Black Max: ο σατανικός Βαρώνος των κόμικς!

Η σειρά που γνωρίσαμε στην Ελλάδα από το περιοδικό Αγόρι.

Ο Black Max είναι ένας βρετανικός χαρακτήρας κόμικ που έχει εμφανιστεί σε ομώνυμες σειρές που δημοσιεύονται από τα έντυπα της εταιρείας IPC και προσφάτως την Rebellion Developments. Παρότι έκανε το ντεμπούτο του στο #1 του περιοδικού Thunder, αργότερα εμφανίστηκε στο Lion και σε μια έκδοση του Valiant Annual. Το 2017 επέστρεψε στο Scream & Misty Halloween Special.

Ο χαρακτήρας, ένας Γερμανός πιλότος μαχητικού αεροπλάνου του Α' Παγκοσμίου Πολέμου με τηλεπαθητικό έλεγχο πάνω σε γιγάντιες νυχτερίδες, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο #1 του εβδομαδιαίου περιοδικού της IPC, Thunder, στις 17 Οκτωβρίου 1970. Το κόμικ διήρκεσε μόνο 22 τεύχη (έως και αυτό της 13 Μαρτίου 1971) πριν συγχωνευθεί με το Lion. Ο Black Max επέζησε της συγχώνευσης και θα συνεχιζόταν μέχρι τις 21 Οκτωβρίου 1972. Αντικαταστάθηκε από ένα spin-off με τίτλο Secrets of the Demon Dwarf, που επικεντρώνεται στον δευτερεύοντα χαρακτήρα Doktor Gratz. Από το 2018, ο ανελέητος Βαρώνος των αιθέρων έχει επιστρέψει με νέο υλικό, που δημοσιεύεται από την εταιρεία Rebellion Developments. Έκτοτε, εμφανίστηκε στο 2000 A.D., όπου αποκαλύπτεται ότι είναι εξάδελφος του χαρακτήρα Captain Constanta από τη σειρά Fiends of the Eastern Front των Gerry Finlay-Day και Carlos Ezquerra.

Ιστορικό έκδοσης.

Μετά την αναδιοργάνωση των Fleetway Publications σε IPC Magazines, η νέα διοίκηση κυκλοφόρησε αρκετούς νέους τίτλους στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ένας από αυτούς ήταν το περιοδικό δράσης Thunder, για αγόρια. Το The Black Max ήταν ανάμεσα στις εικονογραφημένες ιστορίες που επινοήθηκαν, με συντελεστές σεναρίου τους βετεράνους Ken Mennell και Frank S. Pepper (1910-1988),  ο εμπνευστής του (ποδοσφαιρικού) αριστουργήματος Roy of the Rovers. Το σχέδιο επιμελήθηκε ένα άλλο μέλος του προσωπικού με μακρά θητεία, ο καλλιτέχνης Eric Bradbury (1921-2001) ο οποίος μάλιστα είχε υπηρετήσει τη θητεία του πολεμώντας στο Β’ Π.Π. ως πολυβολητής βομβαρδιστικών αεροπλάνων της RAF. Καθώς ο Bradbury δεν είχε το χρόνο να ασχοληθεί αποκλειστικά, η εκδοτική στράφηκε στην Ισπανία για έναν τακτικό σχεδιαστή, μια πρακτική που απέφερε την ευρεία συνεισφορά διαφόρων ακόμη εικονογράφων όπως ο Jesús Blasco και ο Francisco Solano López, στη βρετανική αγορά των κόμικς. Το έργο προσφέρθηκε για συνεργασία στο νεαρό καλλιτέχνη (γεν. 1946) Alfonso Font, ο οποίος γοητεύτηκε από τις αερομαχίες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και γρήγορα συμφώνησε. Μάλιστα αγόρασε ο ίδιος διάφορα μοντέλα-μινιατούρες αεροσκαφών (Sopwith Camel και Fokker Dr.I) ως δείγματα αναφοράς. Όπως πολλοί από τους καλλιτέχνες που εργάστηκαν στις ιστορίες των Fleetway και IPC, δεν γνώρισε ποτέ τους σεναριογράφους ή τους επιμελητές της σειράς και αργότερα θα ένιωθε ότι η μη συνάντησή του με τον Pepper ήταν η μόνη του δυσάρεστη ανάμνηση από τη δουλειά του στο Black Max.

Το Thunder κυκλοφόρησε στις 17 Οκτωβρίου 1970, με το Black Max στα περιεχόμενά του. Το #3 προσέφερε το Black Max's battle (δηλαδή ένα χαρτόκουτο συλλογής) ως δώρο, αλλά το έντυπο σταμάτησε μετά από μόλις 22 τεύχη, για να συγχωνευθεί με το πλέον μακροχρόνιο Lion. Το νέο έντυπο με τίτλο Lion and Thunder, ξεκίνησε στις 20 Μαρτίου 1972 και είχε αποσπάσει έξι από τις συνολικά 11 εικονογραφημένες σειρές του Thunder.

Το The Black Max ολοκληρώθηκε επτά μήνες μετά (στο τεύχος της 21 ​​Οκτωβρίου 1972) και στη συνέχεια το διαδέχτηκε η σειρά The Secrets of the Demon Dwarf με κεντρική φυσιογνωμία τον περιστασιακό σύμμαχο και αντίπαλο του, Doktor Gratz. Μεμονωμένες ιστορίεςς του Black Max θα εμφανίζονταν στο Lion and Thunder Holiday Special του 1972 και στο Thunder Annual του 1974, ενώ μερικές από τις εβδομαδιαίες περιπέτειες θα αναδημοσιεύονταν στο Lion Annual του 1977, στο Lion Special του 1980 και στο Valiant Annual του ίδιου έτους.

Η επιστροφή.

Μετά την αγορά της IPC Youth Group (που αποτελείται από τη βιβλιοθήκη IPC και Fleetway Publications μετά το 1970, η οποία περιελάμβανε το Black Max) από την Rebellion Developments το 2016, η πρώτη από μια σειρά συλλεκτικών εκδόσεων του Black Max ανακοινώθηκε το 2018, υπό την εκδοτική εταιρεία Treasury of British Comics. Ο δεύτερος τόμος που ακολούθησε το 2020, περιελάμβανε ένα εξώφυλλο από τον καλλιτέχνη Chris Weston και ένα αποκλειστικό εξώφυλλο ηλεκτρονικού καταστήματος από τον Ian Kennedy. Ο Weston είχε σχεδιάσει προηγουμένως το βαρώνο για παραγγελίες θαυμαστών. Ο χαρακτήρας αναβίωσε επίσης για το μοναδικό επεισόδιο του Scream! & Misty 2018 Halloween Special, κατόπιν πρότασης του συντάκτη της Rebellion, Keith Richardson. Ο Richardson και ο συγγραφέας Kek-W προσπάθησαν να βρουν μια ισορροπία μεταξύ του σεβασμού της «παλιομοδίτικης τρέλας» του πρωτότυπου έργου και μίας σύγχρονης εκδοχής του χαρακτήρα. Ο Simon Coleby σχεδίασε τη νέα ιστορία. Το 2019, οι Ian Edginton και Tiernen Trevallion παρουσίασαν τον Black Max στην ιστορία τους του 2000 A.D. Fiends of the Eastern Front, με τον χαρακτήρα να εμφανίζεται στο εξώφυλλο του Prog 2112.

Η υπόθεση: Αναρρώνοντας από τραυματισμούς που υπέστη από το επίλεκτό Σώμα της Βρετανικής Αεροπορίας, ο επιδέξιος, μοχθηρός όσο και αδίστακτος Γερμανός πιλότος Βαρόνος Μαξιμίλιεν φον Κλορ επιστρέφει στο Δυτικό Μέτωπο για να αναλάβει τη διοίκηση μιας μοίρας μαχητικών. Γνωστός ως Black Max λόγω του χαρακτηριστικού μαύρου τριπλάνου Fokker Dr.I, ο Βαρόνος έχει εμμονή με το να κάνει τους αντιπάλους του (με επικεφαλής τον Τομ Γουίλσον) να πληρώσουν για τα τραύματά του, έχοντας ως ορμητήριο για τη δράση του, το κάστρο των προγόνων του. Με τη συνδρομή του βοηθού του Μοργκ, επιστρατεύει μία τεράστια νυχτερίδα (σε μέγεθος αεροσκάφους) ως μυστικό του όπλο που το εξαπολύει την αυγή και το σούρουπο, κρατώντας την κρυμμένη την ημέρα σε μια κοντινή σπηλιά.

Χαρακτηριστικά και επιρροή.

Ο Έρικ Μπράντμπουρι ήταν ένας από τους καλλιτέχνες που υιοθετούσαν ένα σκοτεινό, βαρύ, μελανό στυλ, κάτι που τον έκανε ιδανικό για θρίλερ ή τρομακτικά - υπερφυσικά στριπ όπως το Cursitor Doom του περιοδικού Smash! Ήταν επίσης εξαιρετικός σε θέματα στρατιωτικής λογοτεχνίας, λόγω των προσωπικών του εμπειριών. Με το συγγραφέα Pat Mills να εξερευνά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο σε μεγαλύτερο βάθος στο πλέον κλασικό κόμικ όλων των εποχών του περιοδικού Battle, με τίτλο Charley’s War (όπου μεγαλούργησε σαν σχεδιαστής ο Joe Colquhoun) σχεδόν μια δεκαετία αργότερα (1979). Επιπλέον, η επική σειρά Fiends of the Eastern Front  (που παρουσιάστηκε στο Galaxy’s Greatest Comic) όπως και η σειρά Hellman of Hammer Force  (Action, 1976) αποτελούν σαφείς ενδείξεις ότι τελικά, το Black Max έθεσε τις βάσεις για αρκετές παρόμοιες δημιουργίες.