ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟΣ ΜΠΛΕΚ (ιδιωτικός) #143#

Εξώφυλλο

Συνεχίζουμε με ένα ακόμη πολυτελές τεύχος, από αυτά που δημιούργησα παλαιότερα.

Τίτλος  ιστορίας: Μια Μυστηριώδης Συμφωνία.

Σχέδιο: Carlo Cedroni

ΝΜ

Τίτλοι τέλους για το Ζαγκόρ... (Απολογισμός)

Γράφει ο Ίωνας Αγγελής

Τίτλοι τέλους και για το Ζαγκόρ. Εκεί καταλήξαμε. Έπειτα από 16 τεύχη σταθερής έκδοσης, ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσουμε το αγαπημένο μας περιοδικό… Τα νέα λοιπόν είναι, όπως αναφέρονται και στο Editorial του 15ου τεύχους του Ζαγκόρ (σελίδα 2), η έκδοση κλείνει επισήμως από το επόμενο τεύχος (#16), που κυκλοφορεί αρχές Σεπτεμβρίου 2018. Ένα αρκετά λυπητερό γεγονός για τις Ελληνικές εκδόσεις…

Η περίπτωση της "Μάσκας"

Περιοδικά παραλογοτεχνίας και ιδεολογικό υπόβαθρο: Μια σύντομη εισαγωγή από τον «τελευταίο Μοϊκανό» της «Μάσκας»

(του Τζίμμυ Κορίνη)

Κάποτε οι αναγνώστες τους αριθμούσαν δεκάδες εκατομμυρίων κι οι τίτλοι τους πολλές εκατοντάδες. Ήσαν οι διάδοχοι των δεκαροφυλλάδων με τα αναγνώσματα του προπερασμένου αιώνα και των φτηνιάρικων αναγνωσμάτων των αρχών του περασμένου. Ξεκινώντας την σταδιοδρομία τους, ουσιαστικά, στη δεκαετία του 1890 έφτασαν στο ζενίθ της δημοτικότητάς τους στις δεκαετίες του 1920 και του 1930 και, σε μεγάλο μέρος, είχαν εξαφανιστεί μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Για πολλά χρόνια, όμως, ήσαν η κύρια πηγή ψυχαγωγίας ανθρώπων που, κυριολεκτικά, λαχταρούσαν να τα διαβάσουν.

Ήσαν τυπωμένα σε φτηνό χοντρό χαρτί από πολτό ξύλου, πωλούνταν στη φτηνότερη δυνατή τιμή (μια δεκάρα, όπως θα λέγαμε κάποτε) και πρόσφεραν στο αναγνωστικό κοινό όλες τις κατηγορίες της «μυθοπλασίας», όπως προτιμάμε να αποκαλούμε σήμερα όλα τα προερχόμενα από  την φαντασία αναγνώσματα (τέως μυθιστορήματα και διηγήματα) – με άλλα λόγια ότι μπορούσε να διανοηθεί ο νους του ανθρώπου – ιδιαίτερα από τις αρχές του 1900 μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 1950. Στην πορεία τους, μάλιστα, δημιούργησαν μια τάξη συγγραφέων που αποκλειστική δουλειά τους ήταν να ικανοποιούν τις ανάγκες αυτών των περιοδικών για δράση και περιπέτεια, όπως αυτές υπαγορεύονταν από τους αναρίθμητους αναγνώστες τους, πολλές φορές χρησιμοποιώντας δεκάδες ψευδώνυμα.

Πρόσκληση για την παρουσίαση του νέου Μικρού Κάου-μπόυ!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το “Club Φίλων Μικρός Σερίφης”

σας προσκαλεί το

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014, στις 20:00,

στην Λέσχη Φίλων των Κόμικς,

στο Μοναστηράκι (Αγ. Ειρήνης 5),

για την παρουσίαση ενός νέου,

επετειακού τεύχους, με αφορμή

την συμπλήρωση 50 χρόνων ζωής

του περιοδικού

ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΟΥ-ΜΠΟΫ

Ποιος είναι ο ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΟΥ-ΜΠΟΫ...

Όσοι δεν είχαν την τύχη να γνωρίσουν τον "Μικρό Κάου-μπόυ", θα έχουν μια καλή ευκαιρία στις 17 Μαΐου να πάρουν μια "γεύση" από το περιοδικό που κάποτε έσπαγε τα ρεκόρ κυκλοφορίας και διαβάζονταν μανιωδώς από μικρούς και μεγάλους!

Ο "Μικρός Κάου-μπόυ" κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1963 ως μια έξτρα έκδοση του "Μικρού Σερίφη", του περιοδικού που έφερε την Άγρια Δύση στα σπίτια των μικρών Ελληνόπουλων. Ήρωες των περιοδικών αυτών ήταν μια παρέα τεσσάρων νέων παιδιών που προσπαθούσε να εφαρμόσει το Νόμο στις αχανείς εκτάσεις του Φαρ-Ουέστ. Αρχηγός της παρέας ήταν ο νεαρός σερίφης Τζιμ Άνταμς, γιος ενός Έλληνα μετανάστη στην Αμερική. Για βοηθούς είχε ένα κωμικό Μεξικανόπουλο, τον... θρυλικό Πεπίτο Γκονζάλες, μια πανέμορφη κοπέλα που την έλεγαν Ντιάνα και ένα τετραπέρατο μικρό Ινδιανάκι, τον Τσιπιρίπο. Οι τέσσερίς τους μπλέχτηκαν σε αμέτρητες περιπέτειες, αντιμετωπίζοντας κακούργους, Ινδιάνους και κάθε λογής κίνδυνο. Η "Θρυλική Τετράδα" (όνομα με το οποίο τους θυμούνται οι παλιοί αναγνώστες) αγαπήθηκε τόσο πολύ από το κοινό που μια πλειάδα περιοδικών κυκλοφόρησαν με τους ίδιους ήρωες, δίνοντας απίστευτες διαστάσεις στην εκδοτική επιτυχία του νεαρού Ελληνόπουλου. Ο "Μικρός Αρχηγός", το "Γεράκι του Τέξας", ο "Γίγας του Φαρ-Ουέστ", το "Υπερτεύχος Μικρός Κάου-μπόυ/Ντιάνα", ο "Μικρός Σερίφης Τσέπης" είναι μόνο κάποια από αυτά…

Αν αναλογιστεί κανείς ότι το συνολικό τιράζ που τυπώνονταν μόνο τα τρία από αυτά τα περιοδικά (Μικρός Σερίφης, Μικρός Κάου-μπόυ, Μικρός Αρχηγός), ξεπερνούσε και τα 60.000 αντίτυπα εβδομαδιαίως (μιλάμε για περίπου 250.000 αντίτυπα τον μήνα!!), τότε ίσως μιλάμε για τον πιο πολυδιαβασμένο ήρωα στα ελληνικά χρονικά!

Τις ιστορίες των περιοδικών αυτών τις έγραφαν κυρίως οι δύο κορυφαίοι Έλληνες συγγραφείς pulp ιστοριών, ο Πότης Στρατίκης και ο Γιώργος Μαρμαρίδης, ενώ την εικονογράφηση επιμελούνταν δύο άλλα "ιερά τέρατα" του χώρου, οι ζωγράφοι Θέμος Ανδρεόπουλος και Κώστας Ραμπατζής.

Κορυφαίο ανάμεσα στα περιοδικά του είδους αυτού, θεωρείται βέβαια ο "Μικρός Κάου-μπόυ". Καταπληκτικό και πρωτοποριακό στήσιμο, πανέμορφα εξώφυλλα, ξεχωριστές περιπέτειες. Ήταν και το πρώτο περιοδικό που άρχισε να φέρνει στην Ελλάδα μεγάλες και ακριβές ξένες παραγωγές κόμικς.

Ο "Μικρός Κάου-μπόυ" σταμάτησε να εκδίδεται το 1989 και έκτοτε κυκλοφορεί με επανεκδόσεις. Για πρώτη φορά, μετά από 25 σχεδόν χρόνια, εκδίδεται ένα καινούριο τεύχος του περιοδικού, σε περιορισμένο τιράζ, χάρις στην αγάπη και το μεράκι κάποιων παλιών αναγνωστών του.

Ελάτε κι εσείς να γνωρίσετε τον "Μικρό Κάου-μπόυ" και να ταξιδέψετε για λίγο στην Άγρια Δύση. Θα συνομιλήστε με τους συντελεστές του περιοδικού και τους εδικούς καλεσμένους, ενώ θα πάρετε μέρος και σε μια κλήρωση με έπαθλο συλλεκτικά δώρα.

Σας περιμένουμε το Σάββατο, 17 Μαΐου 2014, στις 20:00, στην Λέσχη Φίλων των Κόμικς, στο Μοναστηράκι (Αγ. Ειρήνης 5). Η παρουσία σας θα μας δώσει ιδιαίτερη χαρά.

“Club Φίλων Μικρός Σερίφης”

ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ
ΜΙΚΡΟΥ ΚΑΟΥ-ΜΠΟΫ!

Εσύ, το απέκτησες;

Συνέντευξη με το Γιώργο Θαλάσση!

Φίλες και φίλοι.

Αφού σας ευχαριστήσω για τη σημερινή σας παρουσία θα ήθελα να ξεκινήσω την ομιλία μου καταθέτοντας αρχικά το εξής:
Έχω λάβει προσωπικά μέρος σε πολλές συζητήσεις, είτε δια ζώσης είτε μέσω διαφόρων «φόρουμ» συνομιλίας στο διαδίκτυο, όπου τίθεται από αρκετούς συνομιλητές ένας προβληματισμός για το κατά πόσο μπορεί να είναι επίκαιρος πια ο «Μικρός Ήρως», ως απλό ανάγνωσμα αλλά και σαν πρότυπο συμπεριφοράς. Συχνά επίσης διατυπώνεται το ερώτημα σχετικά με το αν οι διάλογοι, ή όλο το σενάριο παραπέμπουν σε παρωχημένα «πατριωτικού» τύπου κείμενα, υποθάλπουν ή όχι έναν καλώς ή κακώς εννοούμενο «εθνικισμό», ή πολύ απλά αποτελούν ένα ξεπερασμένο μοντέλο... Βέβαια ο καθένας μπορεί σήμερα (53 ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση του Γιώργου Θαλάσση στο προσκήνιο), απομακρυσμένος από το κλίμα της τότε εποχής να κρίνει εκ του ασφαλούς και εκ των υστέρων και αναλόγως να αξιολογεί. Κάθε πράγμα όμως κατά τη γνώμη μου κρίνεται μόνο στην εποχή του.

Ενδιαφέρον θα είχε αν μπορούσαμε να γνωρίζουμε τι θα έλεγε ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, αν του δινόταν η ευκαιρία να μιλήσει στις μέρες μας. Τι θα έλεγε άραγε για τη σημερινή πραγματικότητα; Πόσο θα ταίριαζε στο δικό του, «ηρωικό» προφίλ η τωρινή κατάσταση;

Αυτό που περιμένατε όλοι!

Καλησπέρα αγαπητοί φίλοι των εικονογραφημένων!

Μετά από πάρα πολύ καιρό, είμαστε πλέον στην πολύ ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε, εγώ και ο Γιώργος Πολ Παπαδάκης, ότι το δεύτερό πόνημά μας, μετά το "Ο Μπλεκ και οι ...άλλοι" είναι έτοιμο!

Πρόκειται για μια ακόμη, πλέον ενδελεχή μελέτη για τα κόμικς της γενιάς μας, για όλα εκείνα τα περιοδικά που τόσο αγαπήσαμε και που τόσο μας λείπουν, σήμερα στην "ψηφιακή εποχή".

Η έκδοση έχει σχεδόν ολοκληρωθεί και είναι ένας "χορταστικός" τόμος 338 σελίδων, του οποίου την ηλεκτρονική σελιδοποίηση και επιμέλεια είχε η αγαπητή σε όλους μας κυρία Ρόζα Φατσέα.

Μείνετε σε επαφή με το blog, για νεώτερα, σχετικά με τη διάθεση του βιβλίου.

Για περαιτέρω πληροφορίες, στείλτε μήνυμα στο anwdynos@gmail.com και bm-aepsvt@otenet.gr

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τη στήριξή σας!

The Woman is Art - Η Γυναίκα Είναι Τέχνη

Ένα blog-φόρος τιμής στο "ασθενές" φύλο

Ένα νέο blog έκανε την εμφάνισή του την 1η Ιανουαρίου του 2012. Πρόκειται για μια προσπάθεια-έκπληξη, καθώς ασχολείται μεν με ένα συνηθισμένο για blog αντικείμενο -την γυναίκα- το κάνει, όμως, με έναν πρωτότυπο τρόπο: παρουσιάζει εικόνες και σχέδια που έχουν δημιουργήσει διάφοροι καλλιτέχνες, διάσημοι και μη και το κάνει οργανωμένα... Με μια ανάρτηση για κάθε μέρα, ευελπιστεί στο τέλος του χρόνου να έχει συγκεντρώσει 365 αναρτήσεις, ουσιαστικά 365 εικόνες με γυναίκες... Ανάμεσα στις κατηγορίες των αναρτήσεων ξεχωρίζουμε τα "Κορίτσια στην Άγρια Δύση" και τα "Κορίτσια των παραμυθιών". Αναφέρουμε, ενδεικτικά, κάποιες κατηγορίες ακόμα: "Πολεμίστριες", "Κορίτσια των σπηλαίων", "Κορίτσια της ζούγκλας", "Μάγισσες", "Κορίτσια και Δράκοι", "Γυναίκες από τη Μέση Γη".
Τα κείμενα των αναρτήσεων δεν είναι πάντα σχετικά με τις εικόνες, η ομορφιά των οποίων όμως είναι τέτοια που αυτό το παραβλέπεις... Πολύ σημαντικό θετικό στοιχείο αποτελεί και η συνήθως υψηλή ανάλυση των εικόνων που βοηθά στο να μην χάνουν τα χρώματά τους. Κάποιοι από τους δημιουργούς, έργα των οποίων έχουν παρουσιαστεί μέχρι σήμερα: Al Rio, Gil Elvgren, Boris Vallejo, Joseph Michael Linsner, Frank Frazetta, Michael Kaluta, Warren Louw, Jennie Yuen, Gene Colan, Dave Hoover κ.α.

Παραθέτουμε και ένα απόσπασμα από την πρώτη ανάρτηση που δημοσιεύθηκε:
"Εδώ, θα παρουσιάζεται μια εικόνα της Γυναίκας τέτοια, που θα κάνει κάθε γνήσιο αρσενικό να νιώθει όμορφα! Επειδή η Γυναίκα είναι Τέχνη και η Τέχνη είναι Γυναίκα θα έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε μαζί πώς οι διάφοροι καλλιτέχνες αποθανάτισαν τις μούσες τους (πραγματικές ή φανταστικές, δεν έχει σημασία) πάνω στο χαρτί ή χρησιμοποιώντας τα πλέον σύγχρονα μέσα, με την βοήθεια κάποιου υπολογιστή…
Οι αναρτήσεις είναι πιθανόν να δημοσιεύονται με ελάχιστα ή και καθόλου σχόλια. Είπαμε, άλλωστε, πως σκοπός μας είναι η προβολή ωραίων εικόνων (και όχι φωτογραφιών)…
Δεν θα γίνει καμία κατάχρηση… Μια ανάρτηση, με μία εικόνα την ημέρα. Και για τις μέρες που δεν θα μπορούμε να κάνουμε ανάρτηση, με την πρώτη ευκαιρία θα συμπληρώνουμε τα κενά. Έτσι, στο τέλος του χρόνου, θα έχουμε «ανεβάσει» 365 διαφορετικές εικόνες… 365 διαφορετικές πλευρές του ίδιου έργου Τέχνης… Της Γυναίκας!
Ακολουθήστε μας, λοιπόν, σε αυτό το όμορφο ταξίδι μέσα από πίνακες ζωγραφικής, ασπρόμαυρα ή έγχρωμα σχέδια, κόμικς και εξώφυλλα, στην πορεία μας προς τον τελικό σκοπό: να αποδείξουμε ότι «Η Γυναίκα Είναι Τέχνη»!!!"

Κλείνοντας, να αναφέρουμε ότι κάτι παρόμοιο με αυτό που κάνει τώρα το "The Woman is Art", παρακολουθούσαμε για πολλά χρόνια μέσα από τα εξώφυλλα του ένθετου περιοδικού κόμικς "9", της Ελευθεροτυπίας. Καλή συνέχεια, αγαπητέ συν-bloger, Don Juan!

http://thewomanisart.blogspot.com/

2012

ΕΤΟΣ ΜΙΚΡΟΥ ΣΕΡΙΦΗ

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ!

1962-2012

50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ

Τυπώθηκε ο νέος Μικρός Σερίφης!!!

Ναι, κυρίες και κύριοι! Είναι αλήθεια!
Ένας ολοκαίνουριος Μικρός Σερίφης τυπώθηκε και σε λίγο θα είναι εντελώς έτοιμος να βγει στην κυκλοφορία!
Πρόκειται για ένα επετειακό τεύχος, που εκδίδεται από το Ίδρυμα Σ.Ο.Φ.Ι.Α., με αφορμή την συμπλήρωση 50 χρόνων από την έκδοση του θρυλικού περιοδικού!

Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφθείτε το blog του Μικρού Σερίφη: http://mikrosserifis.blogspot.com/2012/02/blog-post_16.html

Ταξίδι στη Χώρα της Εδέμ!

o kalimeris7.........
ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ ΜΕ ΔΥΟ ΝΕΑ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΑ ΜΠΛΕΚ!

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΜΕΒΟΗΘΗΣΑΝ ΑΝΕΒΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΠΟΙΑΤΕΥΧΗ.......ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ...

ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ: Η Ιστορία μιας Εποποιίας

Αρχές του 1953. Η Ελλάδα βιώνει ακόμα τον απόηχο του Εμφυλίου Πολέμου, αν κι έ-χουν περάσει τριάμισι χρόνια από το επίσημο τέλος του. Η Ελλάδα, προσπαθεί να επου-λώσει τις πληγές της από τον Πόλεμο, την Κατοχή και τον Εμφύλιο, μάλλον ξύνοντάς τις, παρά γλείφοντάς τις.
Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 1953… Στα περίπτερα, με τα λιγοστά έντυπα κρεμασμένα με μα-νταλάκια, οι περαστικοί στέκουν να διαβάσουν λαθραία το κυρίαρχο πρωτοσέλιδο των ολι-γοσέλιδων εφημερίδων. Στα οκτάστηλά τους δεν υπάρχει η μεγάλη είδηση… Ακόμα και οι ειδήσεις για το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα στον πόλεμο της Κορέας έχει περάσει στις μέσα σελίδες από καιρό.
Το μάτι των λαθραναγνωστών πέφτει και σε ένα περιοδικό μικρού μεγέθους με χρωμα-τιστό εξώφυλλο, του οποίου τον τίτλο δεν έχουν ξαναδεί. Από την έγχρωμη εικόνα του εξωφύλλου του, συμπεραίνουν ότι θα πρέπει να έχει σχέση με την πολύ πρόσφατη ελλη-νική ιστορία… Με την περίοδο της γερμανό-ιταλικής Κατοχής, από το τέλος της οποίας έχουν περάσει μόλις οκτώμισι ταραγμένα χρόνια.



Τι παριστάνει το εξώφυλλο; Έναν γιγαντόσωμο Γερμανό στρατιώτη ναζί με το μίσος αποτυπωμένο στο πρόσωπό του, φιγούρα απόλυτα αναγνωρίσιμη στον οποιονδήποτε ή-ταν πάνω από 15-16 χρονών, που μαστιγώνει απάνθρωπα μια πεσμένη γυναίκα, ενώ αυτή προστατεύει το μικρό κοριτσάκι της.
Είναι μια σκηνή φρίκης, νωπή στη μνήμη των περισσότερων.
Πίσω από τον Γερμανό, ένα αγόρι, το πολύ 15 χρονών, τού επιτίθεται με εντυπωσιακό άλμα, ενώ στο βάθος η Ακρόπολη υπογραμμίζει την ταυτότητα του αθηναϊκού, του ελλη-νικού χώρου γενικότερα… Στο πάνω μέρος του εξώφυλλου δεσπόζει ένας τεράστιος τίτλος με κόκκινα τετράγωνα γράμματα: ‘‘ΗΡΩΣ’’. Πλησιάζοντας κοντύτερα διαβάζουν και τον προσδιορισμό: ‘‘Ο μικρός’’…
‘‘Ο μικρός ΗΡΩΣ’’… Και στο κάτω μέρος του εξώφυλλου με καλλιγραφικά γράμματα ο τίτλος του πρώτου τεύχους: ‘‘Ελεύθερος Σκλάβος’’. Η αντιθετική έννοια των λέξεων στον τίτλο προσδιορίζει με σαφήνεια αυτό, που οι αναγνώστες θα ήθελαν να διαβάσουν: Αντίσταση, αγώνα για την ελευθερία, τιμωρία του στυγνού κατακτητή… Και, γιατί όχι και εκδίκηση στα έργα του;

Είτε από περιέργεια και μνήμη της τραγικής και ηρωικής περιόδου, είτε από αθέλητο συνειρμό μεταξύ του τίτλου και της εν γένει κατάστασης στην ‘‘κηδεμονευόμενη’’ Ελλάδα, πόσοι άραγε εκείνη την Τρίτη αγόρασαν το τευχάκι με το φτηνό χαρτί πληρώνοντας το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των… δύο ‘‘χιλιάδων’’ δραχμών;
Και πόσοι από αυτούς άραγε έκοψαν με ανυπομονησία τις διπλωμένες σελίδες του και άρχισαν να διαβάζουν, εκεί επί τόπου, τις πρώτες λέξεις, τις πρώτες φράσεις του αναγνώ-σματος, που έμελλε να γίνει θρύλος και σημείο αναφοράς μιας εποχής, συντροφεύοντας, τουλάχιστον, τρεις γενιές παιδιών στα επόμενα δεκαπέντε χρόνια;
«Είναι νύχτα. Μια ξάστερη γλυκιά ανοιξιάτικη νύχτα. Χιλιάδες ασημένια άστρα τρεμοπαί-ζουν γλυκά πάνω από την κοιμισμένη Αθήνα, σαν να προκαλούν τους κατοίκους της να βγουν έξω και να χαρούν την ομορφιά της νύχτας… Μα οι κάτοικοι της Αθήνας δεν βγαί-νουν από τα σπίτια τους. Ξέρουν ότι μέσα στη γλυκιά νύχτα παραμονεύει ο θάνατος!.. Δεν είναι ελεύθεροι! Είναι σκλάβοι, που στενάζουν κάτω από την μπότα του σκληρού Γερμανού και το μαστίγιο του ηττημένου Ιταλού!.. Είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους και περιμένουν. Περιμένουν με αγωνία μήπως ακούσουν το χτύπημα του θανάτου, το χτύπη-μα των Γερμανών στην πόρτα τους!.. Και περιμένουν με λαχτάρα τη Μεγάλη Στιγμή, όταν πίσω από τα μαύρα σύννεφα της σκλαβιάς θα ξεπηδήσει ο ήλιος της Ελευθερίας!..»
Ήταν οι πρώτες 117 λέξεις ενός αναγνώσματος που θα έφτανε πάνω-κάτω τα έξι εκα-τομμύρια λέξεις ίσαμε την τελευταία τελεία του μετά από 15 χρόνια και τρεις μήνες.

Σήμερα, δεν ξέρουμε και, μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ, πόσοι ήταν εκείνοι οι πρώτοι αγοραστές και ταυτόχρονα αναγνώστες του περιοδικού. Όσοι κι αν ήταν, εκείνοι που τον ζήτησαν τις επόμενες μέρες, την επόμενη εβδομάδα ήταν, σίγουρα, περισσότεροι…
Στα αρκετά αναπάντητα ερωτήματα για τους λόγους, που αγοράστηκε το πρώτο τεύχος στέκει απέναντί τους μια απόλυτη βεβαιότητα: Ο ‘‘Μικρός Ήρως’’ στα πρώτα του τεύχη στηριζόταν κυκλοφοριακά από αναγνώστες της εφηβικής μετά-εφηβικής ηλικίας… Ήταν αυτοί, που είχαν βιώσει σαν μικρά παιδιά τη φρίκη της Κατοχής.
Ο στόχος του εκδότη και κορμός των αναγνωστών του ‘‘Μικρού Ήρωα’’, στην πολύχρο-νη εκδοτική πορεία του, δηλαδή τα παιδιά της προεφηβικής ηλικίας, θα τον γνωρίσουν κατόπιν… Θα τον γνωρίσουν από τους πιο μεγάλους τους, θα το ανακαλύψουν στα στοκ κάποιων ψιλικατζίδικων. Αρκετά παιδιά έφθασαν ίσαμε και την πηγή του τουλάχιστον μια φορά επισκεπτόμενα το ‘‘Ελ Ντοράντο’’ τους στο υπόγειο της οδού Λέκκα 22 για να προ-μηθευτούν παλιότερα τεύχη… Τα παιδιά της επαρχίας θα ενημερώνονταν μέσω της στή-λης του ‘‘Ταχυδρομείου’’, ότι τα παλαιότερα τεύχη που ζήτησαν, εστάλησαν.
Άλλωστε, εννιά χρόνια μετά το πρώτο το τεύχος, η δεξαμενή αναγνωστών θα ανανεωθεί με νέους μικρούς αναγνώστες χάρη στην ‘‘Ανατύπωση’’ κι άλλα τέσσερα μετά, το 1965, θα γίνει μια ακόμα προσπάθεια ανανέωσης με την ‘‘Τρίτη Έκδοση’’…
‘‘Μικροί Ήρωες’’ τριών γενιών ταυτόχρονα κάθε βδομάδα στο περίπτερο!
Το ότι αρχικά διαβάζεται από παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας, εφήβους κατά κύριο λόγο, αποδεικνύεται και από το γεγονός, ότι πριν ακόμα συμπληρωθούν οι δύο πρώτοι μήνες της κυκλοφορίας του, στο 15ο τεύχος συγκεκριμένα, ο συγγραφέας του, ο ‘‘Θάνος Αστρί-της’’ (κανένας τότε δεν ήξερε, ότι επρόκειτο για ψευδώνυμο του δημοσιογράφου Στέλιου Ανεμοδουρά), δίνει εντολή στον εικονογράφο του αναγνώσματος, τον ‘‘Byron’’ (Βύρωνα Απτόσογλου) να ανασχεδιάσει τα χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών.
Κυριολεκτικά ‘‘εν μία νυκτί’’ ο Γιώργος Θαλάσσης/ Παιδί-Φάντασμα και ο Σπίθας ‘‘μεγαλώνουν’’ κατά τέσσερα με πέντε χρόνια τουλάχιστον. Από δέκα τριών- δέκα τεσσάρων χρονών αποκτούν σωματική διάπλαση, χαρακτηριστικά και συμπεριφορά εικοσάρηδων. Η Κατερίνα θα ‘‘ενηλικιωθεί’’ σε μερικά τεύχη αργότερα, όταν θα μπει κι αυτή σε ενεργή α-ντιστασιακή δράση.
Η αλλαγή επιδρά καταλυτικά στην καθιέρωση του περιοδικού. Στο πρόσωπο του μεγα-λωμένου, πια, εικαστικά Γιώργου Θαλάσση τα αγόρια της προεφηβικής ηλικίας βρίσκουν το ιδανικό πρότυπο, στο οποίο θα ήθελαν να μοιάσουν, καθώς κι αυτά θα μεγάλωναν, ενώ τα αγόρια της εφηβείας αποδέχονται τα κατορθώματα ενός συνομηλίκου τους, ή λίγο μεγαλύτερου τους, πράγμα που δεν θα αποδέχονταν για κάποιον μικρότερό τους.
Ταυτόχρονα, αρχίζουν οι πρώτες αρνητικές, έως εχθρικές, αντιδράσεις από το περι-βάλλον των μικρών αναγνωστών. Γονείς, κηδεμόνες και δάσκαλοι κατατάσσουν τον ‘‘Μι-κρό Ήρωα’’ στα… επιβλαβή (!) για τη νεολαία έντυπα. Απαγορεύουν την αγορά του, ‘‘κατάσχουν’’ και ξεσκίζουν όσα τεύχη πέφτουν στα χέρια τους.
Οι μικροί αναγνώστες του αρχίζουν τη δική τους αντίσταση «…κι από την άλλη του πατέρα η φωνή ‘‘…Νομίζω πως τον κρύβεις στην κουζίνα.. Εσύ να παίζεις με τον θάνατο κρυφτό κι αυτός να σχίζει τα τεύχη τα κρυμμένα…Μη σε τρομάζει το διπλό κυνηγητό.. Εσύ τους Γερμανούς κι αυτός εμένα….», όπως τραγούδησε πολύ εύστοχα ο Λουκιανός Κηλαηδόνης στην πανέμορφη νοσταλγική μπαλάντα του, ανεπίσημο ‘‘ύμνο’’, πια, των απανταχού ‘‘Μικροηρωϊκών’’.
Κρύβουν τον ‘‘θησαυρό’’ τους, τον δανείζουν σε φίλους με λιγότερο αυστηρούς γο-νείς, τον διαβάζουν ‘‘δίκην’’ κρυφού σχολειού.
Ο Στέλιος Ανεμοδουράς προτρέπει τους μικρούς αναγνώστες του, αντί να κάνουν ‘‘πα-ράνομη’’ παθητική αντίσταση στη θέληση των κηδεμόνων τους, να τους δίνουν το τεύ-χος από μόνοι τους ζητώντας τους, πριν το σκίσουν, να το διαβάσουν πρώτα. Το αποτέ-λεσμα θα πρέπει να ήταν εντυπωσιακό. Ο ίδιος ο Στέλιος Ανεμοδουράς, σε κάποια τη-λεοπτική του συνέντευξη, αποκάλυψε, ότι μετά την ανάγνωση του περιοδικού, οι περισ-σότεροι γονείς (κυρίως πατεράδες) έγιναν φανατικοί αναγνώστες του ‘‘Μικρού Ήρωα’’ αγοράζοντας στο εξής οι ίδιοι το περιοδικό για τα παιδιά τους και με το πρόσχημα της… προληπτικής λογοκρισίας, το διάβαζαν αυτοί πρώτοι!..
Έτσι, κάτω από ένα ιδιότυπο καθεστώς, που ισορροπούσε ανάμεσα στην αναγνωστική νομιμότητα και στην αναγνωστική παρανομία, ο ‘‘Μικρός Ήρως’’ απογειώνεται κυκλοφο-ριακά με τα μέτρα και τα δεδομένα της κυκλοφορίας των περιοδικών εκείνης της επο-χής.
Ο αριθμός αναγνωστών ανά τεύχος φτάνει σε πολλαπλάσια νούμερα του αντίστοιχου εβδομαδιαίου τιράζ. Τα τεύχη εξαντλούνται, σχεδόν από την Τρίτη, πρώτη μέρα κυκλο-φορίας, ενώ πολλά περίπτερα και ψιλικατζίδικα στις γειτονιές δεν κάνουν επιστροφές των μη πωληθέντων τευχών προτιμώντας να έχουν ένα σεβαστό στοκ παλαιοτέρων τευχών, προκειμένου να εξυπηρετούν τους συνεχώς νεοεισερχόμενους αναγνώστες.
Το κλείσιμο πολλών παλιών συνοικιακών και επαρχιακών ψιλικατζίδικων στη δεκαετία του ’70 τροφοδότησε τα βιβλιοπαλαιοπωλεία με χιλιάδες αμεταχείριστα τεύχη του ‘‘Μι-κρού Ήρωα’’.
Σαν παρένθεση να σημειωθεί, ότι το θέμα και το ιστορικό πλαίσιο δράσης του ‘‘Μικρού Ήρωα’’ δεν ήταν πρωτόφαντο, χωρίς να σημαίνει, πως το ό,τι προϋπήρξε, αποτέλεσε και την πηγή έμπνευσής του. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’40 η ‘‘Φροϋλάιν Γκοστ’’, μια νεαρή Ελληνίδα συμμαχική κατάσκοπος, ανάγνωσμα που έγραφε ο Νίκος Μαράκης σε συνέχειες στο περιοδικό ‘‘Μάσκα’’, ήταν αρκετά γνωστή και δημοφιλής ηρωίδα, όπως γνωστός ήταν και ο μικρός σαλταδόρος και γαβριάς ‘‘Πιτσιρίκος’’ επιφυλλίδα, επίσης, στη ‘‘Μασκα’’, που το 1954 προσπάθησε, ανεπιτυχώς, για λίγα τεύχη από το ομώνυμό του περιοδικό να γίνει το ‘‘αντίπαλο δέος’’ στον ‘‘Μικρό Ήρωα’’. Στην ίδια ομάδα των πριν από τον ‘‘Μικρό Ήρωα’’ ηρώων της Αντίστασης συμπεριλαμβάνονται και δυο αφηγήματα του Ι.Β. Ιωαννίδη με πλαίσιο την Κατοχή: ‘‘Οι Μικροί Ήρωες’’ στο περιοδικό ΠΑΜΕΜ το 1946 και ο ‘‘Αλέξης Δαφνομήλης’’, μυθιστόρημα που έγραψε ο Ι.Β. Ιωαννίδης το 1952 με πρωταγωνιστή έναν μικρό ήρωα της Κατοχής, χωρίς ωστόσο την περιπετειώδη δρά-ση του Παιδιού-Φάντασμα. Τέλος, η προβολή της ταινίας του Γκρεγκ Τάλλας ‘‘Ξυπόλυτο Τάγμα’’, με θέμα της μια ομάδα από μικρούς γαβριάδες στα χρόνια της Κατοχής, συμπί-πτει χρονικά με την έκδοση του ‘‘Μικρού Ήρωα’’.

Αν η αποδοχή του αναγνώσματος από γονείς, κηδεμόνες και δασκάλους ήταν μια κα-τάσταση που αντιμετωπίστηκε και ξεπεράστηκε σε μεγάλο βαθμό, η τήρηση των ισορ-ροπιών σε ένα άλλο μέτωπο, πιο ουσιαστικό και πιο σημαντικό για την επιβίωση του πε-ριοδικού, υπήρξε ένας συνεχής αγώνας του συγγραφέα και εκδότη του σε όλα τα χρόνια της κυκλοφορίας του. Όσο και να φαίνεται υπερβολικό για ένα παιδικό ανάγνωσμα να εμπλέκεται στα γρανάζια μιας εμπαθούς πολιτικής αντιπαράθεσης, είναι πέρα για πέρα η πραγματικότητα, που έπρεπε να αντιμετωπίσει ο ‘‘Μικρός Ήρως’’. Στην ανεπίσημη, πλην όμως, καταλυτική λογοκρισία της ένθεν κι ένθεν μετά-εμφύλιας πολιτικής καχυποψίας δεν έπρεπε να δίνει λαβές, ότι ο αγώνας του Παιδιού-Φάντασμα ενάντια στον κατακτητή είχε και πολιτική απόκλιση, γεγονός, που, δυστυχώς, είχε σημαδέψει ως γεγονός αρνητι-κά το έπος της Εθνικής Αντίστασης.
Σε μυθολογική παραπομπή, το ταξίδι του ‘‘Μικρού Ήρωα’’ κάθε εβδομάδα στα περίπτε-ρα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του (1953-1968), θύμιζε τόσο τις Συμπληγάδες πέτρες της ‘‘Αργούς’’, όσο και το δίδυμο Σκύλλα-Χάρυβδη του Οδυσσέα.
Αν και το ανάγνωσμα απομακρυνόταν από το πραγματικό ιστορικό πλαίσιο της Εθνι-κής Αντίστασης, για λόγους ηθικούς σε μια εποχή διχασμού ο ‘‘Μικρός Ήρως’’ κατάφερε να περάσει ένα μήνυμα ενότητας και ενιαίας αντίστασης κατά του κατοχικού κατακτητή.
Τη γραμμή αυτή ο Στέλιος Ανεμοδουράς θα την κρατήσει απαρέγκλιτα από το πρώτο έως το τελευταίο τεύχος, αν και το καθεστώς της απριλιανής χούντας, πολύ θα ήθελε να είχε το ανάγνωσμα, τουλάχιστον στο διάστημα που κυκλοφόρησε μέσα στη δικτατορία, να αναδείκνυε με συγκεκριμένες αναφορές την αντιστασιακή δράση της μιας πλευράς. Και, ίσως, να πίεσε προς αυτήν την κατεύθυνση, ανεπιτυχώς ωστόσο, με το να υποχρεώνει τον συγγραφέα και εκδότη του ‘‘Μικρού Ήρωα’’ να υποβάλλει τα χειρόγραφα του ανα-γνώσματος κάθε βδομάδα προς έγκριση από την επιτροπή λογοκρισίας.
Αυτά ως γενικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο κινήθηκε, καθιερώθηκε και διέγραψε την πο-ρεία του ο ‘‘Μικρός Ήρως’’ από τον Φεβρουάριο του 1953 έως και τον Μάιο του 1968, που έκλεισε ο πρώτος κύκλος της ιστορίας του. Ο κύκλος, που τον έκανε έναν από τους ‘‘μύθους’’ της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

ΠΟΡΤΙΕΡΟ ΜΑΚΗΣ ΡΟΔΙΤΗΣ: "Εσωτερική Πάλη"!

Από τα μέσα της επόμενης εβδομάδας αναμένεται να εμφανισθεί στα περίπτερα Αθηνών-Πειραιώς και στα stand του αεροδρομίου των Σπάτων το δεύτερο τεύχος του Μάκη Ροδίτη, με τίτλο "Εσωτερική Πάλη". Στην επαρχία θα κυκλοφορήσει ένα μήνα αργότερα. Επί τη ευκαιρία, ο εκλεκτός φίλος και εκδότης Νίκος Ζώης μας είπε λίγα λόγια:

"Όταν πριν δύο χρόνια μου έδειξε ο φίλος Νίκος Νικολαΐδης τα σκίτσα του Ροδίτη εξ'αρχής μου φάνηκαν ενδιαφέροντα. Βεβαίως ο Νίκος δεν είναι επαγγελματίας σκιτσογράφος αλλά αυτό δεν το θεωρώ μειονέκτημα. Όπως και εγώ ο ίδιος δεν είμαι επαγγελματίας εκδότης, ότι κάνουμε το πραγματοποιούμε με αγάπη και με μεράκι.

Έγινε μία πρώτη προσπάθεια από το δημιουργό να εκδοθεί ο Ροδίτης σε κάποιο μεγάλο εκδοτικό οίκο η οποία δεν στέφθηκε με επιτυχία. Αυτό μου έδωσε την δυνατότητα να του ζητήσω να το βγάλουμε μαζί. Αναζητήσαμε άξια και επαγγελματία χρωματιστή και την βρήκαμε στο πρόσωπο της Σταματίνας Χελιώτη. Η συγκεκριμένη έχει δουλέψει σε θρυλικά περιοδικά όπως το Μπλεκ και το Λοχαγό Μάρκ (Περιπέτεια).
Ο Ροδίτης θα ολοκληρωθεί σε τρία τεύχη (με το τρίτο να κυκλοφορεί τέλη Μαΐου ή αρχές Ιουνίου).
Υπάρχει η σκέψη (μετά το τρίτο τεύχος) να συνεχιστεί η ιστορία του Ροδίτη με νέο τίτλο, σαν ένθετο σε άλλο περιοδικό ή μόνο του. Αυτό θα το γνωρίζουμε το φθινόπωρο.
Πάντα σαν προυπόθεση είναι να βγάλουμε κάτι καλό , διαχρονικό το οποίο θα περνάει καλά μηνύματα.
Συγχρόνως με τον Ροδίτη κυκλοφορούν και τα εξής τρία περιοδικά "πρίν ξημερώσει το 1821 - Ρήγας Βελεστινλής", "Θρύλος του Φαρ-Ουέστ" τεύχ. 5, "ένας απλός Βιοπαλαιστής" τεύχ. 1 (ένθετο), ενώ πρίν το Πάσχα θα κυκλοφορήσει το εικονογραφημένο κόμικ "Πιτσιρικάδες" με ένθετο το "Πρώτος" τεύχ. 3. Επίσης σύντομα θα εκδοθεί και έικονογραφημένη η ιστορία του Κολοκοτρώνη.

Εύχομαι Νίκο καλή επιτυχία στο Ροδίτη!

χαιρετώ
Νίκος Ζώης"

Ανανεώθηκε το blog του Ρόυ Ρέης!

O Ρόυ σε σκίτσο της Yvonne Hutton (1970)

Η έξοχη δουλειά του εκλεκτού φίλου Στράτου Καββάδα σχετικά με τον αγαπημένο μας Roy of the Rovers καλά κρατεί! Το blog του ανανεώθηκε και μας προσκαλεί να το επισκεφτούμε!

Δείτε στο σύνδεσμο
http://royoftheroversgr.blogspot.com/

Ο Μάκης Ροδίτης στο διαδίκτυο!

Ο χαρακτήρας κόμικς που αγαπήσατε, απέκτησε το δικό του blog στο διαδίκτυο. Γίνεται αναγνώστες και απολαύστε τη συνέχεια της ιστορίας του βετεράνου τερματοφύλακα, ακόμη κι όταν η έντυπη έκδοση ολοκληρωθεί!

Με ένα "κλικ" εδώ:
http://portieromakisroditis.blogspot.com/

Ο Ρόϋ ξαναγυρίζει (συνέχεια)

Το ρίσκο μιας επιλογής.

Το επόμενο παιχνίδι πρωταθλήματος ήταν με την Κίνγκσταουν. Δεν ξεχνιέται εύκολα ένα τέτοιο ματς, αφού ήταν η απαρχή για μια σειρά καταστάσεων που συντάραξαν τη Ρόβερς. Δεν είχε προλάβει καν να συμπληρωθεί ένα τέταρτο αγώνα, όταν ελίχθηκα από τα δεξιά και έστειλα μια χαμηλή σέντρα στο κέντρο της άμυνάς τους, εκεί που βρισκόταν ο «Τζάμπο» Τράνζον. Ο μέσα αριστερά μας με ένα πολύ ριψοκίνδυνο «ψαράκι» την έσπρωξε στα δίκτυα, αλλά ο φουκαράς δέχτηκε μια σκαριά στο κεφάλι από τον σέντερ μπακ της αντιπάλου μας. Ξαφνικά, παγώσαμε όλοι μας αλλά χειρότερα έδειχνε ο Μπράϊαν Ρότζερς, ο «δράστης», που «διερρήγνυε τα ιμάτιά του» πως δεν έφταιγε, κάτι για το οποίο δεν είχα καμία αμφιβολία. Ευτυχώς, ο Τζάμπο σηκώθηκε γρήγορα, ήταν όμως τόσο ζαλισμένος που ο Τόνυ τον αντικατάστησε χωρίς δεύτερη σκέψη. Στον αγωνιστικό χώρο πέρασε ο Γκράχαμ Σώου, ο μόνιμος αναπληρωματικός μας εκείνα τα χρόνια.


Δεν μπορώ να πω ότι επρόκειτο για άσχημο παίκτη, κάθε άλλο, όμως για τα δεδομένα της Ρόβερς ήταν αυτό που λέμε «χρυσή μετριότητα». Όπως κι ο ίδιος παραδέχτηκε, του ήταν πολύ δύσκολο να ακολουθήσει το ρυθμό μας, κάτι που συχνά τον εξέθετε στα μάτια των φιλάθλων. Ωστόσο, ήταν ο μόνος που δεν μπορούσε κανείς να κατηγορήσει. Τελικά, εκείνο το γκολ του Τράνζον μας χάρισε τη νίκη, αλλά ήταν φανερό πως θα έπρεπε σύντομα να βρούμε έναν αξιόπιστο αντικαταστάτη του, με το δεδομένο πως μέχρι να ξαναπαίξει θα περνούσε τουλάχιστον ένας μήνας.


Ο Στορμ σκέφθηκε να απευθυνθεί στον Άρτσι Μίλερ, που στα σίγουρα θα είχε κάποιο απ’ τα πολλά ταλέντα που παρακολουθούσε, να μας προτείνει. Πράγματι, δυο μέρες αργότερα οι δυο τους και εγώ βρισκόμαστε στο αμάξι μου, καθ’ οδό για κάποια επαρχιακή πόλη. Ενώ μπαίναμε στα περίχωρα, μπροστά μας ξεπρόβαλλε η πολύχρωμη τέντα ενός ...τσίρκο. Ο Μίλερ μας οδήγησε μέσα, ακριβώς τη στιγμή που η παράσταση ξεκινούσε. Δεν πίστευα στα μάτια μου, μας είχε πάει να δούμε έναν ζογκλέρ; Ωστόσο, το νούμερο εκείνου του σγουρομάλλη μελαχρινού νεαρού καλλιτέχνη ήταν εντυπωσιακό. Κατόρθωνε να στέκεται με ευχέρεια πάνω σε μια ρόδα, ενώ στο κεφάλι του ισορροπούσε όχι μια, αλλά πέντε μπάλες ποδοσφαίρου. Εκείνο όμως που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η ικανότητά του να σουτάρει και να περνάει το τόπι μέσα από την κυκλική οπή ενός εκκρεμούς που κινούνταν πέρα-δώθε! Ο κόσμος τον αποθέωνε γύρω μας και στο τέλος σπεύσαμε να τον συναντήσουμε στο καμαρίνι του, με την ελπίδα πως, αν προσαρμοζόταν στο χώρο του ποδοσφαίρου, θα άφηνε εποχή!

Ο μικρός ονομαζόταν Σάμυ Σπάνγκλερ και μας υποδέχτηκε μαζί με τον πατέρα του, τον ιδιοκτήτη του τσίρκο. Ο γερό Σπάνγκλερ, ένας μυστακοφόρος ευτραφής κύριος, δε φαινόταν και πολύ ενθουσιασμένος με την ιδέα ότι ο γιος του θα χρειαζόταν να εγκαταλείψει την οικογενειακή επιχείρηση για να υπογράψει δελτίο στη Μέλτσεστερ. «Εκεί θα πάει χαμένο το ταλέντο σου, βαράνε κλωτσιές αγόρι μου» του είπε. Τότε ήταν που μπήκα «σφήνα» στη συζήτηση, «πατώντας του τον κάλο»: «Αυτά είναι δικαιολογίες. Απλά φοβάστε να τον αφήσετε, μήπως και δεν αξίζει για ποδοσφαιριστής». «Έτσι λες;» μου απάντησε. «Μπορεί να σας αποδείξει την αξία του».


Σε λίγες μέρες ο Σπάνγκλερ ήταν στην προπόνησή μας για μια δοκιμή. Οι περισσότεροι παίκτες, που είχαν πληροφορηθεί τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τον γνωρίσαμε, αντιμετώπιζαν την περίπτωσή του σαν ανέκδοτο. Ξεκινώντας, ο Τόνυ τον συμβούλευσε να είναι ομαδικός και να συνεργάζεται με τους υπόλοιπους. Ο Τζεφ Τζάϊλς, που τον είχε πει κοροϊδευτικά «παλιάτσο» κατάπιε γρήγορα τη γλώσσα του, όπως και ο Λόφτυ Πηκ που προσπάθησε να τον μαρκάρει και δεν κατάλαβε για πότε ο νεαρός του πέρασε τη μπάλα κάτω από τα πόδια. Όσο για την ακρίβειά του στις σέντρες, ήταν το κάτι άλλο. Απ’ τη μια ο πατέρας Σπάνγκλερ καμάρωνε σαν παγώνι για το βλαστάρι του φουσκώνοντας από υπερηφάνεια και απ’ την άλλη ο Μίλερ μας προέτρεπε εμένα και τον Τόνυ να μην αφήσουμε την ευκαιρία να χαθεί. Ο Σπάνγκλερ συνέχιζε την επίδειξη υψηλής τεχνικής ισορροπώντας τη μπάλα στο κεφάλι και γλιστρώντας σαν χέλι ανάμεσα στους παίκτες μας, έφθασε μπροστά στον Τσάρλυ Κάρτερ. Με ένα σουτ που φαινόταν άψυχο, όλοι μας σκεφθήκαμε μήπως αυτό ήταν το μοναδικό του αδύνατο σημείο. Κι όμως, μας εξέπληξε και εκεί, αφού τα φάλτσα που είχε βάλει έκαναν τον Κάρτερ να μην μπορέσει ν αντιδράσει. Είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να παραδεχτούμε πως είχαμε μπροστά μας ένα νέο «αστέρι».

Το βάρος της απόφασης έπεφτε στις πλάτες του Τόνυ και τον καταλάβαινα απόλυτα. Φοβόταν μήπως κάνει καμιά τρέλα εντάσσοντας αυτόν τον απίθανο τύπο στην ομάδα, τη στιγμή που οι υποχρεώσεις μας σε Αγγλία και Ευρώπη έτρεχαν. «Ίσως να είναι τρέλα να μη τον πάρουμε» θυμάμαι να του λέω. Ο πατέρας του νεαρού δεν είχε πια κανέναν ενδοιασμό να επιτρέψει στο γιόκα του να φορέσει τη φανέλα ενός τόσο φημισμένου συλλόγου όπως ο δικός μας και τελικά, οι υπογραφές έπεσαν. Ο μικρός ανυπομονούσε να ξεκινήσει προπονήσεις, ωστόσο προτεραιότητα είχαν τα Χριστούγεννα, αφού βρισκόμασταν ήδη στις παραμονές.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Ο Ροδίτης στα περίπτερα!

Το δεύτερο τεύχος του ποδοσφαιρικού fanzine "Πορτιέρο Μάκης Ροδίτης" με τίτλο "Εσωτερική Πάλη" τις αμέσως επόμενες μέρες θα κυκλοφορήσει σε όλη την Ελλάδα (πλην κέντρου Αθήνας και Πειραιά).

Υπόθεση: Ο αειθαλής τερματοφύλακας βρίσκεται παραγκωνισμένος από την ομάδα του Ιαλυσού, δίνοντας πάντα τη δική του μάχη για την καθιέρωση, έως ότου ένα απρόβλεπτο γεγονός θα αλλάξει τα δεδομένα...

Έκδοση: "Λεωπαλαίοντες-ΖN"
Τιμή 2 Ευρώ.

Ο ΡΟΫ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΕΙ (συνέχεια)

Σίγουρα ο Τσάρλυ γνώριζε ότι ο Γουέστον ήταν δεξιοπόδαρος όπως το ξέραμε όλοι μας και μάντεψε σωστά, πως θα προσπαθούσε να μας ξεγελάσει με ένα αριστερό σουτ, όπως και έγινε. Ο «γάτος» βούτηξε στην αριστερή πλευρά του γκολπόστ και η τύχη του’ κανε το χατίρι! Βρήκε με γροθιά τη μπάλα, στέλνοντάς την σε μένα που καραδοκούσα. Σκέφτηκα αστραπιαία να εκμεταλλευτώ τη φοβερή ταχύτητα του δεξιού μας εξτρέμ, του Μέρβυν και πράγματι, χωρίς χρονοτριβή έκανα μια ανάποδη τραβέρσα υπολογίζοντας περίπου το σημείο που θα βρισκόταν. Δεν είχα λαθέψει. Ο Γουάλας εισέδυσε σα σίφουνας στην περιοχή της Κάρφορντ και κανένας δεν μπόρεσε να τον σταματήσει. Με ένα υπέροχο δεξί διαγώνιο σουτ ξετίναξε τα δίχτυα των αντιπάλων μας, χαρίζοντάς μας εκτός από την ανακούφιση και έναν «αέρα» δυο τερμάτων (3-1). Τίποτε δε θα άλλαξε μέχρι τη λήξη, το ήξερα πια για τα καλά, όπως και έγινε. Καθώς οι οπαδοί μας είχαν μπει στον αγωνιστικό χώρο και είχαν γίνει ένα «κουβάρι» μαζί μας, πανηγυρίζοντας την πρόκριση στον επόμενο γύρο του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου, το βλέμμα μου έπιασε μια μοναχική, ηττημένη φιγούρα που αποχωρούσε.

¨Ηξερα πως για τον Άρτσι Μίλερ ο δρόμος δεν είχε πια επιστροφή… Την επόμενη μέρα, όλες οι αθλητικές εφημερίδες σε πρωτοσέλιδά τους δημοσίευσαν την είδηση της παραίτησής του. Στην προπόνηση, οι συμπαίκτες μου «έπνεαν μένεα» εναντίον του, αφού θεωρούσαν πως ούτως ή άλλως πήγαινε γυρεύοντας. Όμως, εγώ και ο Τόνυ είχαμε άλλη γνώμη. Ο προπονητής μας τους έδειξε το βιβλίο που του είχα δώσει λέγοντας: «Σύμφωνοι, ο Μίλερ προσπάθησε πάνω από μια φορές να με προκαλέσει και η αλήθεια είναι πως αν ο Ρόϋ δε μου προμήθευε αυτό το βιβλίο, μπορεί να είχα παρασυρθεί…». «Ο στιγματισμένος, γράφει εδώ», είπε ο Λόφτυ. «Αυτό είναι αντίτυπο των αναμνήσεων του Μίλερ, έτσι δεν είναι;» «Σωστά» απάντησε ο Τόνυ. «Στο κεφάλαιο 2, ο Άρτσι εξομολογείται πως εκείνο το άγριο τάκλιν που έβαλε τέρμα στη δική μου καριέρα δεν έπαψε ποτέ να τον βασανίζει…Κάτι που σημαίνει, πιθανότατα, ότι δεν είχε την παραμικρή πρόθεση να με χτυπήσει, όπως λανθασμένα πίστευα τόσον καιρό». «Και όλες αυτές οι φωνές, η έξαλλη συμπεριφορά του, όλα ήταν ένας τρόπος να ξεχάσει τις τύψεις που τον βάραιναν…» παρατήρησε ο Μπλάκυ. «Του οφείλουμε μια συγνώμη του φουκαρά» ομολόγησε ο Πηκ. «Σε αυτή την περίπτωση, μπορείς να το κάνεις και αμέσως τώρα» χαμογέλασε ο Τόνυ, υποδεχόμενος έναν γελαστό κουστουμαρισμένο κύριο που μας πλησίασε στο κέντρο του γηπέδου μας.

Ο Τόνυ, μας εξήγησε πως οι δυο τους είχαν προηγουμένως συναντηθεί, βάζοντας τέλος στην παρεξήγησε που είχε δηλητηριάσει τις σχέσεις τους. «Ο Τόνυ είχε την ευγένεια να μου προσφέρει τη θέση του κυνηγού ταλέντων της Ρόβερς» μας είπε ο Μίλερ, καθώς σφίγγαμε τα χέρια. «Αυτό θα με βοηθήσει να παραμείνω στο χώρο του ποδοσφαίρου, όπως ήθελα» συμπλήρωσε. «Αυτό είναι υπέροχο!» του είπα. «Και πότε ξεκινάς Άρτσι;». «Ακριβώς αυτή τη στιγμή. Που ξέρετε, ίσως έχω την τύχη να ανακαλύψω κάποια νέα παιδιά, που μπορεί κάποτε να μας κάνουν όλους μας περήφανους!»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Ο Μάκης Ροδίτης σύντομα κοντά μας!

Με πυρετώδεις ρυθμούς ετοιμάζεται το δεύτερο τεύχος του ελληνικού ποδοσφαιρικού fanzine "Πορτιέρο Μάκης Ροδίτης", μια δημιουργία μου του καλοκαιριού 2000 (σε σενάριο Βαγγέλη Κωνσταντινίδη) που στήριξε και εξέδωσε ο εκλεκτός φίλος ΝΙΚΟΛΑΟΣ, μέσω των εκδόσεων "Λεωπαλαίοντες ΝΖ"

Το περιοδικό αναμένεται να κυκλοφορήσει τις πρώτες μέρες του 2011 και θα έχει τίτλο "Εσωτερική Πάλη", αποτυπώνοντας τη συνέχεια της ιστορίας του παλαίμαχου γκοκίπερ...

ΑΚΥΚΛΟΦΟΡΗΤΑ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΑ ΜΠΛΕΚ

ΡΟΫ ΡΕΗΣ (ο Τελικός του Κυπελλούχων 1975)

Το παιχνίδι άρχισε και εγώ τουλάχιστον είχα προλάβει να ενημερώσω τα παιδιά, για τα όσα χρήσιμα συγκράτησα από τη σύντομη συνομιλία μου με τους οπαδούς. Ο Αχιλλέας με προπονητή τον πολύπειρο Ούγγρο παλαιό διεθνή Φέρεντς Κόμορα, ξεκίνησε εντυπωσιακά και όπως περίμενα, το σύστημά τους στηρίζονταν στους δυο ταχύτατους ακραίους μπακ, ειδικά στον αριστερό, ένα ψιλόλιγνο μελαχρινό νεαρό ο οποίος έτρεχε σα …δαιμονισμένος! Πολύ θα τον ήθελα στη Μέλτσεστερ αυτό τον Φλωρίνα, όπως λεγόταν…

Ωστόσο, οι συνεχείς προελάσεις του στο πρώτο ημίωρο, σκόνταφταν πάνω στον καλά δασκαλεμένο «ογκόλιθό» μας, το Λόφτυ Πηκ, που έβρισκε τον τρόπο να επεμβαίνει έγκαιρα και αποτελεσματικά. Οι έλληνες, παρόλα αυτά, φαίνονταν να διαθέτουν αρκετές εναλλακτικές λύσεις. Εφάρμοσαν ένα ακόμη έξυπνο τέχνασμα, στα πλάγια άουτ που κέρδιζαν κατά κόρον, όταν ένας χειροδύναμος μέσος τους έστελνε με φοβερό τρόπο τη μπάλα απευθείας στη μεγάλη μας περιοχή! Εκεί, καραδοκούσε ο σέντερ-φορ Παπούλας, έτοιμος να μας κάνει τη «ζημιά». Ευτυχώς που και γι’ αυτό το κόλπο τους, ήμουν προετοιμασμένος, έχοντας ενημερώσει τον Τσάρλι Κάρτερ να βρίσκεται σε διαρκή ετοιμότητα για να εξουδετερώνει κάθε πιθανό κίνδυνο για την εστία μας.


Ένοιωθα πως μετείχα σε μια καλοδουλεμένη παρτίδα σκάκι, που εκτυλίσσονταν πάνω στο γρασίδι του υπέροχου «Χάμπτεν Παρκ». ΟΙ Σκωτσέζοι φίλαθλοι, που ήταν και οι πλειοψηφία στις εξέδρες, δεν είχαν πάρει το ματς στα ελαφρά. Χειροκροτούσαν βέβαια με θέρμη κάθε καλή ενέργεια εκατέρωθεν, σα γνήσιοι φίλοι του αθλήματος, ωστόσο δεν έπαυαν να είναι βρετανοί και σα βρετανοί σίγουρα κάποια στιγμή θα έγερναν προ ς το πλευρό μας. Αρκεί να τους αποδεικνύαμε ότι το αξίζαμε. Όμως η στιγμή που ο Βέρνον Έλλιοτ , ο Μέρβυν, ο Μπλάκυ ή εγώ θα κάναμε μια όμορφη ενέργεια δεν έδειχνε να φτάνει. Η ομάδα του Νιάρκου, μιας μικρής κωμόπολης της ηπειρωτικής Ελλάδας είχε κερδίσει εκείνη τις εντυπώσεις, κόντρα στους φημισμένους άσσους μας!


Πεισματωμένος για όσα συνέβαιναν, επιχείρησα μια κάθοδο μόνος μου, ξέροντας ότι οι αντίπαλοι κυνηγοί θα μάρκαραν πολύ στενά τους δυο μας εξτρέμ, ένα ακόμα χαρακτηριστικό του τρόπου παιχνιδιού των ελλήνων, που μου είχαν «ξεφουρνίσει» άθελά τους εκείνοι οι αγαθιάρηδες έξω από το γήπεδο. Καθώς λοιπόν δεν υπήρχαν περιθώρια να πασάρω, διείσδυσα λίγο πιο βαθειά και την κατάλληλη στιγμή πλάσαρα το γκολκίπερ του Αχιλλέα που έκανε μια βουτιά απελπισίας στα πόδια μου. Όμως ακριβώς πριν η μπάλα περάσει τη γραμμή του τέρματος, πετάχτηκε σαν «από μηχανής Θεός» –για να θυμηθώ και λίγο από αρχαία ελληνική τραγωδία, που ήλπιζα να μη ζούσαμε εκείνο το βράδυ στη Γλασκώβη-ο δεξιός οπισθοφύλακας και έδιωξε με υπερένταση σε κόρνερ! Προφανώς είχε εντολές να καλύπτει τον τερματοφύλακά του. Να κάτι, που δεν είχα μάθει, σκέφτηκα…

Το πρώτο ημίχρονο τελείωσε ισόπαλο 0-0, με το αουτσάϊντερ του Τελικού να έχει ζορίσει το φαβορί, δηλαδή τη Ρόβερς. Εγώ, ήμουν έντονα προβληματισμένος. Απέναντί μας βρισκόταν ένα ταχύτατο σύνολο παικτών, διψασμένων για διάκριση. Ήταν όλοι τους γηγενείς, κάτι που ενίσχυε τους δεσμούς μεταξύ τους και δυνάμωνε την προσδοκία τους να μας κερδίσουν και να γίνουν έτσι η πρώτη ελληνική ομάδα που θα έπαιρνε ευρωπαϊκό τίτλο στο ποδόσφαιρο! Κάθε επικίνδυνη προσπάθειά μας έβρισκαν το κουράγιο και διέθεταν τον τρόπο να την εξουδετερώνουν γρήγορα. Είμαστε υποχρεωμένοι να μοχθήσουμε πάρα πολύ για να πάρουμε τη νίκη, κόντρα σ’ αυτό το δύσκολο αντίπαλο.

Στο δεύτερο μέρος της αναμέτρησης προσπαθήσαμε να πάρουμε γρήγορα την πρωτοβουλία κινήσεων, αφού ήμουν βέβαιος ότι όσο η ώρα θα περνούσε, ο Αχιλλέας θα μας παραχωρούσε γήπεδο και οι φίλαθλοί μας θα αγωνιούσαν. Ένα τέταρτο της ώρας πριν το τέλος, τόλμησα μια αλλαγή, κάνοντας νεύμα στο νεαρό Σώου να σηκωθεί από τον πάγκο. Γύρισα το βλέμμα μου στον Πηκ δίνοντάς του εντολή να αποχωρήσει και εκείνος το έκανε με «βαριά καρδιά», κάτι που όλοι αντιλήφθηκαν. Ήταν ο καλύτερος αμυντικός μας, όμως τώρα έπρεπε να αντικατασταθεί από τον ξεκούραστο αναπληρωματικό μας. Βγήκε με εμφανέστατη δυσαρέσκεια στο πρόσωπό του, ενώ δίπλα μου ο Μπλάκυ απορούσε με την κίνησή μου. «Πες στο Σώου να πάει στο αριστερό άκρο της άμυνάς μας και να μείνει διαρκώ ς εκεί» του είπα και πρόσθεσα χαμηλόφωνα μια ακόμα συμβουλή που όφειλε να μεταφέρει στον Κάρτερ. Ήμουν πεπεισμένος ότι οι αντίπαλοί μας θα έπαιζαν πλέον πιο επιθετικά, όπως και έγινε.


Η Μέλτσεστερ δέχθηκε τρομερή πίεση τα επόμενα λεπτά, καθώς ο Αχιλλέας που τώρα πια μη έχοντας τίποτα να χάσει τα έπαιζε όλα για όλα, είχε περάσει όλος μπροστά! Περίπου στο 80ο λεπτό, σημειώθηκε μια συνδυασμένη επίθεση στα καρέ μας και η μπάλα κόντραρε στο πόδι του Τζεφ Τζλαϊλς, παίρνοντας πορεία για τα δίχτυα μας. Ευτυχώς, παρότι αιφνιδιάσθηκε, ο Τσάρλι με μια εκπληκτική εκτίναξη στη δεξιά του γωνία, τη μπλόκαρε!

Κατόπιν, τροφοδότησε με ένα ισχυρό βολέ το κέντρο της δικής μας επίθεσης. Παρότι με μάρκαραν στενά, γνώριζα τι να πράξω. Με ένα γυριστό απευθείας κτύπημα έστειλα μια γόμα στο αριστερό μέρος της δικής μας γραμμής «πυρός», εκεί που έτρεχε τώρα σαν αλαφιασμένος ο Γκράχαμ Σώου. Μάταια τα μπακ τον κυνήγησαν (είχαν πια καταπονηθεί πολύ απ’ την υπερπροσπάθεια) και ο νεαρός μπήκε από αρκετά πλάγια θέση στην περιοχή, σουτάροντας με όλη του τη δύναμη…

Ο έλληνας «πορτιέρο» Κασσαβέτης κατάφερε με υπερένταση να διώξει αλλά ευτυχώς η μπάλα κύλησε στα πόδια μου. Έπιασε ένα από τους «κεραυνούς» μου και την έστειλα να αναπαυθεί στα δίχτυα, παρά τη δεύτερη προσπάθειά του αν αποκρούσει ξανά. Είχε προλάβει μέσα σε κλάσμα δευτερολέπτου να σηκωθεί!

Γίναμε όλοι ένα κουβάρι πανηγυρισμών και μόνο όταν οι υπόλοιποι είδαν το Λόφτυ να κάνει σαν τρελός κάτω από το στέγαστρο των αναπληρωματικών μας, αντιλήφθηκαν το σχέδιο που είχα εφαρμόσει. Με την αλλαγή του Πηκ, ο οποίος ήταν μιλημένος από μένα να παίξει το θυμωμένο, είχα ρίξει ένα «δόλωμα» που οι έλληνες παίκτες και ο τεχνικός τους το άρπαξαν! Τους είχα αναγκάσει να παίξουν πια με τους δικούς μας όρους.

Τώρα οι οπαδοί μας δεν κρατιούνταν στην εξέδρα και στα τελευταία λεπτά το κλίμα θύμιζε έντονα «Μελ Παρκ» Με συνεχείς ιαχές και τραγούδια, «πάγωσαν το αίμα» των ελλήνων, ώσπου ακριβώς πριν το σφύριγμα της λήξης σκοράραμε για δεύτερη φορά, με συρτό σουτ του Μέρβυν! (2-0).


Είχαμε ολοκληρώσει ονειρικά έναν Τελικό, γίναμε Κυπελλούχοι Ευρώπης για το 1975 και εγώ είχα κερδίσει ένα μεγάλο στοίχημα με τον ίδιο μου τον εαυτό!

Ο ΡΟΫ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΕΙ (συνέχεια)

Έκπληκτος, αντίκρισα το Μίλερ να στρέφεται με άσχημες διαθέσεις προς τον Τόνυ. Δε μπορούσα να ακούσω τι του έλεγε ακριβώς, αλλά μόνη της η έκφρασή του σήμαινε πολλά. Τα πράγματα είχαν εκτραχυνθεί και είμαστε μόλις στην αρχή. Μετά έμαθα πως τον είχε προκαλέσει πολύ άγαρμπα, λέγοντάς του αν μας είχε ενημερώσει πως επρόκειτο για ποδοσφαιρικό παιχνίδι και όχι προσωπικό πόλεμο μεταξύ τους. Μάλιστα έσπευσε να συμπληρώσει πως αν το ματς «ξέφευγε», εκείνος δε θα είχε ευθύνη...


Ακόμα όμως μεγαλύτερη έκπληξη δοκίμασα, απ’ την αντίδραση του προπονητή μας. «Έχεις δίκιο» του είπε. «Ας ξεχάσουμε προσωρινά τις διαφορές μας, για χατίρι των φιλάθλων» ολοκλήρωσε τη φράση του, γυρνώντας προς τον πάγκο μας.

Με το σφύριγμα της έναρξης απ’ το διαιτητή, οι σκέψεις με πλημμύρισαν. Φοβόμουν πολύ, ότι ο Τόνυ δε θα κρατούσε την ψυχραιμία του. Και το χειρότερο ήταν οι παίκτες της Σίτι, να είχαν τα ίδια μυαλά με τον τεχνικό τους... Τότε, θα γινόταν πραγματική σφαγή κι αυτό βέβαια, δε μας συνέφερε καθόλου. Άραγε τι θα μπορούσε να κάνει ο ρέφερι;



Όρθιος ο Μίλερ, συνέχιζε τις προκλήσεις. Οι φωνές του ακούγονταν ολοκάθαρα μέσα σε μια περίεργη σιγή που κυριαρχούσε τα πρώτα αναγνωριστικά λεπτά. Η φιγούρα του, ξερακιανή και νευρική, ήταν σαν αστεία καρικατούρα μέσα στο σούρουπο που έπεφτε. Μόλις είχαν ανάψει οι προβολείς του γραφικού γηπέδου της εργατούπολης του Κάρφορντ και στο βάθος διέκρινες τα φουγάρα απ’ τα καμίνια και τα τσιμεντάδικα, μαζί με τις στέγες και τα κεραμίδια των σπιτιών. Εκείνος, ωρυόταν: «Γερά Κάρφορντ! Μην τους αφήνετε να πάρουν ανάσα! Αυτοί οι καλομαθημένοι εξυπνάκηδες της Α’ κατηγορίας είναι όλοι τους για λύπηση!...»

Αυτό ήταν. Κι αν ο Τάφυ ο γυμναστής μας συγκρατήθηκε από τον Τόνυ δίπλα του για να μη του «χιμήξει», δεν ήταν εύκολο να γίνει το ίδιο μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Οι προσβολές του είχαν πληγώσει το φρόνημα των παικτών μας, αφού η Μέλτσεστερ είχε και έχει ένα σπουδαίο όνομα που κανείς μας δεν είναι διατεθειμένος να βλέπει να κουρελιάζεται από τον πρώτο τυχόντα. Πρώτος που «τσίμπησε» ήταν ο Τζίμυ, όπως το περίμενα, προτρέποντας το διαιτητή να κάνει έστω μια παρατήρηση στο Μίλερ που συνέχιζε απτόητος την παράστασή του. Αυτό όμως, είχε ολέθρια αποτελέσματα. Ο Σλέϊντ απόσπασε την προσοχή του από τη μπάλα, άφησε εντελώς αφύλαχτη την πλευρά του και ένας αντίπαλος παίκτης ξέφυγε από τα αριστερά, στέλνοντας μια «φαρμακερή» γιόμα στην καρδιά της άμυνάς μας. Μια κεφαλιά του κεντρικού τους κυνηγού ήταν αρκετή να μας κάνει τη ζημιά. Βρεθήκαμε να χάνουμε γρήγορα-γρήγορα, με το συνολικό σκορ να είναι τώρα 2-1 υπέρ μας. Οι συγνώμες του νεαρού φίλου και συγκατοίκου μου ήταν άσκοπες. «Τώρα θα πέσουν πάνω μας σαν ένα κοπάδι λύκοι» τον αγριοκοίταξα. «Αυτό το γκολ τους έδωσε το κουράγιο που χρειάζονταν». Πόσο δίκιο είχα... Τα σκληρά «τζαρτζ» έδιναν κι έπαιρναν πλέον. Πρώτος που δοκίμασε τις «περιποιήσεις» των σκληροτράχηλων χαφ της Κάρφορντ ήταν ο Τζεφ Τζάϊλς, με εμένα να ακολουθώ. Ο γερμανός διαιτητής ωστόσο, που αντιλήφθηκε τι συνέβαινε, σύντομα μας κατέστησε σαφές ότι δε θα ανεχόταν καμιά άλλη παρεκτροπή. «Αυτό ισχύει και για τη Ρόβερς» είπε χαρακτηριστικά. Τότε ήταν, που μια ομάδα οπαδών μας οι οποίοι βρίσκονταν πάνω από τον πάγκο της Σίτι, ξέσπασαν με μανία κατά του Άρτσι Μίλερ, «λούζοντάς» τον με χυδαίες βρισιές και πετώντας ότι είχαν στα χέρια τους εναντίον του. Αυτός, φρύαξε στην κυριολεξία! «Στολισμένος» σαν καρνάβαλος με κάθε λογής αντικείμενα, χαρτιά υγείας, πλαστικά μπουκάλια και άλλα παρεμφερή, έστεκε εμβρόντητος και εξοργισμένος.



Τότε ακριβώς είδα με τρόμο τον Τόνυ να πλησιάζει τον Άρτσι Μίλερ, έτοιμος για καυγά. Ωστόσο, ο Στορμ στράφηκε στην κερκίδα και , μπροστά στα μάτια του εμβρόντητου αντιπάλου του, ζήτησε από τους φιλάθλους μας να απομονώσουν τους ταραξίες! Ήταν εκεί οι περισσότεροι γνωστά παιδιά, όπως ο Ίβορ Γουΐνθροπ, που μας ακολουθούσαν παντού και ήμουν βέβαιος πως θα φρόντιζαν να μην επαναληφθεί τέτοια συμπεριφορά. Ωστόσο το θέμα δεν ήταν αυτό. Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα λεπτά, ο Μίλερ «πέταξε το γάντι» στον προπονητή μας, λέγοντάς του, αφού πρώτα δήθεν τον ευχαρίστησε ειρωνικά, πως αν χρειαζόταν προστασία από μερικούς κάφρους της ομάδας μας, θα τη ζητούσε! Παρά την αγένεια που του επιδείχθηκε, ο Τόνυ γύρισε και επέστρεψε στον πάγκο μας, ακριβώς τη στιγμή που ο διαιτητής σφύριξε τέλος ημιχρόνου. Τώρα πια, ήμουν σχεδόν βέβαιος πως ο Στορμ είχε διαβάσει εκείνη την παράγραφο… Φεύγοντας για την ανάπαυλα, είχα μεγάλη δυσκολία να ηρεμήσω δίπλα μου τον Πηκ «το Βουνό», που έδειχνε εκτός εαυτού. «Ότι και να κάνουν οι παίκτες της Σίτι, εμείς δεν πρέπει να μπλεχτούμε Λόφτυ», το θυμάμαι σαν τώρα να του λέω.
Σαν να του είπα να κάνει ότι χειρότερο. Με την έναρξη του δεύτερου ημίχρονου και με αφορμή ένα σκληρό παιχνίδι σε βάρος του, ο θηριώδης σέντερ-μπακ μας «πήρε φωτιά». Πριν εκτελεστεί ένα κόρνερ στην περιοχή μας, άρχισε τις αγριάδες με έναν παίκτη της Κάρφορντ και κείνος δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Με μια μεγαλειώδη βουτιά έπεσε στον αγωνιστικό χώρο και παρίστανε τον τραυματία. Αλλά το άσχημο ήταν πως ο ρέφερι είχε παρακολουθήσει όλη την προηγούμενη στιχομυθία, με αποτέλεσμα να θεωρήσει πως ο Πηκ τον είχε χτυπήσει σκόπιμα στη διεκδίκηση της μπάλα στον αέρα. Μη έχοντας την παραμικρή αμφιβολία για αυτό που έγινε, υπέδειξε αμέσως πέναλτι, κάνοντας τον Λόφτυ να γίνει έξω-φρενών. Παρά τις εκκλήσεις μου να σταματήσει, εκείνος συνέχισε, με συνέπεια να σημειωθεί από το διαιτητή, που τον έμεμψε για τη γενικότερη συμπεριφορά του, υπενθυμίζοντάς του μάλιστα πως σα δάσκαλος που ήταν, θα έπρεπε να αποτελεί υπόδειγμα αθλητή. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, οι στριγγλιές του Μίλερ συνεχίζονταν: «Μπράβο κ. διαιτητά, μην τους αφήσεις να σου πάρουν τον αέρα αυτοί οι μαμόθρευτοι μπεμπέδες της Α’ κατηγορίας!» έλεγε και ξαναέλεγε. Μετά στράφηκε στους παίκτες του ζητώντας να χτυπήσει το πέναλτι ο «σταρ» της Κάρφορντ, ο Ντον Γουέστον. Μάλιστα τον απειλούσε δυνατά πως αν αστοχούσε θα τον έστελνε να προπονείται με τις «ρεζέρβες»! Οι στιγμές για εμάς ήταν πολύ δύσκολες. Η Σίτι θα είχε την ευκαιρία να ισοφαρίσει και μετά ποιος ξέρει τι θα γινόταν. Καθώς ο Γουέστον έστηνε τη μπάλα στα 11 βήματα, πλησίασα τον Τσάρλυ Κάρτερ. «Έχω την εντύπωση πως μέσα του τρέμει από τις απειλές του Μίλερ και γιαυτό θα δοκιμάσει ένα σίγουρο σουτ, στη γωνία» του είπα. «Όσο για το ποια γωνία, εσύ είσαι ο γκολκίπερ, βρες το» τον άφησα ξερό, χαμογελώντας του.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)