάμβαναν το The Question για τη DC Comics.

ΙΩΝΑΣ ΑΓΓΕΛΗΣ

Η Νέα Γενιά του Roy Race Έρχεται από τη Rebellion Comics!


Τα τελευταία χρόνια, η εκδοτική Rebellion Comics μας έλεγε πως θα εκδοθεί νέα έκδοση του Roy Race, η οποία θα λειτουργεί ως remake του ήρωα (δηλαδή μία ολοκαίνουρια αρχή, χωρίς να έχει έμμεση σχέση με τα προηγούμενα κόμικ του ήρωα). Ανακοινώθηκε λοιπόν, σήμερα, 23 Απριλίου, ότι 3 νέες εκδόσεις του ήρωα (για την ακρίβεια 6, καθώς θα εκδοθούν και 3 spinoff) θα ξεκινήσουν να εκδίδονται από τον Σεπτέμβριο του 2018.

Η ιστορία μιλάει για τον νεαρό 16-χρονο Roy Race, που μπαίνει στη βρετανική ομάδα της Melchester, την Melchester Rovers! Και από εκεί η περιπέτεια ξεκινά...

Τα νέα λοιπόν graphic novels θα κυκλοφορούν τρεις φορές το χρόνο κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής σεζον με τρία μυθιστορήματα 56 σελίδων ανά σεζόν, που ξεκινούν τον Σεπτέμβριο του 2018, και συνεχίζουν τον Ιανουάριο του 2019 και τον Απρίλιο του ίδιου έτους. Τα γραφικά μυθιστορήματα θα γραφτούν από τον Rob Williams (Judge Dredd, Suicide Squad, Amazing Spider-Man)  και θα σχεδιαστούν από τον Ben Willsher (2000 AD, Doctor Who Magazine) και όλα ξεκινούν στις 6 Σεπτεμβρίου 2018 με το Roy of the Rovers: Kick-Off.

Η νέα Άγια Τριάδα του Ρόυ Ρέης!
Παράλληλα με τα γραφικά μυθιστορήματα, η Rebellion έχει προσλάβει τον Tom Palmer (Foul Play) για να γράψει 3 βιβλία μυθοπλασίας μέσης ποιότητας μαζί με τα graphic novels που ξεκινούν τον Οκτώβριο του 2018 και συνεχίζονται τον Φεβρουάριο του 2019 και τον Μάιο του 2019. Το πρώτο από τα spinoff άλμπουμ, «Roy of the Rovers: Scouted» , θα κυκλοφορήσει στις 4 Οκτωβρίου 2018.

Η Rebellion επιπλέον ανακοίνωσε την έκδοση της εβδομαδιαίας έκδοσης, στο ιστορικό Match Of The Day από τις 5 Ιουνίου, μέχρι και τις 21 Αυγούστου. Δηλαδή, για 12 εβδομάδες θα παίρνουμε νέες ιστορίες Ρέης, σε εβδομαδιαία έκδοση, μετά από 17 χρόνια! Οι δημιουργοί που θα αναλάβουν την εβδομαδιαία έκδοση είναι στο σενάριο οι Rob Power & Keith Richardson και στα σχέδια η Lisa Henke!

"Το Roy Of The Rovers είναι μία από τις σημαντικότερες σειρές κόμικς. Μεγάλωσα διαβάζοντας ποδοσφαιρικές περιπέτειες του Roy Race, γι 'αυτό είμαι απολύτως ενθουσιασμένος που είμαι μέλος της ομάδας που φέρνει τον Roy πίσω για μια νέα γενιά! Όλοι φαινόταν να μεγαλώνουν λίγο πιο γρήγορα και ήθελαν ιστορίες πιο ρεαλιστικές."
- Rob Williams

Το εξώφυλλο της μηνιαίας
έκδοσης του Roy of the Rovers
το 1994.
Ας θυμίσουμε λίγο το χρονικό του ήρωα. Το κόμικς Roy of the Rovers έκανε το ντεμπούτο του στο Tiger, στις 11 Σεπτεμβρίου 1954. Μετά από 22 χρόνια, με τον φαινομενικά αιώνιο πάντα νεαρό Ρόυ Ρέης να διευθύνει την ομάδα του Melchester Rovers, αντιμετωπίζοντας διάφορες δυσκολίες με τη πορεία του χρόνου. Το 1976, ο Roy αποφοίτησε στο δικό του πλέον εβδομαδιαίο κόμικ «Roy Of The Rovers», το οποίο έτρεξε για 851 τεύχη, μέχρι το 1993. Η επιτυχία ήταν απίστευτη, με το κόμικ που πουλάει τακτικά 450.000+ αντίτυπα κάθε εβδομάδα. Δυστυχώς, καθώς τα χρόνια συνεχίστηκαν και οι πωλήσεις μειώθηκαν, ο παλιός Roy αποσύρθηκε από το παιχνίδι, με τραγικό τρόπο, με μία συντριβή ελικοπτέρου στο τελευταίο τεύχος του εβδομαδιαίου κόμικ… Ο Roy Race επέστρεψε στο πλέον μηνιαίο Roy Of The Rovers το 1993. Αλλά το ατύχημα με το ελικόπτερο του είχε κοστίσει το περίφημο αριστερό του πόδι, ακρωτηριασμένο μετά το ατύχημα. Οι δημιουργοί πέρασαν στον γιο του Roy, με ένα νέο, πιο πικρό σύνολο παραμυθιών που στόχευαν περισσότερο σε μια εφηβική αγορά. Διάφορες επαναλήψεις του Roy Of The Rovers έχουν τρέξει από τότε, είτε ως "best of" συλλογές, είτε σε μικρότερες λωρίδες σε ποδοσφαιρικά περιοδικά όπως Match of the Day και Shoot! Διάφοροι δημιουργοί του ήρωα είναι οι Tom Tully, Ian Rimmer, Yvonne Hutton, David Sque, Mike White, Barrie Mitchell, Rob Davis, David Jukes, Sean Longcroft και Garry Marshall.

Έφτασε λοιπόν η στιγμή που ο ήρωας που πολυαγαπήσαμε μέσα από το Ζαγκόρ, το Δυναμικό Αγόρι, και πρόσφατα σε 7 αυτόνομα άλμπουμ, θα επιστρέψει, δίνοντας μία νέα πνοή στον Βρετανικό θρύλο του ποδοσφαίρου! Σεπτέμβριε δεν μπορούσες να ήσουν πιο κοντά;

ΙΩΝΑΣ ΑΓΓΕΛΗΣ

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Ο Ρόυ που αγαπήσαμε και η αυγή της νέας εποχής…

"Ο ΡΟΫ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΕΙ "
(περιοδικό "Αγόρι")

(του Νίκου Δημ. Νικολαΐδη)

Γνώρισα τον ξανθομάλλη σέντερ-φορ που ηγούνταν μιας Αγγλικής ομάδας μέσα από τις σελίδες ενός περιοδικού τσέπης, μια εποχή που δείχνει πια μακρινή, τόσο μακρινή… ήμουν δεν ήμουν 8 ετών, όταν, ξεφυλλίζοντας το θρυλικό «Ζαγκοράκι» (1970-1975) του Στέλιου Ανεμοδουρά, αντίκρισα έκθαμβος τα σχέδια μιας ποδοσφαιρικής ιστορίας που αληθινά με σημάδεψαν. Έως τότε δεν είχα ακόμη πατήσει το πόδι μου σε γήπεδο, με εξαίρεση, ίσως, κάποιες λίγες φορές που ο πατέρας μου με είχε πάρει παρέα, σε παιχνίδι του αγαπημένου του (στην πορεία και «μου») Αιγάλεω, αλλά για μένα μάλλον… πέρα έβρεχε. Απ’ τα ελάχιστα που θυμάμαι είναι ότι μου είχε κάνει εντύπωση το μαλλί (η «κορφή» που λέμε) του Φράγκου Μαρτίνου, ενός από τους πιστότερους παίκτες της ομάδας.

EsseGesse - Η Θρυλική Τριάδα

Άραγε υπάρχει το μυστικό της επιτυχίας; Γνωρίζει κανείς τον σίγουρο δρόμο προς αυτή;; Μήπως το βασικό συστατικό της είναι η σκληρή δουλειά κι η απόλυτη αφοσίωση, όπως θα έλεγαν κάποιοι;; Μήπως το σταλμένο από το Θεό, εξαιρετικό ταλέντο; Ή ίσως το μαγικό άγγιγμα της ανένταχτης Θεάς Τύχης, όπως λένε κάποιοι άλλοι… Στην περίπτωση των EsseGesse η απάντηση είναι περίπλοκη και θεωρώ ότι περιλαμβάνει τόσα κι άλλα τόσα… Έχουν γραφτεί για αυτούς τόσα πολλά αφιερώματα, σε τόσες πολλές σελίδες σε Ελλάδα, Ιταλία κι αλλού, που το θέμα της ζωής και της παρουσίασης του έργου τους έχει σχεδόν εξαντληθεί… Έτσι εμείς θα παρουσιάσουμε μια πιο συναισθηματική ματιά…

Η Ευρώπη έχει μόλις αρχίσει να συνέρχεται από την πιο τραγική στιγμή της ιστορίας της, τον πολύνεκρο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που άφησε πίσω του στάχτη, αποκαΐδια και θάνατο… Άφησε όμως και νωπές μνήμες του τερατώδους σημείου στο οποίο μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος, «αναγκάζοντας» τους λαούς του κόσμου να είναι πιο προσεκτικοί… Έτσι σε μια Ευρώπη που στέκεται και πάλι στα πόδια της, οι δημιουργοί κόμικς άρχισαν να πολλαπλασιάζονται με ραγδαίους ρυθμούς, ρίχνοντας και κάποιες κλεφτές ματιές στην τεράστια αγορά της Αμερικής, εκεί όπου οι σούπερ ήρωες είχαν εκρηκτική άνοδο…

Γεννημένοι κι οι τρεις στο Τορίνο, σχεδόν την ίδια χρονιά, ο Pietro Sartoris (15/8/8 1926), ο Dario Guzzon (04/01/1926)  και ο Giovanni Sinchetto (05/4/1922), έμελλε να συναντηθούν από ένα παιχνίδισμα της τύχης και να δημιουργήσουν τη γνωστή ομάδα των EsseGesse (έμπνευση του Sartoris που αγαπούσε πολύ τα ακρωνύμια, τους γρίφους και τους αναγραμματισμούς λέξεων)…

Έτσι λοιπόν η τύχη ένωσε αρχικά το 1948 τους Σαρτόρις και Γκουζόν οι οποίοι ήταν και συνομήλικοι, καθώς ακολούθησαν την ίδια σχολή και μάλιστα πήραν το δίπλωμα τους ως καθηγητές γυμνασίου… Εκεί αντάλλασσαν απόψεις και σκέψεις… Η τύχη όμως είχε άλλα σχέδια για τους δυο τους… Ο Γκουζόν ακολούθησε διάφορες σχολές τεχνών, μέχρι που κατάφερε να θητεύσει στην Ιταλική Ακαδημία Καλών Τεχνών και στη συνέχεια να προσληφθεί στον εκδοτικό οίκο Taurina… Μάλιστα όπως λένε μεσολάβησε ο ίδιος ώστε να προσληφθεί στον ίδιο οίκο κι ο φίλος του ο Σαρτόρις… Εκεί η φιλία τους ενισχύθηκε… Οι μέρες όμως του οίκου δεν ήταν πολλές και μοιραία λόγω κακοδιαχείρισης, χρεοκόπησε… Οι δυο τους δούλεψαν σε διάφορους εκδοτικούς οίκους χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, ώσπου κατέληξαν στον οίκο Torelli… Εκεί η Θεά Τύχη έβαλε και πάλι το χέρι της… Συνάντησαν τον Σιντσέτο που ήδη εργαζόταν εκεί κι είχε κάνει ντεμπούτο στον κόσμο των κόμικς με τη σειρά «Μασκοφόρος Κεραυνός» και στη συνέχεια με το «Ο Τυφώνας Καρνέρα»…


Η ομάδα των τριών έδεσε αμέσως μεταξύ τους…Οι σχέσεις τους από επαγγελματικές έγιναν γρήγορα προσωπικές και φιλικές… Η μαγιά ήταν εξαιρετική αν και οι πρώτες δουλειές δεν είχαν την απήχηση που περίμεναν… Μικρές σειρές σε μικρής κυκλοφορίας περιοδικά όπως OLENWALD THE NIBELUG βασισμένο στον γνωστό χαρακτήρα του Prince Valiant, που σταμάτησε σχετικά σύντομα… Η πρώτη αξιόλογη προσπάθεια με την υπογραφή τους έγινε με τη σειρά KINOWA με σεναριογράφο τον επίσης φίλο τους, Andrea Lavezzolo… 

Ένας άνδρας πέφτει σε ενέδρα Ινδιάνων, χάνει την οικογένεια του, του παίρνουν το σκαλπ και τον αφήνουν νεκρό στην έρημο…Μα εκείνος καταφέρνει να σωθεί και φορά μια μάσκα δαίμονα ζητώντας εκδίκηση…


Ψάχνοντας όμως ακόμη κι οι ίδιοι την ταυτότητα τους, μεταπηδούσαν σε διάφορους εκδοτικούς οίκους προσπαθώντας να βρουν το δικό τους εκδοτικό «σπίτι»… Τελικά ζήτησαν ευγενικά από τον Lavezzolo να σταματήσουν τη συνεργασία τους, γιατί θεώρησαν ότι το σενάριο του υποβάθμιζε τον χαρακτήρα τους… Είπαμε, αναζητούσαν κι οι ίδιοι την ταυτότητα τους… Ο χαρακτήρας τελικά σταμάτησε μετά λίγα ακόμη επεισόδια…

Η 1η Ιουλίου 1951 ήταν η πιο σημαδιακή μέρα για την νεανική τριάδα που έβαλε την υπογραφή της ως EsseGesse… Εκδίδεται ο Καπταιν Μίκυ… Ένας δεκαεξάχρονος νεαρός ολομόναχος στον κόσμο που γίνεται φίλος με δυο ασυμβίβαστους και περίεργους τύπους, τον Τσικουδιά και τον Δρ. Αφαίμαξη (σε ελληνική μετάφραση) και εντάσσεται στο σώμα των Ρέϊντζερ της Νεβάδα, γίνεται λοχαγός και συνδέεται συναισθηματικά με τη νεαρή Σούζυ

Η σειρά συνεπαίρνει και τους ίδιους τους δημιουργούς της… Ο Γκουζόν κάνει εξαιρετική δουλειά στα σχέδια, ο Σαρτόρις κι ο Σιντσέτο μεγαλουργούν στο σενάριο… Η σειρά εκτοξεύεται σε αστρονομικά νούμερα κυκλοφορίας… Η επιτυχία έχει αρχίσει να χτυπά δυνατά την πόρτα τους…

Εκείνοι συνεπαρμένοι από την απήχηση των ιστοριών τους, γράφουν καινούργιες όπως ο «Μαύρος Καβαλάρης» και «Capitan Walter» δυο σειρές Western που φυσικά δεν είχαν επιτυχία ανάλογη του Μίκι, αλλά και το «Il Piccolo Trapper» μια σειρά πάνω στην οποία βασίστηκε ο ΜΠΛΕΚ και στην οποία πρωτοπαρουσιάζεται, φυσικά πολύ διαφορετικός σε σχέση με τη συνέχεια…

Η Θρυλική τριάδα διέβλεψε ότι ο ξανθός κυνηγός έχει…μέλλον κι έτσι άρχισαν να σχεδιάζουν νέες ιστορίες με εκείνον πρωταγωνιστή… Έτσι την 1η Οκτωβρίου 1954 ο Μπλεκ γεννιέται και μεγαλουργεί… Η πορεία της ζωής του συνεχίζεται μέχρι το 1965, σχεδόν για 12 χρόνια και πάνω από 600 επεισόδια…Η γνωστή σε όλους μας σειρά γνωρίζει τεράστια επιτυχία όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά και σε όλη την Ευρώπη (ιδιαίτερα στη Βαλκανική) αλλά και στη Γαλλία… Μα οι οικονομικές διαφορές της τριάδας με τον εκδοτικό οίκο που τους στεγάζει, μοιάζουν αγεφύρωτες… Τελικά οι τρεις τους οδηγούνται σε παραίτηση, χάνοντας όμως το δικαίωμα να συνεχίζουν να γράφουν ιστορίες για τον χαρακτήρα που τους εκτόξευσε στο εκδοτικό γίγνεσθαι, καθώς ο οίκος κερδίζει τα δικαιώματα… Πολλοί σεναριογράφοι και σκιτσογράφοι (ακόμη και οι δικοί μας Στέλιος Ανεμοδουράς και Βύρωνας Απτόσογλου) συνεχίζουν την κληρονομιά του ΜΠΛΕΚ, γράφουν εντελώς νέες δικές τους ιστορίες προσπαθώντας να φτάσουν στο ίδιο επίπεδο, μα εκείνες αν και ενδιαφέρουσες, δεν έφτασαν ποτέ το επίπεδο των EsseGesse, κάτι το οποίο φάνηκε και στον αριθμό των αντιτύπων που πωλούνταν κάθε μήνα… 

Η ανάγκη για δουλειά αλλά και για δημιουργία, οδήγησε την τριάδα στη δημιουργία ενός νέου ήρωα… Ki επειδή λένε ότι ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει, στηρίζονται στην ίδια πετυχημένη συνταγή γουέστερν που μεσουρανούσε στους κινηματογράφους της εποχής… Το όνομα αυτού Alan Mistero ή ΟΜΠΡΑΞ στα ελληνικά…
   
Ο ήρωας με τους αταίριαστους φίλους του (Φαγάνας & Βαρώνος Ντε Καστανιάκ) που ξεπερνά όλα τα εμπόδια με όπλο όχι μόνο τη σωματική ρύμη αλλά και την ικανότητα του στις μεταμφιέσεις… Ενδιαφέρουσα σειρά χωρίς όμως αντίστοιχη επιτυχία με τον Μίκι ή τον Μπλεκ… Σταμάτησε μετά από 23 τομάκια… 

Οι τρεις φίλοι εξακολουθούν να επιμένουν… Αφού απέτυχε η σειρά που είχε βασιστεί στον πετυχημένο Μίκι, δημιούργησαν νέο χαρακτήρα βασισμένο αυτή τη φορά στον πετυχημένο Μπλεκ… Τον μοναδικό ΛΟΧΑΓΟ ΜΑΡΚ… Με πολλά κοινά στοιχεία αλλά ταυτόχρονα πιο γήινο, πιο αληθοφανή, που δεν πλακώνει τους Άγγλους κατά δεκάδες, πιο ντελικάτο, απαλλαγμένο από εγωπάθειες και υπεροψίες που δημιουργεί ο ηρωισμός, με φίλους πιο ικανούς από τους αντίστοιχους του Μπλεκ και με κάποιο ιστορικό υπόβαθρο… Ο Μίστερ Μπλουφ, πρώην τυχοδιώκτης της Καραϊβικής με το σκύλο του τον Φλοκ, ο Θλιμμένος Μπούφος Αρχηγός των 4 Φυλών Μεγάλων Λιμνών του Οντάριο…Επίσης ο Μαρκ έχει μνηστή, την Μπέτυ, διοικεί με μαεστρία μια ισχυρή ομάδα πολιτοφυλακής τους Λύκους του Οντάριο, συμμετέχει σε στρατιωτικά συμβούλια κλπ κλπ…

Παρουσίασαν τον ήρωα στον εκδοτικό οίκο του Sergio Bonelli και σε άλλους οίκους στην Γαλλία όπως ο γνωστός οίκος LUG, οι οποίοι ενθουσιάζονται και τους υπογράφουν συμβόλαιο με καλές απολαβές το 1966… Η σειρά εκτοξεύεται σε νούμερα υψηλότατα… Η επιτυχία και η ζήτηση είναι τεράστια κι ο οίκος Bonelli ζητά ολοένα και περισσότερες ιστορίες… Η ομάδα όμως αδυνατεί να αντεπεξέλθει… Έτσι για να καλύψουν το κενό, βάζουν 68 μόνο σελίδες αυτοτελών ιστοριών του Μαρκ και συμπληρώνουν τις 100 με επανεκδόσεις του Όμπραξ αλλά και του Μπλεκ… Είπαμε ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει κι έτσι Γκουζόν και Σιντσέτο στα μολύβια με τον Σαρτόρις στο σενάριο… Μπορεί το σχέδιο να είναι πάντα υποκειμενικό αλλά ο Σιντσέτο σχεδόν το μονοπωλεί…

Φτιάχνουν 281 εξαιρετικά επεισόδια με κινηματογραφική πλοκή, στα 30 εκ των οποίων συμμετέχει η Lina Buffolente… Μα ο χρόνος είναι ανίκητος… Η ομάδα παρουσιάζει σημάδια κόπωσης, ενώ και κάποια προβλήματα υγείας τους βάζουν εμπόδια στην παραγωγή νέων ιστοριών… Έτσι αρχίζουν οι επανεκδόσεις… Το ενδιαφέρον του κοινού παραμένει υψηλό παρά τις επανεκδόσεις… Όμως οι τίτλοι τέλους έχουν ουσιαστικά γραφτεί για την τριάδα… 27 Ιουλίου 1989 φεύγει για πάντα ο ένας από τους 3 φίλους, ο Σαρτόρις… Αυτό τσακίζει ψυχολογικά τους δυο εναπομείναντες φίλους… Ενάμιση χρόνο μετά ακολουθεί ο Σιντσέτο… Ο Γκουζόν έμεινε μόνος… Σε άσχημη κατάσταση αποφασίζει να αποσυρθεί… Μα η επιμονή της συνεργάτιδας του της Lina Buffolente τον ξαναρίχνει στο στίβο… Εκδίδονται υπό την αιγίδα του οι 13 νέες σπέσιαλ ιστορίες του Λοχαγού Μαρκ… Κάποιες από αυτές έχουν εκδοθεί στο Νέο Μπλεκ από τον Λεωκράτη Ανεμοδουρά ο οποίος μου έκανε την τιμή να φτιάξω εγώ την απόδοση στα ελληνικά… Στις τελευταίες ιστορίες συμμετείχαν αντί του Γκουζόν οι Moreno Burattini, Luigi Mignacco και Michele Masiero… Στις 3 Μαΐου 2000 έπεσαν οι τίτλοι τέλους μιας κι έφυγε από τη ζωή ο Ντάριο Γκουζόν… 

Η επιτυχία τους δεδομένη… Τα όρια που έθεσαν ίσως αξεπέραστα… Τι τους οδήγησε εκεί; Το ταλέντο; Η τύχη; Η αφοσίωση; Καλύτερα ας απαντήσουν άλλοι στα ερωτήματα αυτά… Εμείς μπορούμε μόνο να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε τη δουλειά αυτών των ανθρώπων που σημάδεψαν μια εποχή καθώς και τα παιδικά μας χρόνια…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΙΚΙΟΥΖΗΣ

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

The Crow του James O'Barr

Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός

“I love thee with the breath, smiles, tears, of all my life! And if God choose, I shall but love thee better after death...” - Eric Draven,The Crow

Όπως τις περισσότερες φορές σε κάθε έργο ενός δημιουργού,υπάρχουν και οι ιστορίες που το συνοδεύουν σχετικά με την έμπνευση που άντλησε ο καλλιτέχνης.
Στην περίπτωση του James O'Barr υπάρχουν πολλές και διαφορετικές εκδοχές σχετικά με την δημιουργία του The Crow,ενός αριστουργήματος στο χώρο των indie&underground κόμικ.Η κύρια εκδοχή είναι ότι ο δημιουργός εμπνεύστηκε το κόμικ από τον πόνο που τoυ προκάλεσε η δική του προσωπική απώλεια της κοπέλας του από τις ρόδες ενός μεθυσμένου οδηγού...Άλλοι υποστηρίζουν πάλι ότι εμπνεύστηκε την ιστορία διαβάζοντας για τη δολοφονία ενός ζευγαριού στο Detroit ακούγοντας τη μουσική των Cure,των Joy Division και των Pitch Shifter και πάντα επηρεασμένος από τις δουλειές των Will Eisner και Vaughn Bode.Όποια και αν είναι η αληθινή εκδοχή το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.Ότι ο James O'Barr δημιούργησε ένα κλασσικό και αθάνατο έργο στην ιστορία της 9ης τέχνης.

Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή.Ο Εric Draven και η κοπέλα του η Shelly με την οποία ετοιμάζεται να παντρευτεί,πέφτουν θύματα μιας ομάδας αλητών όταν το αυτοκίνητό τους μένει από βενζίνη...Ο Eric πυροβολείται στο κεφάλι και την ώρα που πεθαίνει,ανήμπορος να κινηθεί βλέπει την κοπέλα του,να κακοποιείται,να βιάζεται και να πυροβολείται και εκείνη στο κεφάλι....Οι αλήτες τους αφήνουν στο δρόμο για νεκρούς...Ο Εric καταλήγει στο νοσοκομείο μερικές ώρες αργότερα...Ανασταίνεται από ένα υπερφυσικό κοράκι που σύμφωνα με τους μύθους των Ινδιάνων,αποτελεί τον δεσμό ανάμεσα στο κόσμο των ζωντανών και αυτών των νεκρών,και φέρνει πάλι στη ζωή όσους έχουν δολοφονηθεί άδικα και άγρια για να πάρουν εκδίκηση...Και αυτό θα κάνει και ο Eric με την καθοδήγηση πάντα του πουλιού...Θα ψάξει να βρει έναν έναν τους δολοφόνους και θα τους κάνει να πληρώσουν...
Πρώτη εμφάνιση του Crow στο Deadowlrd#10
Nοέμβριος 1988

Όταν δεν ψάχνει να καθαρίσει τους δολοφόνους του ο Eric περνά στιγμές στο(εγκαταλειμμένο πλέον) σπίτι που ζούσε με την Shelly,παρέα με τις αναμνήσεις του,τον πόνο του και το μαρτύριο του,αυτοτραυματίζοντας τον εαυτό του...Στο δρόμο του θα βρεί ένα κακοποιημένο κοριτσάκι την Sherri,του οποίου η ναρκομανής μητέρα του για να εξασφαλίσει τη δόση της,κοιμάται με έναν από τους αλήτες,τον Funboy...Μία φιλία θα δημιουργηθεί μεταξύ των δύο(με το κοριτσάκι να τον αποκαλεί "κλόουν" εξαιτίας του βαψίματος στο πρόσωπό του,και τον Eric να την αποκαλεί "πριγκίπισσα")και ο Eric θα της χαρίσει το δακτυλίδι με το οποίο είχε ζητήσει τη μέρα των θανάτων τους,τη Shelly σε γάμο....

Το the Crow παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σαν pin up στη τελευταία σελίδα του περιοδικού Deadworld #10 των εκδόσεων Caliber Press τον Νοέμβριο του 1988 και στη συνέχεια η πρώτη ιστορία(σαν prequel) με τίτλο "inertia"(αδράνεια)στο Caliber presents #1 τον Γενάρη του 1989.Η πρώτη σειρά του Crow βγήκε σε 4 τεύχη από το Φλεβάρη μέχρι τον Μάιο του 1989 με τίτλους όπως "Pain"(πόνος) "Fear"(φόβος) "Irony"(ειρωνεία) και "Despair''(απελπισία).4 τεύχη που οδηγούν τον αναγνώστη και τον Eric στο δρόμο της εκδίκησης ενάντια στους TinTin,TomTom,TopDollar,Funboy και τέλος τον T-Bird τον αρχηγό της συμμορίας που στέρησε τις ζωές δύο νέων ερωτευμένων ανθρώπων...Για εμένα όμως προσωπικά το the Crow δεν είναι τόσο μία ιστορία εκδίκησης,όσο μία ιστορία αγάπης και μία ιστορία για τον πόνο της απώλειας ειδικά όταν εκείνη είναι τόσο ξαφνική,τόσο άδικη και σκληρή....Οι διαχωριστικές γραμμές της αγάπης και του μίσους δεν υπάρχουν πλέον...

Ο Ο'Βarr άντλησε έμπνευση μέσα από τον πόνο και την απώλεια(πιστεύω ότι ήταν προσωπική για να τον αποδώσει τόσο εκφραστικά και καταραμένα στο χαρτί)και δημιούργησε ένα αριστούργημα γοτθικής τέχνης...Ποτέ άλλοτε ο πόνος και η θλίψη δεν προσέφεραν τόση έμπνευση όσο σε αυτό το κόμικ...Τα σχέδια του O'Barr μοναδικά,ιδιαίτερα λεπτομερειακά,γεμάτα δύναμη και θράσος,βίαια αλλά και μαγευτικά,ένα πραγματικό ποίημα(ειδικά στις σκηνές των Flashback που το σχέδιο είναι με μολύβι)σε βάζουν αμέσως μέσα στην σκοτεινή και καταθλιπτική ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει τον κόσμο του κορακιού...Ο δημιουργός σχεδιάζει μεγάλα μάτια στα πρόσωπα για να αποδώσει καλύτερα τα χαρακτηριστικά και τα αισθήματα των χαρακτήρων,ενώ στο Κοράκι δίνει μία ανδρόγυνη μορφή,κάνοντας τον να ξεχωρίζει από τους περισσότερους υπερήρωες των κόμικ με τα μπράτσα και τις πολύχρωμες σχολές.Το μόνο που τον νοιάζει είναι η εκδίκηση του και όχι ο ηρωισμός ή η ανδροπρέπεια του...Η εμφάνιση του δεν είναι ηρωική(κάθε άλλο μάλιστα),δεν θέλει να προξενεί φόβο στους κακούς όπως ένας Bat Man ή Daredevil,αλλά εκείνη προέρχεται από την τρέλα της απώλειας,από τη δίψα της εκδίκησης,από την προσπάθεια να θάψει τον άνθρωπο που κάποτε λεγόταν Eric Draven...Όσο σκοτεινός,σοκαριστικός και βίαιος είναι ο O'Barr στις σκηνές εκδίκησης που σχεδιάζει,τόσο τρυφερός,ποιητικός,συγκινητικός στις πρόζες και σκηνές ανάμνησης...Ένας εκπληκτικός συνδυασμός(ή μία χτυπητή αντίθεση αν προτιμάτε) που μαγεύει και ταυτόχρονα συναρπάζει τον αναγνώστη...Ένα σκοτεινό και καταραμένο αριστούργημα γοτθικής λογοτεχνίας και εικονογραφημένης τέχνης που μένει αναλλοίωτο στο πέρασμα του χρόνου,παραμένοντας ακόμα και σήμερα κλασσικό.
'
''Ενας άντρας παίζει βιολί,και οι χορδές είναι τα νεύρα του ίδιου του του χεριού..."Ποίηση και κόμικ συνδυάζονται για πρώτη φορά τόσο ομοιόμορφα μαζί με στίχους από αγαπημένα κομμάτια του δημιουργού κάνοντας έτσι το the Crow μία μοναδική εμπειρία ανάγνωσης...

Μαζί με τα Watchmen,Dark Knight,Maus κ.α. το The Crow πέρασαν τα κόμικ σε άλλο επίπεδο και τα κατοχύρωσαν στη μνήμη του κοινού ως νέα μορφή τέχνης και όχι απλά παιδιάστικα αναγνώσματα..Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το the Crow είναι το independent comic με τις μεγαλύτερες πωλήσεις μέχρι σήμερα,έχοντας δημιουργήσει πλήθος φανατικών αναγνωστών που ακολουθεί πιστά όλες τις incarnations του χαρακτήρα(γιατί το κοράκι δεν είναι μόνο ο Eric Draven,αλλά κάθε ψυχή που θέλει να πάρει εκδίκηση)Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες με πωλήσεις πάνω από 750 χιλιάδες αντίτυπα,ενώ ο δημιουργός του έχει κερδίσει το "storyteller award" στο φεστιβάλ κόμικς της  Angoulême.

Το κόμικ εκδοτικά έχει συνεχίσει την πορεία του και σε άλλες εταιρείες όπως την Image comics,Kitchen Sink Press,Titan Books,London Nights Studios και πρόσφατα στην IDW.Έχει βγάλει 3 live action films στο σινεμά(στην πρώτη cult πλέον ταινία του 1994 πρωταγωνιστούσε ο αδικοχαμένος γιός του Bruce Lee,Brandon που πέθανε λίγο πρίν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα)μία τηλεοπτική σειρά(με τον Mark Dacascos στον ρόλο)νουβέλλες ακόμα και video games.Έχει επανεκδοθεί πολλές φορές(προτιμήστε μία special edition να θαυμάσετε τα μετέπειτα pinup σχέδια του O'Barr)και στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις Παρα Πέντε(με την επωνυμία Metal Comics)σε 4 τομάκια.Αγοράστε το όπου το βρείτε και...απολαύστε υπεύθυνα!!