Δήλωση-κατοχύρωση πνευματικών δικαιωμάτων

Αυτός ο ιστότοπος
χρησιμοποιεί cookie από
το Google για την
παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση
της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του
ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε την χρήση των cookie.
Απαγορεύεται η με κάθε τρόπο (μηχανικό, έντυπο, ηλεκτρονικό κ.λ.π.) αναδημοσίευση ή αναπαραγωγή των κειμένων του παρόντος ιστολόγιου, καθώς και η εκμετάλλευσή τους από τρίτους χωρίς την έγγραφη συναίνεση των συντακτών, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Οι υπεύθυνοι συγγραφείς του ιστολόγιου αναγνωρίζουν εντίμως τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών και εκδοτών των τίτλων, των εικόνων και των χαρακτήρων τους οποίους χρησιμοποιούν στα άρθρα τους, θεωρούν δε ότι συμβάλλουν και οι ίδιοι στην προώθηση και τη δημοφιλία των σχετικών εκδόσεων. Νέος ΜΠΛΕΚ (BLEK MAGAZINE GROUP) Copyright 2015-2016



Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

Ο Ρόϋ της Ρόβερς


Το δίλημμα του Charlie.

Μετά την συναρπαστική -όπως εξελίχθηκαν οι διακοπές μας- περιπέτεια στην Ισπανία, ήρθε η ώρα της επιστροφής στις γνωστές υποχρεώσεις. Θα ήταν Σεπτέμβρης του ’74 όταν αντιμετωπίζαμε ως Κυπελλούχοι Αγγλίας για το «Charity Shield» την Πρωταθλήτρια, η Bridgewall πρέπει να ήταν. Μπήκαμε στο Στάδιο, δεν ήταν το Wembley σίγουρα, κρατώντας τα δύο κύπελλα που με τόσο κόπο είχαμε κατακτήσει την προηγούμενη χρονιά και σας διαβεβαιώνω ότι με ιδιαίτερη χαρά θα δεχόμασταν και ένα τρίτο, έστω και άτυπο.
Εξάλλου μόνο και μόνο ο λόγος της θέσπισης του «super cup» που ήταν φιλανθρωπικός, αρκούσε στο να μας κάνει να ασχοληθούμε σοβαρά και με αυτό το τρόπαιο.
Με το ξεκίνημα λοιπόν του ματς όλοι αναρωτιόμαστε αν θα τα καταφέρναμε εξίσου καλά και στο μεγάλο Ευρωπαϊκό κύπελλο, που μας περίμενε σε λίγο καιρό. Όλοι, εκτός από τον Charlie Carter που είχε δυστυχώς άλλα στο μυαλό του…

Και ήταν τέτοια η ειρωνεία της τύχης, ο παίκτης που είχε την προηγούμενη χρονιά σχεδόν μόνος του αποκλείσει την Bridgewall σε εκείνο το μεγάλο ημιτελικό, να της χάριζε τον πρώτο τίτλο της νέας περιόδου! Περισσότερη απογοήτευση θα είχαν βέβαια οι πιτσιρικάδες οπαδοί του, ο αυτοεπονομαζόμενος και «στρατός του Charlie» που είχαν κατασκηνώσει πίσω από τα goalpost, περιμένοντας ανυπόμονα να αποθεώσουν το ίνδαλμα τους. Αυτούς σίγουρα δεν θα ήθελε αν μη τι άλλο να τους απογοητεύσει πάνω απ’όλα ο τερματοφύλακάς μας και έπειτα εμάς τους υπόλοιπους.


Απ' τα πρώτα όμως λεπτά φάνηκε ότι η σκέψη του έτρεχε αλλού. Με το πρώτο επικίνδυνο σουτ των αντιπάλων μας έπεσε πολύ καθυστερημένα, η μπάλα του ξέφυγε και ανενόχλητος σκόραρε ένας παίκτης της Bridgewall νωρίς, νωρίς. Το άσχημο αυτό ξεκίνημα μας επηρέασε δυστυχώς όλους, καθώς η δικαιολογία του Charlie πως ήταν αφηρημένος δε μας αρκούσε και φυσικά όπως συνήθως γίνεται σ’αυτές τις περιπτώσεις, τα λάθη πολλαπλασιάσθηκαν. Λίγο μετά, ο Goeff πιεζόμενος έξω από την περιοχή μας επιχείρησε ένα γύρισμα, όμως ο Carter αιφνιδιάσθηκε ξανά και δοκίμασε να διώξει άτσαλα με το πόδι. Θέλετε το αποτέλεσμα;
Φυσικά και η μπάλλα κατέληξε για δεύτερη φορά στα δίχτυα μας με καραμπόλα μάλιστα, ενώ οι οπαδοί της Bridgwall παραληρούσαν στις εξέδρες.
Το χειρότερο για τον Charlie ήρθε στην ανάπαυλα, όταν ακόμη και οι νεαροί φίλοι του τον αποδοκίμασαν, ενώ ο Tony του ζήτησε μέσα στα αποδυτήρια να δώσει εξηγήσεις για την απόδοσή του, ενώπιον όλων μας.


«Εντάξει, θα σας τα πω όλα» είπε και έβγαλε από το ντουλάπι του μία κασέτα. «Τώρα θα δοκιμάσετε μια μεγάλη έκπληξη».
Έβαλε την κασέτα σ’ένα μαγνητόφωνο και όλοι μας ακούσαμε τον ίδιο, σε μία ενδιαφέρουσα ερμηνεία ενός pop τραγουδιού! («με λένε γάτο και μ’αρέσει να νιαουρίζω κοντά σου…» κι άλλες τέτοιες σαχλαμαρίτσες). Τα λόγια δεν άξιζαν βέβαια, όμως ο ρυθμός ήταν συμπαθητικός και η φωνή του Charlie επαγγελματική!!!

Ακούστηκαν πολλά θετικά σχόλια από τους περισσότερους συμπαίκτες μου, ενώ ο τερματοφύλακας μας μας εξηγούσε πως ούτε ο ίδιος γνώριζε για το κρυφό ταλέντο που διέθετε, έως ότου πήρε μέρος σε ένα διαγωνισμό και κέρδισε. Κάποιος manager που τον είχε ακούσει, τον έπεισε λοιπόν να υπογράψει συμβόλαιο. Εκείνο που άγχωσε τον Charlie ήταν ότι τον πίεζαν να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο για να ασχοληθεί αποκλειστικά με το τραγούδι, κάτι που δεν ήθελε ο ίδιος για να μη μας προδώσει…

«Μη στεναχωριέσαι» του είπα ενώ βγαίναμε για το β’ημίχρονο. «Αν ακολουθήσεις τη μουσική, θα σε αντικαταστήσουμε με τον καλύτερο goalkeeper! «Εννοείς τον Τubby Morton;». «Ακριβώς. Ο Tubby έκανε προπονήσεις και βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Ηρέμησε λοιπόν και συγκεντρώσου στο ματς».
Δεν ήταν αλήθεια φυσικά, αφού ο Τubby επηρεασμένος από τον παλαιότερο τραυματισμό του, απείχε πολύ ακόμη από τον γνώριμο εαυτό του. Αυτό δεν το είπα στον Charlie εσκεμμένα για να μη του δημιουργήσω περισσότερες τύψεις. Εξάλλου η Melchester είναι μεγάλος σύλλογος και η άκρη θα βρισκόταν με κάποιο τρόπο.

Περιτό να σας πω πόσο διαφορετικός εμφανίσθηκε ο Carter στο δεύτερο μέρος του αγώνα. Μάλιστα από δική του μακρινή πάσα πέτυχα να μειώσω το σκορ, ενώ στη συνέχεια σημειώσαμε και δεύτερο τέρμα με τον Blackie, ισοφαρίζοντας σε 2-2. Ο τερματοφύλακας μας έδειξε τη μεγάλη του κλάση και στα τελευταία λεπτά, όταν με εκπληκτική εκτίναξη μπλόκαρε ένα κοντινό σουτ-βολέ για να γνωρίσει έτσι την αποθέωση από το κοινό του!




















«Ευτυχώς που τον ηρέμησες», έκανε σιγά ο Gray για να προσθέσει «Δεν του είπες όμως όλη την αλήθεια. Ίσως τελικά αναγκασθούμε να παίξουμε στο Κύπελλο Κυπελλούχων χωρίς καλό γκολκίπερ!!!»

Είχε δυστυχώς, απόλυτο δίκιο…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

5 σχόλια:

  1. Νίκο, τη θυμάμαι πολύ καλά την ιστορία αυτή αφού την έχω ολοκληρωμένη από το Tiger. Είναι πολύ όμορφη και καλά σχεδιασμένη. Χρυσή εποχή για το Ρου. Πάρα πολύ έξυπνη και καλογραμμένη η απόδοσή σου. Συγχαρητήρια. Αναμένουμε συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ' ευχαριστώ Νικόλα μου. Η ιστορία θα ολοκληρωθεί. Πρόκειται για την περίοδο 1974-75, τελευταία που σχεδίασε αυτούσια η αδικοχαμένη Yvonne Hutton. Την επόμενη σεζόν ξεκίνησε η ίδθια καλλιτέχνης, αλλά σύντομα πήρε τη σκυτάλη David Sque που κάλυψε τις ακόλουθες 11 χρονιές.
    Η Hutton είχε πρωτοφτιάξει την ιστορία το 1967-68, της οποίας αγωνιστικής περιόδου είχες τη μεγάλη ευγένεια να μου στείλεις πολλά επεισόδια πριν από καιρό, απ' την πλούσια συλλογή σου!
    Η σειρά που έγραψα θα μπει και στο περιοδικό του Μικρού Σερίφη σε συνέχειες αλλά και εδώ φυσικά.
    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δυστυχώς δεν την γωρίζω καθόλου. Έχω μείνει μόνο με τις ιστορίες που δημοσιεύτηκαν στο Ζαγκορ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σωστά θυμάσαι Πάνο. Αυτή η ιστορία είναι της περιόδου 1974-75 από το "Tiger Comic", όπως πολύ σωστά γράφει ο Νίκος και δημοσιεύθηκε αυτούσια στο "Αγόρι", γύρω στο 1980. Το "Αγόρι" πήρε τη σκυτάλη των περιπετειών του Ρόϋ στα μέσα της δεκαετίας του '70, σχεδόν με το ξεκίνημά του.
    Προηγουμένως, ήταν το "Ζαγκόρ" που δημοσίευσε το strip υπό τον τίτλο "Ρόϋ Ρέης". Άρχισε από το τεύχος 53 (Δεκέμβριος 1971) και σταμάτησε περίπου δυο χρόνια αργότερα. Πρόλαβε να παρουσιάσει τις σεζόν 1968-69 (ελαφρά κουτσουρεμένη), 1969-70 , 1970-71, 1965-66 και 1966-67 με αυτή την ανάκατη σειρά, χαρακτηριστικό της προχειρότητας της εποχής...
    Πάντως και στο "Αγόρι" υπήρχαν δυσάρεστες εκπλήξεις, καθώς κάποιες εβδομάδες δεν έμπαιναν επεισόδια του Ρόϋ, κάτι που προσωπικά με στεναχωρούσε αφάνταστα. Δε σας κρύβω ότι τον πρώτο καιρό το αγόραζα μόνο και μόνο για να διαβάζω τη συγκεκριμένη ιστορία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ούτε και εγώ εχω διαβάσει πολλες ιστορίες
    του Ρόυ Ρέης,οτι έχω "πετυχει" απο το ΖΑΓΚΟΡ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή