Δράση (#2)

 

(Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Μόλις επέστρεψα από διακοπές, έχοντας κατά νου να συντάξω μία κριτική για το περιοδικό Δράση (#2) των εκδόσεων ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ που πρόλαβα να αγοράσω στο νησί που βρισκόμουν, ήταν μάλιστα το προτελευταίο φύλλο των ΝΕΩΝ Σαββατοκύριακου (11-12 Ιουλίου) που είχε απομείνει στο σταντ ενός Μίνι Μάρκετ (ευτυχώς).

Έχουμε λοιπόν και λέμε: Διαστάσεις μεσαίες (23 Χ 17 εκ), σελίδες 52, έγχρωμα εξώφυλλο και οπισθόφυλλο, ασπρόμαυρη εκτύπωση και δέσιμο «καρφίτσας». Τιμή πώλησης (ανεξάρτητα) 4,20 ευρώ (Ομολογώ ότι τα 2 ευρώ που έδωσα για ολόκληρη την εφημερίδα είναι ένα μάλλον ευτελές τίμημα). Η γενική μου εντύπωση, μετά και από το δεύτερο αυτό τεύχος είναι πως πρόκειται για μία αξιοπρεπή προσπάθεια που καλό είναι να στηριχθεί από όλους και όλες. Οι εποχές είναι δύσκολες, οι πολεμικές σειρές πλέον σπανίζουν, τα γούστα των νεαρών αναγνωστών διαφέρουν σε σημαντικό βαθμό από εκείνα της δικής μου γενιάς (σε λίγες μέρες γίνομαι 62 ετών) αλλά όλους μας ενώνει η αγάπη για την «9^η Τέχνη» και αυτό είναι ένα δυνατό επιχείρημα.

Στα επί μέρους του τεύχους, τη «μερίδα του λέοντος» (σελ. 4-24) καταλαμβάνει η ιστορία με τίτλο Οι Πύραυλοι της Εκδίκησης, με πρωταγωνιστή το Βρετανό αεροπόρο Ρόμπερτ «Μπάτλερ» Μπρίτον (που η μορφή του κυριαρχεί στο εξώφυλλο, φιλοτεχνημένη από τον Ian Kennedy[*]) σε σενάριο του βετεράνου του Β’ ΠΠ V.A.L. Holding και σχέδια του τεράστιου Hugo Pratt. Οι δύο τους, άλλωστε, έχουν συνεργαστεί αρκετές φορές, στο πλαίσιο της σειράς War Pictures 

[*]Κατά άλλους είναι έργο του Alessandro Biffignanti (1935-2017)

Η ιστορία που επέλεξε (και μετέφρασε άριστα) ο εκλεκτός φίλος μου Γαβριήλ Τομπαλίδης είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά γνώμη μου είναι πως η ψηφιοποίηση πρέπει να προσεχθεί περισσότερο.

Περνάμε τώρα στον Πόλεμο του Τσάρλυ, το «δυνατό χαρτί» της έκδοσης, που καταλαμβάνει τις επόμενες σελίδες (25-33): Η μεταφορά στα καρέ του σπουδαίου βιβλίου Ουδέν Νεώτερο από το Δυτικό Μέτωπο (1929) του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ εδώ βρίσκει τη… βρετανική της εκδοχή. Το σενάριο του αναβιωτή των βρετανικών κόμικς Pat Mills είναι πολύ δυνατό (και συχνά, ρεαλιστικά ωμό) αλλά είναι κυρίως οι εικόνες του εξαίρετου Joe Colquhoun (1926-1987), που λες και σε μεταφέρουν απευθείας στην κόλαση του «Μεγάλου Πολέμου» (1914-1918) των χαρακωμάτων και των δηλητηριωδών αερίων! Ο Colquhoun μας έχει δώσει παραδείγματα της εκφραστικής του δεινότητας, στις πάμπολλες σειρές που εικονογράφησε (Roy of the Rovers, Runaways, Johnny Red κλπ) και δίκαια το Charlie’s War θεωρείται ο Κολοφών του.

Το Αντίδωρο (σελ. 34-35) του Θανάση Πέτρου, ο οποίος έχει καταπιαστεί με την ελληνική πραγματικότητα του 20^ου αιώνα και μας προσφέρει σπουδαία graphic novel (το ένα καλύτερο από το άλλο) εδώ παραθέτει ένα πολύ μικρό δείγμα και κατά την ταπεινή μου άποψη δεν μπορεί να κριθεί, αν η ιστορία δεν ολοκληρωθεί.

Ακολουθεί ο ασυμβίβαστος Ταγματάρχης Ήζυ (σελ. 43), μία στρατιωτική μορφή – καρικατούρα του Β’ ΠΠ (1939-1945) που ξεπηδάει από τη φαντασία του ταλαντούχου συγγραφέα Alan Hebden  και αποκτάει υπόσταση χάρις στα σχέδια του αείμνηστου Ισπανού καλλιτέχνη Carlos Ezquerra (1947-2018). Μετά τον αμείλικτο Δικαστή Ντρεντ της Mega City 1 και τον επιβλητικό πρώην σκλάβο του Αμερικανικού Εμφυλίου (1861-1865) El Mestizo, του ίδιου δημιουργού, ο Ήζυ αποτελεί έναν ακόμη «ιδιαίτερο» χαρακτήρα, που δρα στα άκρα και γι’ αυτό μας αρέσει!

Ο Λοχίας, που έπεται (σελ. 44-50) σε σενάριο του ευφάνταστου Σκωτσέζου συγγραφέα Gerry Finley-Day είναι μία ακόμη σχεδιαστική δημιουργία του απαράμιλλου Mike Western (1925-2008) και βέβαια όχι η μοναδική με θέμα τον πόλεμο (Darkie’s Mob, The Team that went to War κλπ)

Κλείνουμε με τη σελίδα (51) του Σπύρου Δερβενιώτη (Ράδιο Αρβύλα) και τον αντιπολεμικό διάλογο μίας στρατιωτικής αρβύλας με ένα πυρηνικό «μανιτάρι» σε μία πραγματικά Συνέντευξη-Βόμβα! που αποτελεί γροθιά στο στομάχι! Τέλος, στο οπισθόφυλλο υπάρχουν τρία σχέδια (καρέ) του Κώστα Σκλαβενίτη, τα οποία συμπληρώνουν την εικόνα του περιοδικού.

Αν θα έπρεπε να βαθμολογήσω και αυτή την έκδοση του αγαπητού μου Λεωκράτη Ανεμοδουρά, με άριστα το 10 θα έβαζα ένα 8+ καθώς θεωρώ πως υπάρχουν τα περιθώρια περαιτέρω βελτίωσης, κάτι που ολόθερμα ελπίζω να συμβεί στη συνέχεια.

Πάμε για άλλα…